EL SALVADOR, HONDURAS, NICARAGUA EN COSTA RICA.

Wij zijn in Bocas del Toro, een eilanden archipel in Panama. Op een tropisch eiland waar we een aantal dagen ‘vakantie vieren’ voordat we Panama gaan verkennen.

De afgelopen weken hebben we maar liefst 4 landen doorkruist. De landen volgden elkaar in rap tempo op.
Na Guatemala begonnen we als eerste in El Salvador. In dit land wilden we de kust graag zien.
De grensovergang verliep heel soepeltjes, dat was alvast een goed begin in dit nieuwe land.
Net over de grens klapten we onze stoeltjes uit om een broodje te eten. Gelijk werden we geconfronteerd met de gastvrijheid van de bewoners. Er kwam een mevrouw naar ons toe met een bordje met rijst en kip. Welkom in El Salvador!
De volgende dag fietsten we richting de kust. Na 65 kilometer kwamen we in Mizata aan zee. We besloten te stoppen omdat we een geweldig plekje zagen om te overnachten.
Een rieten cabanas aan zee, tegelijkertijd ook een strandtent.
Het was gezellig druk op zondagmiddag, een heerlijke relaxte sfeer. Vanuit ons bedje hoorden we ’s avonds de branding, wat slaapt dat lekker.
De volgende dag liep de route vlak langs zee, een prachtige weg met steeds mooie uitzichten op de Stille Oceaan met zijn hoge golven. Pittig was het ook, de kustweg klom, en daalde dan weer naar zee.
Ook deze nacht vonden we weer een mooie plek aan zee. We wilden niet te ver fietsen, de route liep daarna weer landinwaarts en we wilden graag nog één nachtje aan zee slapen.
We vonden een plekje waar eigenlijk alles gesloten was door de Covid maar na een telefoontje mochten we er tóch overnachten. Wat een rust, op een paar locals na, zagen we niemand.
Er wordt op de Stille Oceaan heel veel gesurfd, we snappen goed waarom, er zijn geweldige hoge golven, de zee is een echt surfparadijs. Meerdere dorpen waren helemaal gericht op het surfen.


We fietsten vervolgens landinwaarts, vrij rechtstreeks naar de grens met Honduras.
Na een paar uur fietsen kochten we in een dorpje een koud colaatje. We zaten op de stoep te drinken, toen we werden uitgenodigd om verderop op stoeltjes te komen zitten. En voor we het in de gaten hadden, stond er al weer een bordje tortilla’s voor onze neus, wat een verwennerij! Na zo’n stevige maaltijd konden we er weer uren tegenaan.
We genoten onderweg van de prachtige vulkaan San Miguel, tientallen kilometers lang hadden we een geweldig uitzicht. De wolken hingen prachtig om de vulkaan.
In Santa Rosa de Lima stopten we voor onze laatste nacht in El Salvador, het was een levendige plaats met veel marktkramen. Altijd leuk om even gezellig op de markt onze groenten en fruit te halen en de sfeer te proeven.


We hoefden de volgende dag maar 20 kilometer te fietsen om bij de grens naar Honduras te komen. Helaas ging het niet zo snel als bij de grens van El Salvador. Er moest schijnbaar vooraf online een formulier ingevuld worden, wat we niet wisten. Het moest terplekke maar we hadden geen internet. Gelukkig konden we op de Wifi van iemand het formulier invullen en stonden we alsnog in Honduras, ons 22e land!

We hebben maar een paar daagjes gefietst in Honduras, alleen het kleine stukje tussen
El Salvador en Nicaragua.
De eerste kilometers in dit nieuwe land waren gelijk erg mooi. We kwamen op een kleine weg terecht richting San Lorenzo. Het was zowaar een keertje vlak, we zagen maïs en koetjes, de locals deden de was in de rivier, we hadden heel veel te bekijken onderweg.
In San Lorenzo zijn we helemaal doorgefietst naar de kust met een geweldig uitzicht over het water en de mangrove.
We zagen leuke gekleurde bootjes liggen en konden de volgende dag via een local een bootje huren om de mangrove te gaan bewonderen. Wat een geweldige natuur, echt een prachtig gebied.


