Aankomst Istanbul.

We zijn in Istanbul en sluiten onze fietsreis hier tijdelijk af met een hele mooie tussenstand: onze kilometerteller sprong bij aankomst in de stad op 17.000 kilometer. Dat is een mooi getal om een winterstop te gaan houden. We hebben vanaf 2 maart 17.000 hele mooie, fijne, bijzondere en vaak ook hele indrukwekkende kilometers gereden. Ze zitten in ons hart en zullen ons de komende weken, als we tijdelijk niet fietsen, zeker verwarmen!! Een ding weten we zeker: dit smaakt naar meer, we willen zo graag nog veel meer van de wereld ontdekken op onze fiets……….

En daar gaan we op wachten, we hopen in dat opzicht op een beter 2021. Hopen dat de wereld weer open gaat, dat de mensen elkaar weer kunnen en mogen ontmoeten en dat we samen beseffen dat we niet zonder elkaar kunnen op deze prachtige aarde. Hopelijk is dat de leerschool van 2020; dat we niet vanuit angst maar vanuit liefde gaan leven. Reizen geeft zoveel levensgeluk en wijsheid, zoveel tolerantie en zoveel mooie sociale contacten. Laten we dat nooit verliezen!

We zijn de laatste 3 weken noordwaarts gefietst. Vanaf het leuke Bodrum, waar we eerst via een bezoek aan de plaatselijke markt, zoveel mogelijk langs de kust omhoog zijn gaan fietsen. We kwamen onderweg langs een camping die nog open was. Tussen de talloze dieren konden we ons tentje opzetten, we kregen bezoek van een ezel, van honden, poezen en ganzen. Wat een gezellige plek. De campingeigenaar wilde graag een foto maken van die mensen die helemaal uit Nederland op de fiets op zijn camping kwamen. We stonden gelijk op zijn Insta account.

Wat zijn er hier in Turkije een olijfbomen en wat is het toch mooi om daar telkens weer doorheen te fietsen. Prachtig al die grijstinten, daar krijg je geen genoeg van. We snappen ondertussen ook waarom er zoveel olijfbomen zijn. Turkije is een groot land met miljoenen inwoners en nu we hier al ruim 3 maanden bivakkeren, weten we dat de Turken altijd olijven eten. Bij het ontbijt liggen ze al op je bordje…

Na weer zo’n dag door de heuvels met prachtige olijfbomen, kwamen we aan in Didem. In Didem zijn we de volgende dag gewandeld naar Temple of Apollo, een enorm tempelcomplex. Het is na het Artemision in Efeze en het Herakleion op Samos de grootste tempel uit de Griekse oudheid. We troffen een strak blauwe lucht en genoten van de indrukwekkende tempel.

En toen kwamen we 30 november aan in Selcuk. Ons rondje Turkije is compleet: 17 september waren we ook in Selcuk en nu, ruim 2 maanden later, zijn we weer in Selcuk met bijna 5.000 Turkse fietskilometers op de teller. Wat zijn we een ervaring rijker en wat zijn we gaan houden van dit prachtige land met zijn indrukwekkende culturele erfgoed. Wat hebben we veel prachtige plekken kunnen bezoeken waar we anders waarschijnlijk niet aan toe waren gekomen. En wat hebben we genoten van de ongelofelijke gastvrije bevolking: van de ontelbare kopjes cay, van het heerlijke eten wat we steeds toegestopt kregen voor onderweg, van de mooie ontmoetingen en bijzondere gesprekken; veelal met handen en voeten maar niet minder indrukwekkend. Het heeft ons basic bestaan op de fiets ongelofelijk gevoed!

Omdat het nog steeds prima fietsweer bleef, besloten we om verder noordwaarts te fietsen. Zolang mogelijk genieten van het leven op de fiets! Helaas besluit de Turkse regering begin december de regels ten aanzien van de Covid aan te scherpen. De restaurants, campings en parken worden allemaal gesloten. Dat maakt het er niet makkelijker op. Kamperen zal daardoor niet meer lukken. We zullen moeten proberen hotelletjes te vinden met een keukentje of een balkon zodat we op ons gaspitje nog wel zelf kunnen koken. De restaurants hebben take-away; je mag de bestelling alleen telefonisch doorgeven en dan wordt het eten bij je kamerdeur afgeleverd. Dat vinden we niet leuk dus we proberen zoveel mogelijk zelf te koken. Tevens is een avondklok, na 21.00 uur mag niemand de straat meer op. En in de weekenden is er een totale lockdown. Dat betekent dat we op zaterdag en zondag niet meer kunnen fietsen. Helaas moeten we onze reis daardoor meer gaan plannen omdat we in de weekenden graag op een leuke plek willen zitten. Maar we zijn ook blij dat we toch nog 5 dagen kunnen blijven fietsen. Het eerste lockdown weekend boeken we een appartementje aan de kust. In een heel klein gehuchtje kunnen we via Airbnb een hele leuke Loft vinden. Dat klinkt ons goed in de oren!

Het is die vrijdag een natte start van de dag. Het water stroomt aan alle kanten over de weg. Goed ingepakt gaan we op pad. Op een gedeelte van de route was een grote bosbrand geweest en de zwarte bomen gaven een bizar, mysterieus beeld tegen de donkere, dreigende luchten. ’s Middags wordt het droog en laden we onze fietsen vol met boodschappen voor 3 dagen. We komen aan in onze Loft en het is een hele rustige plek. Ons balkon heeft uitzicht op zee en we kunnen heerlijk in de tuin zitten. Dat komt wel goed dit eerste lockdown weekend!

Op maandagochtend stappen we weer op de fiets. Heerlijk, wat kun je daar weer van genieten na 2 dagen rust. ‘Binnen zijn’ is iets wat we niet meer gewend zijn de afgelopen maanden. We leven al zo lang buiten, dan is dit echt weer wennen….

We fietsen dwars door grote stad Izmir en van daaruit verlaten we de kust en gaan we de binnenlanden weer in. Daar hebben we weer zin in, na al die weken langs de kust is het leuk om weer op het platteland te fietsen. Die afwisseling blijft erg mooi. Het nadeel van het verlaten van de kust is dat het weer minder wordt. Aan de kust bleef het overdag nog steeds zo’n beetje tussen de 18 en 20 graden, nu moeten we het doen met max. 10 graden in de middag. De ochtenden zijn erg koud dus we gaan goed aangekleed op pad. Alles wat we de afgelopen maanden niet hebben gebruikt komt onderuit onze tassen: thermoshirt, lange fietsbroek, fietsjas, muts en handschoenen. Maar als het zonnetje er ’s middags weer bij komt en wij weer aan het klimmen zijn, moet alles ook weer uit… We blijven ons aan- en uitkleden…..

De herfst is prachtig in de binnenlanden. We fietsen over kleine weggetjes door het authentieke Turkse platteland. We genieten van de mooie uitzichten over de glooiende velden, van de prachtige wijnranken in alle tinten goud en de vers omgeploegde akkers. Van de kleine gehuchtjes met leuke dorpspleintjes, waar de oude mannetjes hun cay drinken. Waar de plaatselijke bevolking ons staande houdt voor een gezamenlijke foto, het blijft steeds ons weer verbazen.

Naast mooie herfstdagen hebben we ook regenachtige dagen…. In de stromende regen staan we langs de kant van de weg als er een auto stopt. De meneer in de auto nodigt ons uit om 2 kilometer verderop te komen opwarmen in zijn apotheek. Wat een geweldig aanbod. We kunnen in deze tijd nergens naar binnen dus we nemen zijn aanbod graag aan! We worden verwend met heerlijke Turkse koffie en krijgen een mooi gesprek. We warmen letterlijk helemaal op! Na een foto in zijn mooie apotheek, krijgen we voor onderweg Turkse pide mee. Wat een verwennerij. Wat wordt zo’n regenachtige dag dan toch weer een mooie dag. We komen met een grote glimlach in Iznik aan.

