Filipijnen.

Het startsein van een compleet nieuw avontuur, na onze fietsreis in Europa/Turkije, Afrika, Midden- en Zuid-Amerika.
Het vierde deel van onze wereldreis heeft ons in Zuidoost-Azië gebracht.
De landen waar we in eerste instantie naar op weg gingen bij ons vertrek in maart 2020 maar waar we nooit terecht kwamen.

Na ons Midden- en Zuid-Amerika avontuur zijn we zeven weken in Nederland geweest.
Wat was het fijn om weer samen te zijn met onze lieve familie en vrienden. Echt quality time!
We waren weer welkom bij onze lieve zus & zwager in ’t Harde, we hebben daar eerst
2 weken gebivakkeerd, voordat we voor 3 weken naar een vakantiehuisje in Voorthuizen zijn gegaan. Een plekje dichtbij onze ouders en vrienden. De laatste 2 weken zijn we weer vertrokken naar ’t Harde. Wat is het fijn dat we altijd bij hun terecht kunnen!
We zijn in die weken druk geweest rondom de verkoop van ons huis in Putten. We hadden het huis in maart 2020 voor 2 jaar verhuurd en die termijn liep nu af. Omdat we nog niet klaar zijn met onze worldtrip, (we genieten nog met volle teugen…😊😊) besloten we om ons huis te verkopen. Onze inboedel stond in de schuur opgeslagen en dat moest nu allemaal weg.
We hebben een verkoping gehouden en de spullen die we echt nog willen bewaren, ergens anders opgeslagen.
We waren bij de 20e verjaardag van Merlijn & Sophie én we hadden 8 april een bruiloft van ons allerliefste nichtje. Het was geweldig dat we er op deze speciale dag bij konden zijn.
Zo vlogen de weken voorbij en kwam onze vertrekdatum van 16 april rap dichterbij.
Onze eerste keuze was om het vierde deel van onze reis voort te zetten in Zuidoost-Azië.
We hoopten in onze weken thuis dat het goede bericht zou komen dat dit gedeelte van de wereld ook weer open zou gaan en dat gebeurde!!
Na bijna 2 jaar gingen de Filipijnen open, Indonesië en Maleisië volgden. Nog wel met allerlei restricties maar we namen de gok: we gingen naar Zuidoost-Azie en boekten een reis op 16 april naar de Filipijnen!

De Filipijnen staan voor ons voor een tropisch fietsparadijs. De stranden, kusten, bergen en jungle, het schijnt nog redelijk ongerept te zijn. En vooral omdat deze archipel voor 2 jaar gesloten is geweest, zal het er nog erg rustig zijn qua toerisme.

Zaterdag 16 april vlogen we via Istanbul naar Manilla. Het afscheid was na zo’n intensieve en heerlijke tijd ‘thuis’ emotioneel en lastig. We waren de afgelopen 7 weken weer helemaal in de ‘normale wereld’ gezogen.
Op Schiphol werden we hartelijk uitgezwaaid, echt zooo mooi!
En toen was het tijd om door de douane te gaan, het nieuwe avontuur tegemoet.

Zondagavond 17 april landden we (Filipijnse tijd) om 18.30 uur in Manilla. We hadden een prima vlucht. Het duurde op de luchthaven nog een tijd voordat alle formaliteiten waren afgerond, tegenwoordig moet je met zoveel paperassen vliegen, het is een beetje anders dan vroeger toen alleen je paspoort voldoende was.
Uiteindelijk kregen we het belangrijke stempel in ons paspoort voor 30 dagen, welkom op de Philippines!
We zetten onze fietsen in elkaar op een rustig hoekje van de luchthaven. We hadden gelijk al veel belangstelling van de lokale bevolking: Selfie?!?, Where are you going??, Where are you come from?? en ‘Welcome to the Philippines’.🙂
Rond een uurtje of 21.30 uur waren we zover en reden we vanuit de aankomsthal de zwoele zomeravond in. De warmte viel als een deken over ons heen.
We hadden een klein ritje te gaan naar ons geboekte hostel, 8 kilometer vanaf de luchthaven. We konden de sfeer van onze nieuwe wereld al een beetje proeven in deze drukke stad: de eetstalletjes op alle hoeken, de scooters en tuk-tuks, alle geluiden, het was een drukte van belang. We waren weer in Azië!!
In een smal steegje, een gezellig straatje, zat ons backpackers hostel. We konden douchen en heerlijk gaan slapen!