In Choluteca hebben we een afspraak gemaakt voor een PCR-test. Helaas is dat voor onze trip naar Nicaragua nodig, ondanks onze vaccinatie.
We fietsten de volgende dag een kort ritje naar Choluteca. De zon kwam er al vroeg door, het werd een erg warme dag. We genoten van de mooie heuvels om ons heen.
We vonden een leuk ouderwets hotel, dichtbij het laboratorium waar we ’s avonds onze test kregen.
Om 19.00 uur liepen we naar het laboratorium. Drie uurtjes later konden we al terugkomen voor de uitslag.
Het regende ondertussen gigantisch, het water stroomde over de straten. We hadden onze regenjassen aangedaan, kregen een paraplu mee maar werden toch doornat in dat kleine stukje. Er komen hier af en toe van die gewéldige buien, onvoorstelbaar wat er in korte tijd naar beneden komt. Tropische buien die wij in Nederland niet kennen.

De volgende ochtend vertrokken we naar grensplaats Guasaule. Het is bij grensovergangen altijd een chaotisch gebeuren. Alle verkopertjes, de geldwisselaars, het is er een drukte van belang, iedereen wil wat van je.
Maar uiteindelijk komt het altijd weer goed en stonden we na een paar uurtjes in vulkanenland Nicaragua.
De route was rustig en prachtig, we fietsten lange tijd langs vulkaan Christobal, de hoogtste vulkaan van Nicaragua. Overnachtingsplekjes waren er niet, we bleven maar doorfietsen. Net voor donker kwamen we in Chinandega, de eerste grotere plaats na de grens. Daar hadden we op de i-Overlander-app een hostel gezien waar we rechtstreeks heen fietsten. Onze kilometerteller stond op 122 kilometer, genoeg voor vandaag!


Nicaragua heeft een aantal mooie oude koloniale steden. Er restte ons de volgende dag nog een kort ochtendritje naar Leon, de eerste koloniale stad.
We waren er al vroeg en hadden de hele middag om de mooie, oude stad te bekijken. Het hoogtepunt is de kathedraal, het is de grootste van Centraal-Amerika en staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.
De kathedraal is prachtig, je kunt hem beklimmen en dat leverde geweldige uitzichten op over de stad en de omgeving met de vulkanen.
We werden op het dak van de kathedraal aangesproken door een jongeman. Hij bleek fotograaf te zijn en vroeg of hij wat foto’s van ons mocht maken. Hij heeft de foto’s gebruikt op zijn Instagram en Facebook account, heel grappig…..
We zagen in de stad weer heel veel fietstaxi’s en dat was al weer even geleden. Ook wordt hier heel veel met paard en wagen vervoerd, erg leuk dat ze dat nog zoveel doen. Alles gaat op de wagen, je kunt het zo gek niet bedenken of je ziet het voorbij komen.
Aan het einde van de middag was het weer zover, voor de vijfde dag op rij: de lucht kleurde bijna zwart achter de kathedraal, er kwam een mega onweersbui. We konden net schuilen op een leuk overdekt terras en genietend van een biertje de bui afwachten.

We zagen op de kaart een mooi klein weggetje lopen richting Managua. De verleiding is dan altijd erg groot om te kiezen voor dat weggetje ipv. de doorgaande weg. Tegelijkertijd weten we dat die kleine weggetjes na een enorme bui kunnen veranderen in grote modderpoelen. Toch namen we de gok…
En stukken waren inderdaad bijna onbegaanbaar maar het was ook ongelofelijk genieten want het was een fantastisch mooi stuk! Puur natuur, zonder auto’s, alleen af en toe paard en wagen en een fietser. We kregen steeds doorkijkjes op de vulkaan, zagen de koetjes langs de weg en genoten van de mooie wereld om ons heen.
Via Managua gingen we naar Masaya. Masaya is beroemd om zijn vulkaan. Bij deze actieve vulkaan kan je vanaf de kraterrand helemaal naar beneden kijken en het lava zien.
Rond 17.00 uur waren we bij de vulkaan om met zonsondergang de indrukwekkende krater te zien.
Het was een waar spektakel, de zon gaat onder en tegelijkertijd kijk je in de krater en zie je het indrukwekkende lava, borrelend uit het diepst van de aarde. Het werd steeds donkerder en dat leverde een magnifiek schouwspel op. Een geweldige belevenis!
Wat voel je je dan toch klein bij zoveel oergeweld.