Vanaf Iznik fietsen we naar Yalova. Daar gaan we met de ferry over naar Pendik. Nog een laatste 30 kilometer naar Kadikoy; gelegen in het Aziatische deel van Istanbul en daar springt onze teller op 17.000 kilometer. We zijn in Istanbul! 9,5 maand onderweg, de tijd is voorbij gevlogen. We kunnen ons niet voorstellen dat het al 18 december is. Maar nu is het tijd om van onze fiets te stappen en een plekje voor de winter te zoeken.

Maar eerst gaan we aankomend weekend genieten van Istanbul. We hadden gehoord/gelezen dat tijdens het lockdown-weekend de toeristen wel de straat op mogen dus zijn we gisteren met de trein naar de wijk Sultanahmet gegaan; in het Europese gedeelte van Istanbul. Het openbaar vervoer ligt tijdens het lockdown weekend niet stil dus we konden op pad. Maar de perrons waren leeg en verlaten. Hoe vreemd op een zaterdag….

Aangekomen in Sultanahmet, konden we in alle rust genieten van de Aya Sofya, Topkapi Paleis en de Blue Mosque. Er was een lekker zonnetje en wat is het dan heerlijk om alles te kunnen bewonderen. Helaas wordt de Blue Mosque gerestaureerd en konden we de wonderschone blauwe tegels binnen niet zien. Maar een super rustige Aya Sofya maakte alles weer goed. Wat een mooie dag!

Vandaag hebben we heerlijk rondgestruind door de kleine straatjes in onze leuke wijk Moda in Kadikoy. Langs alle muurschilderingen en kleine winkeltjes. Alles is gesloten, behalve de bakker en de groenteman, maar toch konden we de mooie sfeer voelen van deze populaire wijk.

Vanaf nu dus onze winterstop. We hopen dat we snel weer mooie reisverhalen kunnen plaatsen, want dat houdt in dat we weer op de fiets zitten! En daar worden wij erg gelukkig van….

Herkese Mutlu Noeller ve birbirimize bol sevgi dolu iyi ve sağlıklı bir 2021 diliyoruz!

Veel liefs van Minggoes & Jacoline

Bodrum, en nu?

Gisteren zijn we aangekomen in Bodrum, het eindpunt van onze kustroute door Turkije. Nadat we begin oktober hoorden dat we voorlopig onze reis niet konden vervolgen naar Iran of Georgie, hadden we een nieuwe route gemaakt. Een route langs de lange kustlijn van Turkije, eindigend in Bodrum.

Het is stil in Bodrum…. Afgelopen vrijdag heeft de Turkse regering de maatregelen verscherpt om het aantal besmettingen te beperken. En dat merken wij ook. Campings zijn gesloten en ook heel veel hostels/hotels hebben hun deuren gesloten. Het wordt voor ons lastiger om plekjes te vinden om te slapen.

Het was ons begin november gelukt om in Kemer een verblijfsvergunning/Ikamet te kunnen regelen voor 6 maanden. Het officiele boekje wordt nog naar ons toegestuurd en gaan we nog in Kemer ophalen maar we kunnen tot begin juni in Turkije blijven. Dat was wel reden voor een feestje voor ons. Het geeft een stukje rust nu we weten dat we hier voorlopig kunnen blijven om de situatie in de wereld af te wachten.

Maar we waren ook blij en gelukkig dat we weer op onze fiets konden stappen na 4 dagen Kemer om onze route langs te kust weer te kunnen vervolgen. En wat vinden we steeds weer mooie plekjes. In Demre bezoeken we eerst de ruines van Myra. Er zijn twee lyrische dodensteden (rotsgraven) uitgehakt in de kliffen. Prachtig om te zien. Ook het Romeinse theater ziet er nog mooi uit. Daarna naar een plekje voor de nacht: in een kleine baai naast een scheepswerf vinden we een heel relaxt klein plekje waar de turkse thee (en een biertje..) voor ons klaarstaan en we genieten van muziek van David Gray.

We trekken verder langs de kust, het is steeds maar klimmen en dalen met de mooiste uitzichten over zee. We komen langs Kas, ook al zo’n mooie plaats en fietsen vervolgens naar de Saklikentkloof. De Saklikentkloof is de op een na grootste kloof van Europa, de langste en diepste van Turkije. Daar willen we graag gaan wandelen. Bij aankomst is de camping gesloten, we merken dat het seizoen er langzamerhand op zit, steeds meer campings zijn gesloten. Maar ook hier worden we weer verrast door de Turkse gastvrijhed; we mogen onze tent op een mooi plekje op het terrein bij de ingang van de kloof neerzetten. Altijd als we wat vragen is het: no problem, no problem…. Prachtig, wat een geweldige instelling hebben deze mensen toch.

De volgende ochtend, gelijk na openingstijd, gaan we de kloof in. Er is niemand, we zijn met zijn tweetjes. We klimmen en klauteren door de kloof. Normaliter stroomt het water flink door de kloof maar in deze tijd is de waterstand laag. In het voorjaar is het niet mogelijk omdat het smeltwater uit de bergen door de kloof stroomt en het waterpeil vele malen hoger is. Het is een spectaculair natuurwonder.

In Sanliurfa hadden we een stel ontmoet en ze gaven ons een tip: Als je op zoek bent naar een geweldige plek om te verblijven, ga dan naar Kabak Beach. Het paradijs van Turkije, een verborgen juweeltje. We zagen op de kaart dat het niet eenvoudig was om daar per fiets te komen maar we wilden het toch gaan proberen, het klonk zo goed! Een groot deel van de Turkse kust rond Alanya en Antalya staat volgebouwd met mega grote hotels. We hadden dat allebei nog nooit gezien en keken onze ogen uit. Hier zitten dus de all-inclusive toeristen…

Maar gelukkig zijn er ook nog steeds zovele prachtige, rustige plekjes en daar gingen we nu naar toe: Kabak Beach. Het werd een zware maar tevens geweldige fietsdag. Aan het einde van de middag kwamen we moe maar gelukkig aan bij Christiania’s House. Hij verhuurt er 3 super knusse huisjes. Alles erop en eraan maar ook puur en simpel. Precies zoals het past in de omgeving. We zijn 3 dagen gebleven, hebben genoten van de geweldige baai, de prachtige wandelingen en ons gezellige balkon met prachtige uitzicht. Je waant je echt in het paradijs!

Het was moeilijk om het paradijs te verlaten, ook omdat we wisten dat we de zware klim nogmaals moesten maken maar ook vanuit de andere kant was het wederom fantastisch fietsen. Na een heerlijke lange daling kwamen we in Fethiye.

We merken dat het langzamerhand ook in Turkije herfst wordt. Overdag is het nog steeds rond de 20 graden maar de avonden en ochtenden worden best koud. We halen onze donsjacks en mutsen onderuit onze tassen en genieten ’s avonds heerlijk ingepakt bij onze tent van ons eigen gekookt potje. Ook ’s ochtends starten we later, de dagen worden korter en daardoor ook onze fietsdagen. Maar zolang het op deze manier nog lukt, kunnen we nog blijven kamperen. Straks zullen we misschien iets anders moeten verzinnen.

We fietsen via een prachtig groen schiereiland naar Datca. Een weg waar je voldoende water en eten moet meenemen, omdat we onderweg alleen kunnen genieten van de mooie natuur. Wat een mooie heuvels, wat een groen. Datca vinden we erg leuk, het heeft een mooie sfeer met een leuke haven. Echt een gezellige plek met veel Turkse gezelligheid en gastvrijheid. We zitten midden in de plaats in een hostel en kunnen vanaf ons balkon genieten van de gezelligheid op straat. Er is ook een prachig oud gedeelte, we wandelen naar Eski Datca en genieten van de prachtige oude pandjes en geweldige straatjes.