De volgende ochtend kon ons Azië avontuur écht beginnen. We zochtten de bagage uit en vulden onze tassen, rond de middag waren we zover: onze eerste rit op de Filipijnen ging van start.
Het was gelijk een leuke start, we hoefden niet over grote, drukke wegen de stad uit te fietsen maar konden via kleine weggetjes, langs verschillende wijken en winkeltjes de stad uitkomen. Het voelde ook gelijk weer vertrouwd om in Azië te zijn: de levendige sfeer, alle stalletjes, de fietstaxi’s, maar ook de warmte en de smeulende afvalhoopjes, het hoort er allemaal bij.
Aan het einde van de middag vonden we een pekje bij een strandtent. We kregen zelfs een tent te leen en konden onze eerste avond koken op het strand en genieten van een mooie zonsondergang.

Taal vulkaan ligt een stukje onder Manilla, de volgende dag gingen we op pad om deze bijzondere vulkaan te bekijken. De vulkaan heeft een kratermeer en de vulkaan ligt zelf ook weer binnen een meer op een eiland. Het is een van de gevaarlijkste vulkanen in Zuidoost-Azië. In januari 2020 zijn er nog duizenden mensen geëvacueerd bij een uitbarsting.
We klommen gestaag naar 630 meter en kregen op het hoogste punt een prachtig uitzicht over de vulkaan liggend in het meer.
We daalden vervolgens over een super steil weggetje (heel belangrijk dat je remmen dan in orde zijn…🙃) naar het meer met de meest mooie uitzichten.


We konden nog een heel aantal kilometers langs het meer fietsen voordat de route er weer vanaf liep.
Het leuke van de Filipijnen zijn de vele eilanden, het zijn er meer dan 7000 in totaal. We willen de 30 dagen dat we hier zijn, liever niet meer vliegen en proberen alles met de boot te overbruggen.
Van het éne naar het volgende eiland hoppen en daar weer verder fietsen in een andere omgeving.
Nadat we de Taal vulkaan hadden verlaten, gingen we de volgende dag voor het eerst een ferry op naar het eiland Mindoro. We mochten samen met onze fietsen op een passagiersboot en stonden na anderhalf uur varen in havenplaatsje Balatero. Een nieuw eiland voelt toch weer een beetje als een nieuw land, leuk is dat.
We volgden het oostelijk deel van het eiland met een route veelal langs de kustlijn. Het was klimmen en dalen langs de ruige kustlijn met af en toe zicht op prachtige strandjes. De stukken in het binnenland leverden ook weer mooie plaatjes op. Groene rijstvelden, zo ontzettend veel, we werden aan alle kanten verwend en op de achtergrond de bergen. We zagen op Mindoro veel fietsers, vooral ook veel racefietsers. We werden ingehaald door een clubje fietsers, ze fietsten een stukje met ons mee. Ze waren helemaal geïnteresseerd in onze reis, vonden het fantastisch wat we deden. Natuurlijk moesten er bij het afscheid foto’s gemaakt worden en Insta- en Fb-accounts worden gedeeld.
Aan het einde van de middag zagen we 2 fietsers van het clubje weer terug, het bleek de coach met zijn grootste talent te zijn. De jongen is super talentvol en heeft al meerdere prijzen gewonnen. We houden nog contact met elkaar, kunnen we hem een beetje volgen.
Ze wisten een leuk overnachtingsadres voor ons, de coach vond het een eer om ons deze plek te wiijzen. We zijn achter ze aangefietst en kwamen in een grote tuin met rieten hutjes, een hele fijne plek om te overnachten. De mensen zijn zo ontzettend gastvrij en vriendelijk, dat zijn de mooie ontmoetingen onderweg!🙏