Na vulkaan Masaya kwamen we de volgende dag langs Laguna de Apoyo. Dit kratermeer ligt op de weg tussen Masaya en koloniale stad Granada.
We konden naar Granada over de doorgaande weg maar konden ook over een klein weggetje, langs Laguna de Apoyo naar Grananda.
Het werd 23 kilometer lang genieten van dit mooie ritje langs het meer.
We zigzagden over het weggetje om de kuilen en keien heen maar genoten ook weer van de fantastische route.
We genoten van het leven van de mensen langs de route. De huisjes, de kindertjes bij school, het vervoer met paard en wagen. En iedereen is zo ontzettend vriendelijk, we worden zoveel toegezwaaid en begroet.
En dan onderweg ook nog een prachtig uitzicht krijgen over Laguna de Apoyo, er zijn van die stukken die nooit mogen ophouden, daarvoor zitten we op de fiets!

Koloniale stad Granada is kleurrijk en gezellig. Niet te groot, we hebben op ons gemak door alle straatjes gewandeld en de Kathedraal Iglesia Merced bezocht. Via smalle trappen kom je uit bij de klokkentoren waar je een mooi uitzicht hebt over heel Granada en Lago de Granada.
We hadden middenin het oude gedeelte van de stad een leuke plek gevonden bij een lieve familie. We besloten om nog een dagje extra in Granada te blijven om de stad ook per paardenkoets te verkennen. Onze gids was een enthousiaste jonge knul die geschiedenis studeert aan de universiteit van Granada. Hij wist erg veel te vertellen over de geschiedenis van de stad. We kwamen langs verschillende kathedralen, langs vele mooie koloniale panden en reden langs het meer van Nicaragua.
Granada is een schone stad en dat is echt opvallend omdat we steeds zo ontzettend veel afval zien onderweg. Alle landen hebben hetzelfde probleem: waar laat je het afval….
Het was mooi te zien dat alles hier opgeruimd wordt en er zelfs een afvalophaaldienst was!
We hadden in ons hostel een goede Wifi-verbinding en hadden tijd om onze reis in Costa Rica een beetje voor te bereiden. De grens kwam al weer inzicht.

Maar voordat we Nicaragua gingen verlaten, wilden we eerst nog naar vulkaaneiland Ometepe. Na 75 kilometer kwamen we aan in San Jorge, waar de ferry’s naar eiland Ometepe vertrekken.
Ometepe ligt in het immense Meer van Nigaragua en bestaat uit twee gedeeltes die met elkaar verbonden zijn. Beide gedeeltes worden gevormd door een vulkaan.
Bij aankomst in Moyogalpa, vonden we net buiten de plaats een rustig plekje met een heerlijke grote tuin en uitzicht op de vulkaan.
Een mooi uitgangspunt om het eiland te gaan verkennen. De volgende dag zijn we zonder onze bagage op onze fietsjes gestapt en hebben we een rondje rondom de vulkaan gefietst.
Het was een heerlijke route, we fietsten het eerste gedeelte over een klinkerweg en genoten van het leven op het eiland. Dwars door het groene oerwoud met de indrukwekkende geluiden van de brulapen. Steeds vanuit een andere plek kijkend naar de mooie vulkaan en aan de andere zijde de uitzichten over meer Nicaragua.
We genoten van het zondagse leven van de bevolking op dit relaxte eiland.
Een heerlijk eindpunt van onze geweldige fietsreis in Nicaragua. Dit land was voor ons een echt hoogtepunt op onze reis! Het heeft ontzettend veel indruk op ons gemaakt: de super lieve, behulpzame mensen, we hebben hele leuke, sfeervolle overnachtingsplekjes gehad, de wegen waren opvallend goed en we zagen vooral op het laatste gedeelte van de route veel minder afval langs de wegen. En last but not least: de vele vulkanen, die uitzichten vervelen nooit!