We zien dat er de komende 2 dagen regen wordt voorspelt, en dat blijkt echt te kloppen. Na al die maanden komen onze regenspullen weer uit de tas en fietsen we in de regen terug naar het beginpunt van het schiereiland. Nat en koud komen we aan het einde van de middag aan in Marmaris. Dat is echt wennen voor ons, maar na een heerlijke warme douche zijn we weer lekker warm. We beseffen nog maar eens des te meer hoe verwend we de afgelopen maanden zijn….

Gelukkig schijnt de volgende dag het zonnetje alweer heerlijk. Wat een verschil met gisteren. We gaan op bezoek bij fietsenwinkel Safari Bisiklet. De eigenaar van deze winkel is ook een echte langeafstandsfietser en is van Turkije naar Zuid-Afrika gefietst. We horen zijn mooie verhalen en zien de prachtige foto’s van Afrika. Wat een warmte en vrijgevigheid bij deze lieve mensen. Hij is tijdens zijn reis vaak geholpen door mensen en nu wil hij graag wat terug doen. Wat een mooie levenshouding! Wij hopen dat als we ooit terugkeren naar Nederland, we deze menselijke vriendelijkheid ook kunnen betonen. Dat we een deel van de Turkse waarden mee naar huis kunnen nemen.

Het laatste stuk van onze route loopt via een mooie kleine weg naar Bodrum. Het zijn 100 prachtige kilometers. Alles klopt: het weer, de weg, de geweldige uitzichten over zee, de indrukwekkende rotswanden waar we tegenaan kijken, het klimmen en dalen. Echt dagen dat we nog maar eens goed beseffen hoe ongelofelijk bijzonder het is om dagelijks, onder deze omstandigheden, op de fiets te mogen zitten.

En nu zijn we in Bodrum, het eindpunt van onze kustroute. De omstandigheden zijn sinds afgelopen vrijdag gewijzigd; hotels en campings veelal gesloten en de winter langzaam in aantocht. En de wetenschap dat zodra we het binnenland in gaan, het weer gelijk stukken minder wordt.

Bodrum; een plek waar we wederom gaan overdenken hoe we onze reis gaan voortzetten. Na bijna 5.000 kilometer dwars door Turkije zijn we eigenlijk bij het begin punt van onze oorspronkelijke geplande reis door Turkije.

Hoe gaan we de winter doorkomen? Gaan we een huisje huren voor een bepaalde tijd? Gaan we een auto huren en daarmee door het land trekken? Dat is iets om goed over na te denken in ons leuke hostel.

15.000 kilometer op de teller!

2 Maart vertrokken we, uitgezwaaid door familie en vrienden, uit Barneveld. 2 November, precies 8 maanden later, staat onze teller op 15.000 kilometer! Wat hebben we geweldige kilometers gemaakt; zoveel gezien en zoveel beleefd. Maanden met een brede lach en soms ook met een kleine traan…. De brede lach om al het mooi’s onderweg: onze prachtige planeet met de geweldige natuur, zoveel lieve mensen met bijzondere gesprekken, zoveel indrukwekkende cultuur, die we steeds in alle rust konden bekijken. Maar soms ook met een beetje weemoed en een kleine traan omdat we na 8 maanden ‘nog maar’ in Turkije zijn. India, Nepal dat waren na 15.000 kilometer onze plannen en dromen: De Pamir, de Karakoram Highway, Spiti valley. We hadden de visa zelfs al in onze pocket…. Maar het werden 8 totaal andere maanden. Maanden van aanpassen en veranderingen in de wereld. Een leerschool van loslaten en niet teveel willen plannen.

Maar het zijn 8 bijzondere maanden geworden die in ons hart verankerd liggen en ons heeft doen beseffen dat het leven op de fiets, ons simpele bestaan, de grootste rijkdom met zich meebrengt!

Terug aan de kust. Het eerste gedeelte van onze reis langs de kust is vlak. 90 kilometer vlak fietsen, het voelt een beetje vreemd en zelfs Nederlands aan… Dat hebben we hier nog niet gehad maar het kan dus wel! De wegen worden druk. We ontwijken grote stad Adana maar hebben gezien dat er in Mersin een Decathlon is en daar willen we graag wat inkopen doen. Onze shirtjes zijn, na intensensief gebruik, toe aan verversing! Helaas houdt dat ook in dat we de drukke stad in moeten. Maar we sluiten iedere dag weer prachtig af aan zee. Hier is de kustlijn nog echt Turks. Lekker rommelig en geen buitenlandse toeristen. Mooie plekjes op het strand om onze tent neer te zetten. Genieten van zonsopkomst en zonsondergang, van de prachtige sterrenhemel. Genieten van enkele Turkse mensen die er ook verblijven en die ons bij aankomst een bordje eten komen aanbieden. Meer hebben we niet nodig….

Na een aantal dagen komen de bergen weer terug. De kustlijn wordt grillig, prachtige ruige rosten met geweldige uitzichten over zee. We gaan weer klimmen: op- en af. Van zeeniveau naar 500mtr, terug naar zee en weer omhoog naar 600 mtr.

We komen in de bananenstreek. Aan alle kanten zien we bananen. Hoog op de bergen maar ook hele dorpen worden vol gebouwd met kassen waar bananen in worden verbouwd. Vlak naast de huizen, overal waar plek is, worden kassen neergezet. Heel bijzonder, dat zou in Nederland onmogelijk zijn. De buurman bouwt een kas 1 meter naast je huis…. De bomen die niet in de kas staan, worden helaas volgehangen met plasticzakken om de bananen te beschermen. Maar dat plastic verdwijnt weer in de natuur, plastic waar Turkije vol mee ligt… Het doet pijn aan je hart, wat vervuilen we onze mooie planeet toch!

Tijdens onze klim ontmoeten we Ramazan. Een Turkse schoenpoetser op de fiets uit Anamur. Hij is van Anamur naar Istanbul gefietst en was nu weer op de terugweg naar Anamur. Een fiets helemaal volbeladen met allerlei bagage: zijn schoenpoets benodigheden, dekens, kleding en een grote, zware gastank en gaspit voor natuurlijk Turkse thee. De versnellingen en rem van zijn simpele fiets werkten niet. Bergafwaarts remde hij met zijn schoenzolen, die helemaal doorgesleten waren, en bergop moest hij lopen.

We werden uitgenodigd voor een cay, op zijn uitgerolde kleedje, langs de kant van de weg. Hij sprak een paar woorden Engels maar met handen en voeten konden we prima met elkaar communiceren. Mountain, mountain, mountain… dat herhaalde hij steeds. Het hield niet op zie hij: op- en af, op- en af…. Een bijzondere ontmoeting met een prachtig mens! We beseften ons weer hoe goed wij het hebben met onze mooie, stevige fietsen!

We komen aan in het drukke, toeristische gedeelte van de Turkse kustlijn. Alanya, Antalya en andere bekende plaatsen. Welkom terug in de westerse wereld. Dat is even wennen: stranden met mensen in zwembroeken en bikini’s. Het is niet druk op de stranden maar voor ons is het na al die weken van fietsen in enorme wijdsheid en leegte, echt even wennen. De drukte en geluiden van de grote stad doen pijn aan je oren.