De volgende ochtend fietsten we naar Roxas waar de ferries vertrekken naar Panay, ons volgende eiland. Deze keer was de boot groter en gingen er ook verschillende auto’s en zelfs vrachtwagens op de boot. De overtocht duurde 4 uur, gelukkig was het heel rustig en konden we bovendeks zitten met een lekker windje.
Rond half vijf stapten we van boord en hebben we op dit nieuwe eiland nog een uurtje langs de kust gefietst voordat we onze tent konden opzetten naast een bar aan zee. De bar werd gerund door een hele lieve familie bestaande uit de ouders met hun zoon & schoondochter en 2 kinderen. Het was vrijdagavond en we werden op het strand uitgenodigd om een biertje met ze te komen drinken. Mooi om te zien hoe zo’n familie daar leeft en met elkaar omgaat. Een heerlijk simpel plekje onder de palmbomen aan zee. We kregen de volgende ochtend een kokosnoot aangeboden, dan besef je weer hoe weinig je nodig hebt om gelukkig te zijn. Ze vissen in zee, halen de kokosnoten uit de boom en hebben een paar kipjes en een varken die er rondscharrelen.

Op het eiland Panay fietsten we door een waterrijk gebied, een beetje Biesbosch-achtig maar dan in een tropisch klimaat. We fietsten over smalle paadjes, aan beide zijden water. We zagen de vele felgekleurde vissersbootjes en kwamen door kleine gehuchtjes. De was hing kleurrijk aan de lijn en de kinderen speelden in de straatjes met elkaar. Van alle kanten werden we aangesproken en zegden ze ons gedag. Deze dingen maken onze fietsreis zo bijzonder, dichtbij de lokale bevolking, het allerdaagse leven volgen in de straatjes.
We eindigden onze dag wederom aan zee. Er zijn hier vele plekken aan zee waar op een terrein allemaal rieten hutjes staan. Hele families komen er op zondag samen om lekker in zee te zwemmen, te relaxen en te eten in de rieten hutjes. Wij kwamen hier net op een zondag en het was een drukte van belang. Maar net voor donker, zo rond 18.30 uur werd het weer rustig en ging iedereen huiswaarts. De boel werd opgeruimd en de rust keerde weder. We hoorden alleen nog de branding van zee..

’s Nachts werden we wakker van regen, dat was onze eerste tropische bui op de Filipijnen. Ook overdag bleef het een regendag. Soms fietsten we gewoon door, het blijft warm, maar soms ging het zo hard dat we toch maar even gingen schuilen. Gelukkig komt de zon er na zo’n tropische bui al snel weer door en sprongen we weer op onze fietsjes.

Het hangt op de Filipijnen vol met kandidaten affiches voor de verkiezingen afgelopen 9 mei. Ze hangen echt overal, het hele land hangt vol. We zagen onderweg mensen bezig om afiches op te hangen, zagen bijeenkomsten met toespraken van kandidaten. De opkomst is groot, het stond er vol met scooters, brommers en tuk-tuks.
Het laatste gedeelte van ons fietsreis op Panay was nog zo onaangetast, dat het vinden van een overnachtingplekje soms moeilijk was. We waren aan zee geweest maar er was niets. We trokken het binnenland weer in naar Barotac Nuevo en hebben aan een agent gevraagd of hij wat voor ons wist. We mochten achter hem aanrijden en hij bracht ons bij een pension. Echt super vriendelijk dat hij ons daarmee hielp.
We wilden ons net gaan wassen toen de eigenaresse van het pension thuiskwam. We kwamen aan de praat en ze bood ons een andere kamer aan, de familiekamer. Een super mooie, grote kamer voor een klein prijsje. Er zat een groot dakterras op het pand zodat we daar heerlijk konden koken. Wat viel ons weer een gastvrijheid ten deel! En we mochten er gelijk 2 nachten blijven!