De pont bracht ons de volgende ochtend weer aan vaste wal voor onze laatste kilometers. En tot het laatst toe bleven we genieten van de mooie route. Links het meer Nicaragua met de twee imponerende vulkanen, rechts glooiende, groene heuvels.
Een prachtig eindpunt in een fantastisch land!

De grensovergang met Costa Rica verliep heel soepeltjes. We hadden vooraf een online formulier ingevuld en een QR-code per mail gekregen. Een heel goed systeem, het was nu bij de grens alleen nog maar een formaliteit: code scannen, paspoort controle en we kregen ons stempel.
Costa Rica kennen wij als tropisch regenwoud van de prachtige foto’s die altijd erg tot de verbeelding spreken. Het land van de overweldigende groene natuur, van laagland regenwouden tot vulkanen maar ook van tropische stranden tot nevelwouden.
De regentijd is nog steeds niet ten einde dus we waren benieuwd wat dit nieuwe land voor ons in petto had.
De eerste kilometers hadden we het gevoel van tropisch regenwoud al gelijk te pakken. Het had net geregend, het was vochtig, warm, overweldigingd groen en een uitbundige natuur.
En daardoor natuurlijk ook gelijk weer enorm zweten……

We hadden een route gemaakt die eerst een stuk langs de kust van de Stille Oceaan liep, daarna het binnenland overstak via Lake Arenal om uiteindelijk aan de andere kant van het land bij de Carabische kust uit te komen en daar bij kleine grensovergang Sixaola naar Panama te gaan.
Ons tweede dag kwamen we al bij de kust. Na een route door de groene heuvels, kwamen we aan in de baai van Culebra.
We stonden op Eco Camping Papagayo, een camping vlak aan zee. We hoorden vanuit onze tent de branding, dat is altijd zo’n heerlijk geluid!
We hebben de kust van dit schiereiland een stuk gevolgd. Een prachtige kustlijn maar het was wel erg zwaar.
We kregen hele pittige klimmetjes voor onze kiezen, het eerste stuk was nog asfalt en dat ging prima, later werd de weg erg slecht, we hobbelden en bobbelden over de grote keien en kuilen. Af en toe moesten we zelfs van de fiets om de fiets duwend op de top van de heuvel te krijgen.
Tot onze verbazing zagen we heel veel Amerikanen. We hoorden later dat aan dit gedeelte van de kust 80% van de investeringen van Amerikanen zijn. We kwamen in de ‘Westerse wereld’. Mooie winkels, grote auto’s en stranden vol met strandtentjes en barretjes.
Na een paar dagen fietsen met steeds mooie uitzichten op de Stille Oceaan, besloten we het binnenland in te gaan.
We hoopten weer op asfalt te komen. Gravelwegen zijn vaak de mooiste en rustigste weggetjes maar op een gegeven moment is het hobbelen en bobbelen genoeg geweest. Dan is het heerlijk om weer op glad asfalt te rijden.


Na 15 kilometer kwamen we weer op asfalt en trokken we door de overweldigende groene heuvels richting Lake Arenal.
Wat ons vooral opviel deze eerste dagen in Costa Rica, is dat dit land veel verder is. Alles beter georganiseerd, goede wegen, verzorgde huizen en tuinen en volle supermarkten.
Het paard en wagen heeft plaatsgemaakt voor auto’s, sommige zelfs luxe en groot.
De levensstandaard lijkt hoger. De prijzen in de supermarkten zijn ook veel hoger, vergelijkbaar met Nederland.