Maar we zijn niet voor niets in Alanya. We hadden het idee om begin december, als we Turkije na 90 dagen moeten verlaten, weer terug te gaan naar Griekenland om daar de winter door te brengen. Helaas is dat op dit moment niet mogelijk. Griekenland heeft de landsgrenzen voor Turkije gesloten. Er varen ook geen ferry’s en er wordt niet gevlogen. We moesten dus wat anders bedenken om onze reis straks te kunnen vervolgen. We hebben gehoord dat het mogelijk is om in Turkije een korte verblijfsvergunnnig aan te vragen. Dat kan in Alanya en dat gaan we daar uitzoeken. We gaan naar de gemeente afdeling ‘Goc Idaresi’ voor informatie. Het blijkt een heel traject. Er komen door de Covid, in alleen Alanya, iedere dag 100 aanvragen binnen… Het lukt niet om een afspraak te maken, alle afspraken zitten vol. Het lukt wel om 180 kilometer vederop in Kemer een afspraak te maken. We fietsen van Alanya naar Kemer en gisteren hadden we de afspraak in Kemer. Er zijn allerlei regels waar we aan moeten voldoen dus aan ons de taak om dat te gaan regelen. We hebben een goedkoop hotelletje kunnen vinden waar we nu gaan proberen om ons verblijf in Turkije met 6 maanden te mogen verlengen.

Want we hopen nog steeds dat we onze prachtige reis kunnen vervolgen en blijven dromen……

Oost en Zuidoost-Anatolie

Turkije heeft ruim 82 miljoen inwoners. Oost-Anatolie is de grootste regio van Turkije maar het inwonertal is slechts 6 miljoen en Zuidoost- Anatolie is de op een na kleinste regio van het land maar het is ook het op een na dunstbevolkte gebied van Turkije. En dat hebben we gezien en gemerkt door in deze regio’s te fietsen. We dachten dat we al heel veel weidsheid en leegte hadden gezien maar dit was de overtreffende trap! Wat een unieke wereld, wat zijn we dan nietige fietsertjes in dat grote, prachtige geheel…

Fietsen over hele rustige wegen tussen de bergen door, met die eindeloze uitzichten, het geeft een bijzonder gevoel. Klimmend en dalend, soms tot bijna 2000 mtr, in een fantastische omgeving. En dan steeds weer die gastvrijheid. We worden steeds staande gehouden. In de vroege ochtend staat er een auto stil en een man wijst ons naar de kant om te stoppen. We worden uitgenodigd om samen te ontbijten. We rijden achter de auto aan een industrieterrein op. We vragen ons echt af waar we nu toch terecht komen….. Het is een vies industrieterrein met alleen maar autogaragebedrijven. De zwarte rookdampen hangen op het terrein. De auto stopt bij een oud pand en ze trekken een roldeur omhoog. Voila, dit is onze garage. Er wordt een tafeltje en stoeltjes geregeld en Turkse thee wordt gemaakt. Broodjes komen op tafel en er wordt heerlijk samen gedeeld. De vertaal-app doet zijn werk, we kunnen een beetje met elkaar communiceren… De standaard vragen komen op ons af: Waar komen we vandaan? Zijn we getrouwd? Hebben we kinderen? Wat vinden we van Turkije? En fietsend uit Nederland??? Niet te geloven…..

Het fijne is dat we al 4 maanden lang ontzettend mooi weer hebben. Wat is het toch lekker fietsen als iedere dag het zonnetje schijnt. We zijn echt verwend! Als we ’s ochtends onze tent uitkomen, komt het zonnetje er al snel weer bij en genieten we van weer een heerlijke zonnige dag. Strak blauwe luchten worden ‘gewoon’ al blijft het natuurlijk bijzonder! In deze regio zijn (bijna) geen campings. We proberen wel zoveel mogelijk te kamperen omdat we dat het leukste vinden. Er zijn heel veel parken in Turkije en daar vragen we vaak of we mogen staan. Vaak super leuke plekjes met een picknick bank, wat erg handig is. En mocht dat niet lukken, dan zoeken we een hotelletje. Vaak kunnen we dan toch nog buiten op een leuk plekje zelf koken. Het leven in Turkije is erg goedkoop. 2 broden koop je voor 50 cent en een fles water voor 25 cent. Een hotelletje heb je al voor 10,– / 15,– euro en een camping voor rond de 8,– euro.

De rijkdom en schatten in deze regio zijn enorm. Nemrut Dagi, Sanliurfa, Gobekli Tepe, Diyarbakir, Mardin en Harran, allen met een ongelofelijke rijke geschiedenis. We hebben een aantal van deze schatten mogen bewonderen. Nemrut Dagi met zijn kolossale sculpturen op een grafheuvel. Vanaf deze top heb je een schitterend uitzicht op Mesopotamie, het gebied tussen de Eufraat en de Tigris. Sanliurfa; het land van Abraham en Job. We hebben de geboortegrot van Abraham bezocht. Gobekli Tepe; het oudste bekende tempelcomplex ter wereld. Het oude Harran van de Hebreeuwse bijbel hadden we ook nog graag bezocht maar het ligt erg dichtbij de grens met Syrie en dat vonden we zelf niet veilig genoeg.

Na al die dagen genoten te hebben van die schatten wilden we nog graag fietsen naar Gaziantep. Deze stad heeft een geweldig mooi museum met de grootste collectie antieke mozaieken ter wereld: het Zeugma Mozaik Muzesi. Je kunt er echt uren rondlopen, wat een prachtig museum. Geweldige mozaieken uit de 2e en 3e eeuw na Chr. zijn hier naartoe verplaatst. En zo mooi in stijl ingericht, geweldig om te zien. We kijken onze ogen uit! Ongelofelijk wat ze in die tijd konden met die ministeentjes.

Na Gaziantep vervolgen we onze route richting de kust. We verlaten langzaam Zuidoost-Anatolie en komen weer meer in de bewoonde wereld. Landbouw gebieden waar veel katoen, vlas en tarwe wordt verbouwd. De katoen vlokken liggen massaal langs de kant van de weg.

7 september zijn we in Turkije aangekomen. We fietsten de eerste anderhalve week veel langs de kust. Na Efeze gingen we het binnenland in en hebben we genoten van de bergen en de enorme vlaktes. Vandaag, na ruim 6 weken fietsen en ruim 3000 kilometer verder, zijn we weer aangekomen bij de kust. We zijn in Yumurtalik. Een heel rustig plekje aan zee. We zijn weer op een camping. Er is niemand, we staan heerlijk alleen aan zee. Leuk om de zee na die weken weer te zien. De komende tijd gaan we de hele kustlijn volgen richting Bodrum. Dat zijn nog heel veel kilometers langs de Turkse kust. We blijven hier de komende tijd genieten!

Hoe onze reis te vervolgen?!?

Gisteren zijn we vanuit onze prachtige campingplek, midden in Cappadocia, vertrokken naar Urgup. Daar hebben we een pensionnetje gevonden, een ideale plek om te kijken hoe we onze reis na Cappadocia gaan vervolgen. Het blijkt een geweldig plekje, in het oude gedeelte van Urgup, in een oude cave. Er is wifi dus we kunnen op onze laptop gaan bedenken hoe we onze reis gaan vervolgen.

Onze route liep oostwaarts, richting Georgie. We hoopten dat we rond eind oktober Tibilisi konden halen om van daaruit een vlucht te nemen naar bijvoorbeeld Nepal. Centraal Azie ging niet meer lukken, dat wisten we, de winter is in aantocht. Maar we hoopten dat het in het najaar weer mogelijk zou zijn om de oversteek naar Zuid-Oost Azie te maken. Daar kun je in november heerlijk fietsen. Maar helaas gaat dat niet lukken….. De wereld is nog steeds op slot, er worden geen visa verstrekt dus we kunnen na Turkije helaas niet verder.

Hoe nu verder na Cappadocia? We kunnen tot begin december in Turkije blijven. Het is ondertussen oktober en verder oostwaarts zou betekenen meer koude in bergachtig gebied en de afstanden worden daar enorm. Langs de zuidkust daarentegen blijft het weer in oktober en november best aangenaam. Dat heeft ons doen besluiten om een nieuwe route te maken. We gaan langzaam afzakken naar het zuiden en proberen de hoogtepunten onderweg mee te pakken. Vandaar uit gaan we langs de lange kustlijn van Turkije fietsen richting Bodrum. Misschien nog een paar mooie eilandjes bezoeken, dat is altijd erg leuk.