Na ons Panay avontuur gingen we naar het eiland Negros. We kwamen aan in grote stad Bacolod. Dit keer geen leuke aankomst in een klein havenplaatsje maar een grote haven met heel veel containers.Dat werd snel de drukte van de grote stad uitfietsen, op zoek naar rustigere wegen. We zagen in de stad veel super lange taxi’s/bussen. Ze zijn open aan de zijkant zodat het niet te warm is en iedereen kan er aan de achterkant op- en afstappen.
We volgden deze dagen de prachtige kustlijn van zuidelijk Negros. We fietsten vaak net langs zee. Aan de ene zijde de zee, aan de andere zijde de groene rijstvelden met daarachter de heuvels. Het zijn geen hoge beklimmingen op de Filipijnen maar wel heel veel korte klimmetjes, het gaat op- en af en daardoor voelt het toch wel als pittig fietsen, natuurlijk ook door de warmte. Vooral klimmen in de zon is bijzonder zweten, we zitten de hele dag kletsnat op de fiets.
Soms kregen we een tropische bui over ons heen, je kunt de bui al zien aankomen, de lucht wordt steeds donkerder. We schuilden onder een afdakje en fietsten weer verder. Eenmaal bleef het niet bij een korte, harde bui maar bleef het maar regenen. Nadat we een tijdje geschuild hadden, haalden we voor de eerste keer onze regenkleding uit onze tassen. Gehuld in regenjas en -broek gingen we verder. Bij aankomst aan de kust konden we geen plekje vinden, het was weekend en de lokale bevolking genoot aan zee. Zoeken naar een plek in de regen is niet fijn, gelukkig werden we geholpen door een mevrouw van een strandhuis. Ze had aan de overzijde van de weg nog een huis, waar we wel konden overnachtten. Een groot, geel huis, veel te groot voor ons tweeën en ook ver boven ons budget maar we namen het aanbod aan, konden onze natte kleding uittrekken en douchen.
De volgende ochtend scheen het zonnetje weer heerlijk en waren onze natte spullen gedroogd. We kwamen langs een grote zondagsmarkt, de weg was afgezet, het stond er vol met scooters, tuk-tuks en tricycle’s. We haalden er fruit en groenten, het is heerlijk dat je overal zoveel fruit en groenten kunt kopen. Meloenen, mango’s, kokosnoten en avocado’s, de keuze is heel groot.


Via Dumaguete, een leuke studentenstad, vertrokken we naar het piepkleine eilandje Siquijor. We wilden ook graag het leven op zo’n klein eilandje beleven. Hier was het nog meer easy-going dan op de andere eilanden waar we geweest waren.
Het duurde een tijd voor we op het eiland waren, de eerste boot vertrok niet, de tweede liet ook nog anderhalf uur op zich wachtten, zo konden we ons al aanpassen aan het tempo op het eiland….🙃
We zijn het eiland rondgefietst en hebben er 2 nachtjes geslapen. Twee super mooie plekjes aan zee.De eerste was een heel simpel huisje in een gezellige tuin met beneden ons de zee. Bij een hele lieve meneer die erg blij was dat we er waren. We raakten aan de praat en dan hoor je steeds de trieste verhalen over de Covid-periode. 2 jaar pandemie is 2 jaar geen inkomen. Gelukkig had hij een dochter die in Europa werkt en geld stuurde naar haar ouders zodat hij toch eten kon kopen.
De tweede nacht vonden we een cottage op palen. Het lag hoog op een heuvel, we kregen de overnachting niet cadeau. Tjonge, wat liep die weg steil omhoog. Het was zigzaggend fietsen over het smalle paadje en stukken lopen. Maar het was het waard: we kregen een fenomenaal uitzicht over Siquijor maar ook over een vulkaan op het eiland Negros. En een prachtige zonsondergang achter de vulkaan volgde!