Lake Arenal is het grootste meer van Costa Rica en ligt aan de voet van de Arenal vulkaan. Er werd ons verteld dat we dit meer zeker moesten bezoeken. Niet alleen het meer moest prachtig zijn maar ook het gebied rondom het water zelf, heuvels van grasland en bebost land met in de verte de top van de vulkaan.
We klommen vanuit Cañas gestaag richting het meer. Het was bewolkt met af en toe een spettertje regen maar dat is met klimmen juist lekker.
De route was rustig en inderdaad prachtig door de mooie heuvels.
Na ongeveer 25 kilometer zagen we Lake Arenal beneden in het dal liggen, een fantastisch gezicht. We daalden over gravel naar het meer en vervolgden onze route langs het meer. Steile korte klimmetjes, steeds op en af langs het meer met geweldige uitzichten.
In Nuevo Arenal hebben we overnacht. We vonden er via Airbnb een klein tuinhuisje achter een woning. Het bleek een super leuk plekje, we hadden zomaar een heel huisje tot onze beschikking met zelfs een koelkast…. Wat een luxe!
Na een gezellige avond in het knusse huisje, trokken we de volgende dag verder langs het meer. Al snel moest de regenjas aan en dat veranderde eigenlijk niet meer de komende dagen. Wat hebben we een regen gehad. Ook dat hoort in de regentijd bij het tropisch regenwoud. Helaas hebben we daardoor bijna niets van vulkaan Arenal kunnen zien, alles zat in een dichte mist gehuld.
Slapen in de tent was ook geen optie, gelukkig konden we steeds cabinas huren. Vaak zijn het leuke, kleine houten hutjes, prima plekjes om lekker droog te kunnen overnachten.

We zagen onderweg enorme velden met ananassen. Heel mooi om te zien. Het lijkt op afstand zelfs wel een beetje op velden met lavendel, ook die grijzige kleur.
We hebben het later opgezocht en het blijkt dat twee van de drie ananassen die internationaal verhandeld worden, afkomstig is uit Costa Rica. Nu weten we dus waar al die lekkere ananassen in Nederland vandaan komen…

Na de regen in het binnenland wilden we graag zo snel mogelijk naar de Caribische kust, daar hoopten we op beter weer.
En dat klopte helemaal, aangekomen in Limon was het heerlijk weer. We aten  ’s avonds aan zee en zagen de zon in de zee zakken. Een heerlijke, relaxte avond.
We proosten op onze eerst 5.000 kilometer in Midden-Amerika, we hebben sinds onze start in Mexico alweer 5.000 kilometer getrapt! En dat was zeker een biertje waard!!
Het leuke is, dat we zittend op het strand, de afgelopen maanden weer een beetje gingen terughalen: ‘Weet je nog dit en hoe gaaf was dat?!?’
Wat hebben we al weer veel gezien en wat hebben we veel indrukken opgedaan.
Mooie mensen, mooie natuur, mooie ontmoetingen, zonder vervelende dingen, wat zijn we dankbaar dat we weer in zo’n mooi continent kunnen fietsen.

Vanaf Limon was er nog een laatste stukje over van onze route in Costa Rica. Een route langs de Caribische zee, richting grensplaats Sixaola.
Voordat we op de fiets stapten, zijn we met een bootje het Tortuguero Canal opgeweest, de jungle in. We zagen vanaf het water de flora en fauna van Costa Rica, de vele dieren en vogels. Het was een prachtige tocht.