Mocht er de komende 2 maanden niets in de wereld veranderen, dan zullen we begin december waarschijnlijk de oversteek maken naar Griekenland. Daar kunnen we 3 maanden overwinteren op verschillende eilanden om hopelijk in maart weer terug te gaan naar Turkije, om onze reis weer te vervolgen.

Maar eerst nog 2 maanden genieten in dit mooie, bijzondere en gastvrije land!

Turkije.

GEVEN…..

“Neem maar, neem maar, onze familie heeft genoeg”

In de weekenden trekken de Turkse families massaal met volle tassen eten en drinken naar picknickplekken om daar samen met de hele familie gezellig te eten en te relaxen. En van die leuke picknickplekken zijn er heel veel. De hele familie gaat mee, oma met de stok, vaders, moeders en de kinderen met allerlei spelletjes. Afgelopen zaterdag gingen wij kamperen op zo’n picknickplek. Aan het einde van de middag kwamen we aan en voordat onze tent uit de tas was, kwam er al iemand een broodje en cola bij ons brengen. Wat een gastvrije ontvangst! Nadat de tent stond en we even op onze stoeltjes zaten, kwam er alweer iemand naar ons toe. Ditmaal met een bordje met kippenboutjes. “Neem maar, neem maar, wij hebben genoeg”…. En voordat we zover waren om bij de kruidenier onze boodschapjes te halen voor het avondeten, werden we al uitgenodigd om bij een familie aan te schuiven voor het diner. “Minggoes eet, eet”…. Met volle buiken keerden we ’s avonds weer terug naar onze tent. Het werd donker en de families keerden langzaam huiswaarts na een heerlijke ontspannen dag. We zaten al in onze tent, wilden net gaan slapen, toen we plots “hallo, hallo”…. hoorden. Ik rits mijn tent open en er staat een hele familie voor de tent. Van oud naar jong. “Hebben we nog wat nodig voor de nacht?” Ik krijg tegelijkertijd 2 broodjes en Ayran in mijn handen gedrukt. “Breakfast, breakfast”…… Wat een gastvrijheid, wat een lieve mensen, woorden schieten te kort om te bedanken…. De mensen zijn hier zo ontzettend gastvrij en open, wat kunnen wij daar als Nederlanders veel van leren. Geven is tot kunst verheven!

Dat alles valt ons ten deel de weken die we nu in Turkije zijn. Van het aanbieden van een paar tomaten, druiven of meloenen tot het aanbieden van een gratis overnachting. Van heel veel kopjes Turkse thee tot het uitnodigen voor een gezamenlijk diner.

Onze route gaat de eerste 700 km. zuidwaarts. We hadden gedacht dat onze route door Griekenland richting Athene zou gaan en dat we van daaruit zouden oversteken naar Bodrum. Maar omdat de boten van Griekenland naar Turkije nu niet varen, zijn we op een hele andere plek Turkije binnen gekomen. We gaan daardoor eerst zuidwaarts, ontwijken het drukke Istanboel, en kunnen onze route bij Efeze op pikken. Het leuke is dat we daardoor nog veel aan zee kunnen kamperen. Het is zo lekker om de dag na een lange fietsdag aan zee te kunnen afsluiten. We treffen het ook echt met de plekjes, leuke kleine strandjes, gezellig met wat Turkse mensen, verder heerlijk rustig. De route is prachtig, we fietsen veel op binnendoor weggetjes. We klimmen en dalen, glooiende landschappen gaan aan ons voorbij.

Na 10 dagen komen we aan in Selcuk. Hier willen we graag de antieke stad Efeze bezoeken. De 2 campings zijn helaas allebei gesloten dus we gaan opzoek naar een pension. We komen terecht bij Ali Baba’s house. Een klein guesthouse, leuk om 2 nachtjes te blijven om Efeze te bekijken. We staan ’s ochtends om 9.00 uur bij de ingang, zo kunnen we in alle rust alles gaan bewonderen. Wat prachtig en indrukwekkend om de bibliotheek, het grote theater, het Odeon, de tempel van Hadrianus te bezichtigen. Later op de middag brengen we ook nog een bezoek aan de tombe van apostel Johannes en het huis van de maagd Maria.

Na Efeze gaat onze route oostwaarts, richting Cappadocia. Na 2 fietsdagen staat het volgende hoogtepunt alweer op ons te wachten: Pamukkale! We vinden een camping met het uitzicht op de kalkterrassen. We komen op zondagmiddag aan en er zijn veel Turkse dagjesmensen. We besluiten om maandagochtend vroeg de terrassen te gaan bekijken. Dat blijkt idd een goede keuze, die ochtend is het heel rustig als we omhoog wandelen. Helaas heeft de overheid door de vele toeristen besloten om de oorspronkelijke baden te sluiten en nieuwe aan te leggen om in te baden. Gelukkig is het toch nog steeds prachtig om het oude gedeelte te bewonderen. Achter de kalkterrassen bevinden zich de opgravingen van Hierapolis met een geweldig mooi intact gebleven theater. Super mooi om er rond te wandelen.

We vervolgen na Pamukkale onze route richting het meer van Egirdir. Het landschap lijkt eindeloos verlaten. Wat een weidsheid en mooie vergezichten. We vinden de eerste nacht onderdak in een lerarenhuis. In plaatsen met meer dan 10.000 inwoners bieden deze gebouwen onderdak aan leraren die tijdelijk in die stad aan het werk zijn. Erg leuk om daar een nachtje te mogen slapen. De volgende dag fietsen we naar het meer van Egirdir. Na een prachtige laatste daling zien we het meer liggen. Egirdir heeft een leuke camping aan het meer dus we hebben weer een mooi plekje voor de nacht. De volgende ochtend bezoeken we de plaatselijke markt in het haventje van Egirdir. Wat is het toch altijd leuk om daar een beetje rond te dwalen. Net als in Azie, zijn het van die heerlijke kleurrijke markten. Prachtige groentes, fruit en de lekkerste, geurende kruiden.

Fietsend langs het mooie meer trekken we door een gebied met duizenden appelbomen. Turkije is zo’n enorm land, alles is hier gelijk 10x zo groot dan in ons kleine landje. Kilometers lang zien we groene en rode appels. Ze worden net geoogst, er staan honderden kratten met appeltjes langs de weg en grote vrachtwagens staan klaar om ze te vervoeren. Het laatste gedeelte van de route zien we weer die wijdsheid en leegte….. Er zijn bijna geen dorpjes, alleen die eindeloze leegtes. Als we in zo’n klein plaatsje komen, kopen we bij de plaatselijke kruidenier water en brood. Hij biedt ons een gratis overnachting aan in het dorp. Het is een heel klein leuk huisje. We kunnen de openbare toilet in het dorp gebruiken, wat ontzettend gaaf zeg! We zijn een bezienswaardigheid in het dorp. We krijgen natuurlijk gelijk weer thee aangeboden op het dorpsplein vol met Turkse mannetjes. Niemand spreekt Engels dus we proberen met onze vertaalapp toch een paar woordjes met elkaar te praten. Ze vinden het heel bijzonder als ze horen dat we helemaal op de fiets uit Nederland komen….

We vertrekken vandaag richting Konya, een grote stad met meer dan 2 miljoen inwoners. Hoe verder we oostwaarts fietsen, hoe rustiger de wegen worden. Steeds minder dorpen, steeds weer die enorme vlaktes. Konya is druk en we willen graag de stad uit. We zitten in een park een broodje te eten, als we een tip krijgen dat we 20 kilometer buiten de stad, in een groot park kunnen overnachten. Dat lijkt ons een goed idee! Daar hebben we geen spijt van gekregen, wat werd dat een mooie avond!! (zie het begin stukje…)

Voordat we naar Cappadocia gaan, willen we graag de Ihlara vallei bezoeken. We hebben foto’s gezien en dat zag er zo prachtig uit. We hebben nog 1 tussenstop nodig om daar te komen. In Sultanhani, een stopplaats op de vroegere karavaanroute, vinden we een leuke camping in het dorp. Het is een echte familie camping. De camping wordt al generaties lang van vader op zoon gerund. Een super vriendelijke eigenaar, waar we fijne gesprekken mee hebben. Er komen hier altijd veel fietsers. Hij laat ons trots verschillende foto’s zien.