En weer stapten we op de ferry, op naar misschien wel het mooiste eiland van de Filipijnen: Bohol.
Het bleef leuk dat eiland hoppen, het lijkt alsof je iedere keer weer in een nieuw land aankomt. Ieder eiland is weer anders.
Bohol is beroemd om de Loboc-rivier, de Chocolate-Hills en de keine tarsiers. Deze bijzondere beestjes behoren tot de kleinste primaten en hebben de grootste ogen van alle zoogdieren in verhouding tot hun lichaamsgewicht. De spookdiertjes leven in het zuidoostelijke deel van de archipel, met name op Bohol, Samar en Leyte.
Wij zijn naar het kleinschalige Tarsier Sanctuary gefietst om deze beestjes te gaan bewonderen. Ze zijn in het echt nog veel kleinder dan foto’s doen vermoeden. Ze kijken je met hun grote ogen aan en blijven rustig in de boom hangen, heel bijzonder om te zien.
Daarna volgde het plaatsje Loboc aan de gelijknamige rivier. Een rivier zo groen, met onvoorstelbaar helder water. De rivier wordt omrimgd door torenhoge bomen. Deze plek is een toerische trekpleister voor Bohol. Er is zelfs een Loboc River Cruise, waar je tijdens een rondreis over de rivier, op een grote houten boot, eten krijgt geserveerd met een muziekje aanboord.
We hebben ons niet aan die toeristische attractie gewaagd maar vonden wel een mooi plekje in dit serene dorp aan de rivier.

We hadden het de afgelopen al vaker gehoord; in december heeft er een tyfoon over de Filipijnen geraasd, waar de gevolgen nog altijd zichtbaar van zijn: daken van huizen en ingestorte gebouwen, overal ligt er nog puin. Er zijn veel mensen bezig met herstel maar er zijn er ook genoeg die daar geen geld voor hebben. Zoals eerder gezegd: 2 jaar pandemie is 2 jaar geen geld, men kan dus niet opknappen. Het toerisme komt nu langzaam weer opgang maar als je je accomodatie niet kunt opknappen, kun je het ook niet verhuren en komt er nog geen geld binnen. We werden meerdere malen weggestuurd omdat ze ons nog niet konden ontvangen. Heel triest….
Ook de huisjes aan de rivier de Loboc hadden onder water gestaan. De mensen waar we overnachtten, gaven aan hoe hoog het water had gestaan, niet te bevatten.

Vanuit Loboc trokken we verder langs de indrukwekkende kustlijn met de ruige kliffen. De weg loopt er meermaals vlak langs zee, het water spatte af en toe over de weg.
We kwamen in Anda, beroemd om de witte zandstranden. Het is iedere keer weer zo mooi om onze fietsdag af te sluiten aan zee, steeds op een andere plek, wat is dat luxe!

Midden op het eiland Bohol liggen de Chocolate Hills. 1268 heuvels liggen op een vrijwel vlak plateau in een gebied van meer dan 50 vierkante kilometer. Het zijn vrijwel gelijke heuvels van circa 30/50 meter hoog. Ze zijn begroeid met gras en in het droge jaargetijde krijgen ze een bruine tint. De heuvels doen dan denken aan chocoladebergen.
Men denkt dat de Chocolate Hills zijn gevormd uit kalkstenen overblijfselen van koraalriffen uit die tijd.                                   
We kwamen op een camping middenin dat gebied, een unieke plek. Vanuit deze plek konden we trappen beklimmen naar een plateau waar we een fantastisch uitzicht hadden op deze unieke heuvels. Vooral zonsondergang moet enorm indrukwekkend zijn, helaas hadden wij dat geluk niet. De lucht kleurde mooi roze maar het zonlicht kwam door de bewolking niet op de heuvels.