Tegen elven stapten we op de fiets om met dit mooie weer nog een nachtje op een camping te slapen in Costa Rica. We hadden op de i-Overlander-app gezien dat er een geweldige leuke camping moest zijn vlakbij National park Cahuita.
In de loop van de middag kwamen we aan bij camping Maria.We werden super hartelijk ontvangen door een enthousiast echtpaar. Ze hadden ons de dag ervoor al zien fietsen en hadden tegen elkaar gezegd: die zullen wel bij ons op de camping komen. Hoe leuk….
De camping ligt op een geweldige plek aan zee. Echt een paradijsje, een juweeltje om je tentje op te zetten.
Er was ook nog een Frans koppel en een Spaans gezin, ’s avonds zaten we met zijn allen rondom een grote tafel reisverhalen uit te wisselen, een top avond!
We besloten nog een nachtje extra te blijven en de volgende dag hebben we heerlijk gewandeld in National Park Cahuita.
Aan de ene zijde loop je langs witte zandstranden en tegelijkertijd loop je door een bosrijk, moerasgebied waar we wasberen, luiaards en leguanen tegenkwamen. Een bijzondere combinatie, de jungle loopt echt tot aan de zee.
Het waren heerlijk ontspannen dagen om lekker bij te komen van de regenachtige dagen die we de afgelopen week hadden gehad bij de oversteek op Costa Rica.

En toen kwam er toch echt een einde aan ons Costa Rica avontuur, we namen afscheid van ons paradijsje aan zee en fietsen de laatste 50 kilometer naar de grens.
Sixaola is een kleine grensplaats, er stond deze keer geen lange rij vrachtagens, we waren snel aan de beurt en voor we het wisten stonden we in Panama, ons 25e land.

In Panama ligt vlakbij de grens van Sixaola de eilanden archipel Bocas del Toro.
Daar wilden we als eerste naar toe. Afgelopen zondag hebben we de ferry genomen naar het eiland Bocas del Toro.
We genieten deze dagen van een vakantie op dit tropische eiland.🌴🏖☀️🍻🌴
Onze tent staat pal aan zee, we horen de indrukwekkende branding, een heerlijke plek!
Een goed moment om een aantal dagen te relaxen en te genieten van dit bijzondere eiland.

We bereiden ons ondertussen voor op ons laatste land in Midden-Amerika voordat we onze reis in Zuid-Amerika kunnen voortzetten, beginnend in Colombia.
Een grensovergang tussen Panama en Colombia is er niet. Het is gelukt om gisteren een zeilboot te huren om straks de oversteek naar Colombia te maken.
We stappen 26 november in Puerto Lindo, Panama aan boord van zeilboot Quest om in
5 dagen, via de prachtige San Blas eilanden zeilend naar Cartagena Colombia te gaan.

Maar tot 26 november hebben we eerst de tijd om te genieten van onze fietsreis in Panama en daarmee onze reis in Midden-Amerika mooi af te sluiten.

6 gedachten over “EL SALVADOR, HONDURAS, NICARAGUA EN COSTA RICA.

  1. Wat een schitterende verhalen weer en wat een mooie foto’s. Hier in Amersfoort gaat alles z’n gangetje. Nog een paar weken en we worden voor de 2e keer opa en oma. De besmettingen met Corona gaan hier weer hard omhoog. Momenteel werk ik 1 dag per week op kantoor en de rest thuis. Heel saai vergeleken met wat jullie meemaken. Soms best wel jaloers 😃. Veel plezier en groetjes van Gert-Jan & Carin.

    1. Wat prachtig zeg, voor de tweede keer opa en oma! Dat zal héél bijzonder voelen, geniet ervan😍 Leuk dat jullie ons zo volgen! We genieten écht volop, zijn super dankbaar dat we zo’n gewéldige reis kunnen maken en zoveel van de wereld zien. Dat blijft heel bijzonder. Groetjes terug van ons

  2. Mooie reisverhaal met prachtige foto’s. Mij favoriete foto is waar jullie heel erg gelukkig hand in hand lopen. Zondag ben ik bij ma, misschien kunnen jullie bellen??
    Groetjes, Rachel

    1. Hi Monique, wat lief je berichtje! Erg leuk dat je een beetje meegeniet met onze prachtige reis! Veel liefs vanuit Puerto Lindo, Panama.
      Ps: A.s. vrijdag gaan we met een zeilboot onze oversteek maken naar Colombia. Onze reis voortzetten in Zuid-Amerika. 👍😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.