De volgende ochtend gaan we de hoofdweg af en fietsen binnendoor naar de Ihlara vallei. Binnendoor betekent hier meestal gravel. Omdat het zo droog is, kan een voorbij rijdende auto ons in een grote stofwolk achterlaten… Maar hier is het zo rustig, alsof we alleen op de wereld zijn. We klimmen van 900 mtr naar 1300 mtr en passeren een oud verlaten dorp. Niemand te zien. De uitzichten zijn fenomenaal!! Wat een geweldige route. Het is zwaar maar zo fantastisch mooi. Wat prachtig om zo Ihlara te bereiken.

In Ihlare blijven we 2 nachtjes om in de beroemde kloof te wandelen. We dalen de trappen af, zien de indrukwekkende rotswanden aan beide zijden en lopen naast het kabbelende riviertje. Geen andere mensen, de parkeerplaats was helemaal leeg. We bezoeken tijdens de wandeling meerdere uit de rots gehouwen kerken en genieten 14 kilometer lang van deze fantastische kloof. De kloof komt uit in de historische plaats Selime. En daar wacht ons een onverwachte, geweldige verrassing! Een fantastisch uit de rotsen gehouwen klooster. Het Selime klooster is het grootste religieuze gebouw van Cappadocia met een kerk ter grootte van een kathedraal. Je ziet nog het monnikenverblijf, de keuken en de muilezelstal. Je waant je in een film, zo bizar en bijzonder is het.

Het Selime-klooster dateert uit de 8e en 9e eeuw:

Wat vliegen 3 weken Turkije voorbij, wat is het een prachtig land. We hebben hier nu ruim 1500 kilometer gefietst en al zoveel prachtige plekken bezocht! Zoveel fantastische mensen ontmoet, de wereld op de fiets is geweldig! We gaan nu de laatste kilometers maken richting Cappadocia. We weten nog niet hoe we onze reis kunnen vervolgen, de grenzen zitten nog dicht. We mogen in dit mooie land tot begin december blijven en zien dan hoe het vervolg eruit gaat zien….

Een ding is zeker: er is de afgelopen maanden veel onzekerheid en angst in de wereld gekomen. En angst is zo’n slechte raadgever. Maar wat wij de afgelopen maanden op de fiets hebben ervaren, geeft ons de zekerheid dat de liefde voor elkaar overwint, altijd!

Dwars door het noorden van Griekenland.

Na een nachtje op het dek van de ferry Florencia geslapen te hebben, zagen we ’s ochtends prachtig de zon opkomen vanuit onze slaapzakken. We zagen het vaste land van Griekenland verschijnen. Om half zeven stonden we op de kade van Igoumenitsa en na een corona-test, kon onze reis in Griekenland echt beginnen! Jan Pit had voor ons een mooie route gemaakt van Igoumenitsa naar de Turkse grens bij Ipsala. Een route van ongeveer 900 km. Griekenland bestaat voor ongeveer 80% uit bergen en die bergen lopen veelal van noord naar zuid. Onze route ging van west naar oost dus er stond ons wat werk te wachten….. Maar we konden niet wachten, we kunnen onze reis vervolgen!

Na een bezoekje aan de bakker, fietsen we Igoumensitsa uit en komen we al snel in mooie, landelijke gebieden. Het klimmen kan beginnen… We komen aan het einde van de middag aan bij een prachtig meer, daar zetten we onze tent op. Onze eerste dag in Griekenland zit er op, de kop is eraf. We krijgen de volgende dagen door dat Griekenland voor 80% uit bergen bestaat. Het is klimmen, dalen en weer klimmen. Na een zware tweede fietsdag komen we aan in wintersportplaats Metsovo. Een prachtig authenthiek bergdorp, op ruim 1300 mtr. Er zijn heel veel toeristen winkeltjes maar nu is het allemaal even rustig. We zien de stoeltjes liften lopen, we wisten niet dat je kon skien in het noorden van Griekenland.

De volgende dag klimmen we door naar 1750 mtr en dan volgt een welverdiende, prachtige afdaling. Wat is het hier mooi zeg! Het noorden is heel dunbevolkt, er rijden bijna geen auto’s op de wegen. Dat kunnen wij, in ons dichtbevolkte landje, niet voorstellen. Het lijkt alsof we samen de bergen doortrekken en er verder niemand is.

We zijn op weg naar Meteora. Dat stond al lang op ons lijstje om een keer te gaan bekijken. Nu kunnen we er op de fiets naar toe!

Een heel bijzonder gebied met hoge rotsen en kliffen waar kloosters op zijn gebouwd. Ooit was de Thessalische vlakte een binnenzee. Door eeuwenlange wind- en watererosie hebben de rotsformaties hun specifieke en moeilijk bedwingbare uiterlijk gekregen. 6 kloosters zijn bewaard gebleven en worden bewoond door monniken en nonnen. Het hele gebied staat sinds 1988 op de werelderfgoedlijst. We hebben 2 dagen enorm genoten van deze indrukwekkende omgeving en de kloosters bezocht. Wat voel je je als fietsertje dan klein, tussen die enorme rotsen en kliffen. Het is onvoorstelbaar!

Na Meteora blijven we doorklimmen en we trekken verder de bergen door. Er zijn geen campings in dit gebied, gelukkig mogen we onze tent bij mensen in de tuin opzetten. Iedereen is ongelofelijk vriendelijk en gastvrij, we krijgen iedere dag van alles aangeboden: tomaten, courgettes en paprika’s, het kan niet op. Zo ontmoeten we in de hete middagzon mevrouw Papadopoulou. Ze nodigt ons uit voor een heerlijke koude cola en water in haar tuin. We raken aan de praat en we horen dat ze een pistache bedrijf hebben. Het is nu net oogsttijd. Ze neemt ons mee naar de boomgaard en we worden door haar man wegwijs gemaakt in de pistache wereld. Echt super leuk om te horen! ’s Avonds mogen we aanschuiven voor de familie bbq. Echt Griekse gastvrijheid ten top! Dit zijn de mooie ontmoetingen van reizen op de fiets. Onbetaalbaar!

We ontmoeten op onze route een Italiaanse jongen op de motor. Hij trekt door Griekenland en we krijgen leuke gesprekken bij een waterpunt. Wat leuk om samen ervaringen te delen en elkaar nu te volgen op social media.

We worden ’s ochtens uitgezwaaid door de familie Papadopoulou en na een ochtend klimmen, fietsen we de bergen uit. In de middag kunnen we vrij vlak fietsen richting Thessaloniki. Wat voelt dat bijzonder, vlak fietsen….

In Thessaloniki vinden we midden in de stad een hostel. We willen graag wat boodschapjes doen en daarvoor hebben we de stad nodig. We vinden bij een outdoorwinkel onze spullen en genieten die avond aan de boulevard van de gezellige drukte van de stad. Even in de drukte zijn kan een avondje erg leuk zijn.

De volgende dag klimmen we de stad uit en fietsen na een mooie lange afdaling langs 2 mooie meren. Lake Volvi is het op een na grootste meer van Griekenland. We hebben schitterende uitzichten op het meer met heel veel olijfbomen. Geweldig mooi fietsen. We kunnen nu steeds aan het einde van de dag een camping aan zee vinden. En dat is erg lekker. Omdat er bijna geen mensen zijn, hebben we niet het idee dat we op een camping staan en hebben de hele velden met uitzicht op zee voor onszelf. Wat is kamperen dan toch leuk.