Bij vertrek vanaf de camping fietsten we eerst nog kilometers lang langs de heuvels.
In ieder dorp waar we doorfietsten zagen we lange rijen mensen, Election Day was aangebroken. Deze dag is hier zelfs een vrije dag, de mensen nemen er de tijd voor. Bij ons gaat iedereen even snel stemmen maar hier staan eetstalletjes en maken ze het met een hapje en een drankje gezellig met elkaar.
De laatste 20 kilometer daalden we via een kleine weg richting de kust. Deze kilometers waren echt fantastisch! We fietsten dwars door de jungle, zo groen, zo indrukwekkend,  wat een bomenpracht!
Af en toe een klein gehuchtje waar we de kinderen hoorden roepen en zwaaien, verder alleen een smalle weg door het groen.


We eindigden in Tubigon aan de kust, we waren het indrukwekkende binnenland van Bohol overgestoken.
In Tubigon vertrekken de boten naar Cebu, de stad waar een einde gaat komen aan onze reis op de Filipijnen. Vanuit Cebu vliegen we aanstaande zondag naar Bali, Indonesië.

We fietsten bij aankomst in de stad naar Bugoy Bikers Hostel. De eigenaar is een Duitser die al 20 jaar op de Filipijnen woont en ook lange afstandsfietser is. Hij heeft veel van de wereld gezien, er hangen prachtige foto’s van zijn reizen in het hostel. Naast het hostel organiseerde hij ook vele fietsreizen op de Filipijnen, hij heeft met zijn vriend zelfs een boek uitgegeven: Cycling Philippines.
Door de pandemie kwam ook hier alles stil te liggen en de tyfoon heeft zijn rieten bamboehutten totaal verwoest. Ondertussen is hij leraar in Cebu.
Wij waren zijn eerste gasten na zo’n lange tijd, er werd in de dorm 2 bedden voor ons gereedgemaakt en we konden blijven. En hele gezellige avond volgde, mooi om zoveel verhalen te kunnen delen.
Doordat we een paar dagen eerder dan gedacht op Cebu waren, hadden we nog een aantal dagen over voordat onze vlucht vertrekt. We regelden het één en ander voor onze vlucht (afspraak pcr-test, fietsdozen e.d.) en namen de volgende ochtend de boot van 06.00 uur naar Camotes, een klein rustig eiland, nog heel puur en authentiek.
We voelden gelijk de gezelligheid en saamhorigheid van zo’n klein eiland. We fietsten over kleine weggetjes, door kleine gehuchtjes, de mensen vol belangstelling. De wuivende palmbomen, de helderblauwe zee, de vele vissersbootjes, het was een heerlijk dagje het eiland rond! Aan het einde van de dag genoten we op ons overnachtingsplekje van een mooie zonsondergang. Een geweldige afsluiting van onze fietsreis op de Filipijnen!


Vanochtend zijn we met de boot weer terug gegaan naar Cebu, nu is het inpakken, dingen regelen en over 2 dagen naar Indonesië, de roots van Minggoes!
Het begin van onze reis in Zuidoost-Azië was veelbelovend, op naar het vervolg van onze reis

2 gedachten over “Filipijnen.

  1. Eigenlijk weet ik … niets over de Filipijnen. Bijna alle (geografische) namen hoor (lees) ik voor het eerst. Het lijkt me heel mooi. Ik kijk nu al uit naar jullie volgend verslag. Bali. Dan ga ik vast meer herkennen … goede reis en blijf gezond.

  2. Geweldig dat jullie weer terug zijn gegaan om een vervolg van de fietsreis te maken!!! De eilanden zien er prachtig uit!! Een aanrader vlgs mij!!! Dank voor het mooie reisverslag en de foto’s!!! We genieten ervan!!! Een mooi vervolg!!! Ondertussen fietsen wij -gewoon- op Kreta, ook prachtig!! In november hopen wij voor 3 mnd naar Azië te gaan, ws Thailand, Laos en Cambodja, wie weet tot ziens?!!
    Zonnig fietsgroeten van Jaap en Alie
    ☀️🚴‍♀️🚴🏼☀️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.