We fietsen door Nationaal park Oost Macedonie, met leuk havenstadje Porto Lagos. Een prachtig natuurgebied waar de rivier de Nestor uitmondt in zee. We zien de plaatselijke bevolking op zondagochtend hard aan het werk om alle visjes uit de netten te halen van de vangst van die ochtend.

Daarna komen we in een heel ander gebied. De bergen hebben plaats gemaakt voor landbouwgebieden met heel veel verschillende gewassen. Wat vooral opvalt is de katoenteelt. Uren lang fietsen we langs katoenvelden met de mooie witte bollen eraan. We zien de karren staan waarin de katoen wordt vervoert. Ook zien we de ‘gebruikelijke’ velden met druiven, zonnenbloemen, mais en olijfboomgaarden.

We naderen Ipsala, het einde van onze reis in Griekenland. We hebben 2 weken ontzettend genoten van alle gastvrijheid die ons ten deel is gevallen. Wat een rust en ruimte is hier te vinden!

Eergisteren zijn we de grens overgestoken naar Turkije. Het 11e land op onze route. We hebben er zin in, een nieuw land is altijd weer leuk en spannend. Gisteravond hebben we al genoten van een bijzondere avond in Turkije. We kwamen pas na 18.00 uur aan op een camping, we waren moe na een route met heel veel gravel en keien. We moesten onze fietsen stukken duwen en trekken om vooruit te komen. Na een heerlijke douche, wilden we wat eten op de camping maar het bleek dat alles al gesloten was. We werden uitgenodigd door 2 Turkse mannen om op de camping met hun te eten. Het werd een bijzonder gezellige avond met bijzondere mensen. Ik kreeg een fietsshirt cadeau dus daar moet nu de komende weken in gefietst worden…. De zelfgemaakte raki smaakte voortreffelijk en de geweldige avond werd in de late uurtjes afgesloten met een prive concert met accordeon. Het heeft ons doen besluiten om vandaag maar een rustdag te nemen…..

Wat een geweldige start in Turkije!!

10.000 kilometer!

2 maart vertrokken we, uitgezwaaid door familie en vrienden, vanuit Putten voor onze wereldreis. Het werd een reis die bol stond van veranderingen. De wereld sloot om ons heen en we keerden zelfs tijdelijk terug naar Nederland.

11 weken hebben we Nederland doorkruist voordat we 14 juni opnieuw op de fiets stapten. Ditmaal vanuit de woonboot van onze zus en zwager uit Kamperveen. Gelukkig waren de grenzen in Europa weer open en konden we weer starten met onze droom.

Ondertussen zijn we al 2 weken in prachtig Albanie en genieten van dit schitterende land. Omdat we niet over land naar Griekenland kunnen om onze reis te vervolgen, de landsgrenzen tussen Albanie en Griekenland zijn nog gesloten, zouden we vorige week woensdag de ferry naar Italie nemen en van daaruit met de ferry vertrekken naar Griekenland. Helaas is dat niet gelukt. We kwamen er bij het inchecken achter dat Italie Montenegro op code rood heeft staan. Omdat wij een stempel in ons paspoort hebben staan van Montenegro, konden we niet naar Italie. We moesten eerst 14 dagen in Albanie zijn, voordat we de overtocht konden maken. We hebben daardoor dit prachtige land veel beter leren kennen. Wat hebben we deze anderhalve week geweldig gefietst, wat een bergen, wat een pracht. En wat een vriendelijke bevolking, we hebben het land en de mensen in ons hart gesloten!

Afgelopen woensdag hoorden we mijn naam roepen vanuit een auto. We keken op en zagen de zoon van mijn vriendin met zijn vriend. Wat toevallig zeg! We wisten dat de 2 vrienden op pad waren in Albanie. Maar dat je elkaar dan tegenkomt, hoe leuk is dat! We hebben gezellig samen wat gegeten en hoorden van de jongens dat ze een drone bij zich hadden. Ze wilden de volgende dag wel wat opnames van ons maken. Het leuke en bijzondere is, juist op dat moment, boven op de beklimming van de Llogara, sprong onze kilometerteller op 10.000 kilometer! We hebben sinds ons vertrek op 2 maart al 10.000 kilometer gefietst. Wat een bijzonder moment om gefilmd te worden!

Deze mooie beelden hebben ze van ons gemaakt in prachtig Albanie.

10.000 kilometer!!!

We hopen vanavond de ferry te nemen naar Italie. Morgenvroeg komen we aan in Bari waar we onze feitsreis gaan vervolgen naar Brindisi. Maandagavond maken we dan de oversteek vanuit Brindisi naar Igoumenitsa. We hopen dat het allemaal gaat lukken!

Verrassend Montenegro en Albanie.

We zijn in Albanie en wat verrast dit land ons. Wat een vriendelijkheid valt ons ten deel. Als we even stilstaan, stopt er al een automobilist om te vragen of hij ergens mee kan helpen. We krijgen steeds fruit aangeboden, wat een lieve mensen! We zijn gisteren de grens gepasseerd en hebben vandaag door een prachige vallei gefietst met veel landbouw en groenteteelt. Het lijkt op Nederland 50 jaar geleden. De verhalen van onze ouders: een paar koetjes, varkens en kipjes. Een klein groentetuintje, helemaal zelfvoorzienend. Meer heb je ook niet nodig….

We zijn geeindigd aan de kust. Een heerlijk plekje, heel eenvoudig. zo vind je ze niet veel meer. Het is een kust met alleen Albanese mensen, toeristen zijn hier bijna niet. Jammer, je gunt het de mensen hier zo!

We vervolgden onze reis 2 weken geleden vanuit Split richting de bergen. Mooie, kleine weggetjes maar ook constant klimmen en met deze warmte is dat ’s middags soms bijna te heet… Maar als we dan weer boven zijn en kunnen genieten van de prachtige vergezichten, vergeten we het ploeteren en zweten. Dan is het puur genieten. We kwamen, dalend door een prachtige kloof, aan in Omis. Een centrum met veel rafting.

We hoorden dat de grens van Kroatie naar Bosnie nog gesloten is en dat we onze reis via een schiereiland van Kroatie naar Montenegro wel konden vervolgen. We fietsten de volgende ochtend naar de ferry en maakten de oversteek naar Trpanj. Via binnendoor weggetjes fietsen we naar de andere kant van het eiland en dat was op het heetst van de dag zeker weer zweten, zweten, zweten…. Gelukkig vonden we een leuk appartementje om bij te komen met uitzicht op de mooie baai van Trstenik. De route over het schiereiland leidde ons de volgende dag door een waar wijngebied. Wat een wijngaarden en wat een proeverijen. Allemaal leuke, simpele winkeltjes en stalletjes langs de weg. We eindigden de dag op een camping voorbij Dubrovnik. Die stad kunnen we natuurlijk niet voorbij fietsen zonder hem te bewonderen. Vanaf de camping zijn we de volgende dag per bootje naar het oude gedeelte van de stad gevaren. Dubrovnik wordt ook wel ‘de parel van de Adriatische zee’ genoemd. De oude, compleet ommuurde vestingsstad staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Dat was echt genieten geblazen en ook in deze stad weer bijna geen toeristen.

Helaas kregen we in Dubrovnik het bericht dat onze lieve zwager was overleden. Gelukkig konden we snel een vlucht naar Nederland regelen en zijn een aantal dagen bij onze familie geweest. Fijn om dan bij elkaar te kunnen zijn!

Onze fietsen bleven achter op de camping in Dubrovnik. We konden onze tent gewoon laten staan en de fietsen werden in de tuin van de camping eigenaresse geinstalleerd. Ze kwam ons ’s avonds laat zelfs in Dubrovnik ophalen toen we weer aankwamen. Wat een hartelijkheid en gastvrijheid. Heel bijzonder!

Nog 30 kilometer waren we verwijderd van de grens naar Montenegro. Gelukkig waren dat vrij vlakke kilometers want het was weer even wennen om op de trappers te staan na al die fietsloze dagen… Het leek alsof de benen niet meer wilden en we besloten om na 60 kilometer te stoppen aan het prachtige meer van Kotor. Je kunt er geweldig omheen fietsen, heerlijk vlak langs het water. We wilden ook graag naar het Shkoder meer; het grootste meer op de Balkan. Om dat meer te bereiken moesten we vanaf het meer van Kotor de bergen over richting het meer van Shkoder. We twijfelden een beetje omdat de benen gisteren nog niet zo goed waren. Maar de camping eigenaar heeft ons overtuigd. Doe het, het is zoooo mooi. Een geweldige klim met de mooiste uitzichten op het meer van Kotor volgde. We waren helemaal overtuigd van onze keuze. Wat prachtig!! Uiteindelijk vonden we een kleine camping in de bergen met ook al weer van die fantastische uitzichten.

De volgende dag trokken we verder richting het meer van Shkoder. We kwamen via een heerlijke daling aan in Virparzar, aan het meer van Shkoder. Virparzar is normaal gesproken heel toeristisch maar ook hier nu bijna geen toeristen. Fietsen langs het meer van Shkoder is fantastisch! Wat is Montenegro mooi zeg, adembenemend! Wat een uitzichten, echt fenomenaal! Het is pittig maar je krijgt er zoveel voor terug. We hebben echt genoten!

Het laatste gedeelte leidde ons via het binnenland naar de grens van Albanie. Na 15 kilometer kwamen we aan in Albanees Shkoder, het uiterste puntje van het meer.

We weten ondertussen dat onze fietsreis niet zo gaat zoals gedacht… Het blijft een reis die niet te plannen valt. Maar we zijn erg blij dat we nog steeds op de fiets zitten en genieten enorm!

Helaas is de grens tussen Albanie en Griekenland nog steeds gesloten en kunnen we niet over land naar Griekenland. Gelukkig hebben we een oplossing kunnen vinden. Het is omslachtig maar we willen zo graag verder fietsen. Het is gelukt om voor a.s. woensdagavond tickets te regelen voor een ferry van Albanie naar Italie. Vervolgens gaan we dan vrijdagavond met de ferry van Italie naar Griekenland. Vanaf Igoumenitsa kunnen we onze reis vervolgen door het Noorden van Griekenland richting Turkije.

Maar eerst de komende 2 dagen nog genieten van Albanie!

Start door de Balkanlanden.

Vanuit prachtig Venetie vervolgen we onze route door Italie, richting Slovenie. We stappen af van de Reitsma route, die ons in Venetie heeft gebracht. Vanaf nu gaan we de Euro Velo 8 volgen naar uiteindelijk Athene. Het is een vrij vlakke route over de SS14, helaas een drukke weg. Na ruim 100 km komen we aan op camping Girasole. Een leuke plek voor de nacht. De Euro velo 8 heeft 2 varianten en na die ene dag besluiten we de andere variant te gaan fietsen. Door de bergen en meer kilometers maar veelal over leuke kleine weggetjes. Dat blijkt een hele goede keuze te zijn! We fietsen over prachtige paadjes en kleine weggetjes naar schiereiland Grado. We vinden een super mooie camping met een geweldig uitzicht. Dat is genieten zeg!

De volgende dag vertrekken we richting Slovenie. Veelal over gravelpaadjes, langs de wijnranken, komen we aan in Monfalcon. Van daaruit dalen we langs de kust naar Triest. Het is zondag, prachtig weer en de stranden liggen vol. We fietsen via het oude gedeelte achter het station de stad binnen. Wat staan daar een prachtige panden, deels gerenoveerd, deels op het punt om gerenoveerd te worden. En dan vinden we via een fietspad de Sloveense grens. Een bord geeft aan dat we er werkelijk zijn. We fietsen een klein stukje door naar de kust om te kamperen voordat we de volgende dag richting Kroatie vertrekken. We hebben besloten om dit keer niet naar Istrie te gaan, dat hebben we de vorige keer gedaan. Zodoende steken we de punt van Istrie over om uiteindelijk in Rijeka uit te komen. Een zware dag door de bergen volgt. Eerst wordt er geklommen vanuit de Sloveense kust naar de Kroatische grens. Gelukkig gaat dat allemaal prima. We moeten ons telefoonnummer doorgeven en het adres van onze overnachting en we kunnen onze reis in Kroatie beginnen. De douanier geeft ons nog advies welke route we het beste kunnen nemen, de een is nog zwaarder dan de andere. We besluiten de minst zware te nemen maar het blijft pittig, soms wel 16%. Over gravel- en keienpaden komen we uiteindelijk in de afdaling richting Rijeka. We kunnen daar in de buurt geen camping vinden en omdat we beide best wel een beetje moe zijn, besluiten we een appartementje te nemen voor een nachtje. Wat een luxe zeg! Even in een echt bed, een fornuis en een eigen douche…. En wat komen we terecht bij lieve mensen. Bij aankomst komen ze ons heerlijk watermeloen en een koud biertje brengen. Wat smaakt dat geweldig na zo’n vermoeiende dag. Ook krijgen we vanuit hun eigen groente tuintje heerlijk sla en courgettes. Wat een verwennerij.

Na een bezoek aan Rijeka vervolgen we de kustlijn van Kroatie. Wat een mooie uizichten over de baaien maar ook hier is de weg langs de kust weer druk. We gaan de volgende dag gelijk weer omhoog de bergen in. Een hele mooie klim volgt, om 12.00 uur hebben we nog maar 23 km op de teller staan….. Maar we zijn alleen op de wereld, wat prachtig! Na de lunch stijgen we nog een stukje en dan begint de afdaling. We komen op de camping bij ‘der Herr Direktor’: een geweldige man! Hij brengt ons zijn zelf gebrouwen pruimen drankje van 47%. Volgens hem een medicinaal wonderdrankje…. Wat een mooie ontmoeting!

Vanaf de gezellige camping in een hele mooie omgeving fietsen we vrij vlak richting Lovinac. Deze camping is echter gesloten en we fietsen verder. Na een koude cola en een snicker werken onze beentjes weer en beginnen aan de volgende klim. Boven gekomen volgt weer zo’n afdaling waar je van droomt. We kijken onze ogen uit, wat een uitzichten. Als we denken dat we er bijna zijn, volgen er nog 10 hete kilometers vals plat, zonder een stukje schaduw. En heet is hier echt heet, in de zon is het 40 graden. We komen na ruim 125 km aan in Maslenica. We ontmoeten leuke mensen, een Belg en Chinese. Ze zijn onderweg naar een neef in Montenegro. Ze nodigen ons uit om op hun camping in Montenegro te komen. Dat aanbod nemen we graag aan, onze route loopt langs Virpazar, de plek waar de camping zit.

We fietsen door naar eiland Ugljan. Kroatie heeft 1185 eilanden dus het lijkt ons leuk om er in ieder geval een paar te bezoeken. Met de ferry komen we aan in Preko. Met een heerlijk zeewindje fietsen we genietend over het eiland. Het eiland is niet zo druk met (buitenlandse) toeristen. We blijven 1 nachtje en de volgende ochtend stappen we aan de andere kant van het eiland op de ferry richting vaste wal.

De route brengt ons over gravelpaden en via ‘Staza track’ langzaam naar Split. We komen langs een mooi Amphitheater, voordat we langs de kust, via een mooi aangelegd fietspad in het oude Split aankomen. Een mooie stad, met een geweldige grote jachthaven met luxe schepen. 10 kilometer verderop vinden we in Stobrec in een baai een mooie camping. Dit is een lekker plekje om een rustdag in te lassen. Vandaag genieten we even van zon, zee en strand….. (en wassen, bloggen en fietsonderhoud…)