Oost en Zuidoost-Anatolie

Turkije heeft ruim 82 miljoen inwoners. Oost-Anatolie is de grootste regio van Turkije maar het inwonertal is slechts 6 miljoen en Zuidoost- Anatolie is de op een na kleinste regio van het land maar het is ook het op een na dunstbevolkte gebied van Turkije. En dat hebben we gezien en gemerkt door in deze regio’s te fietsen. We dachten dat we al heel veel weidsheid en leegte hadden gezien maar dit was de overtreffende trap! Wat een unieke wereld, wat zijn we dan nietige fietsertjes in dat grote, prachtige geheel…

Fietsen over hele rustige wegen tussen de bergen door, met die eindeloze uitzichten, het geeft een bijzonder gevoel. Klimmend en dalend, soms tot bijna 2000 mtr, in een fantastische omgeving. En dan steeds weer die gastvrijheid. We worden steeds staande gehouden. In de vroege ochtend staat er een auto stil en een man wijst ons naar de kant om te stoppen. We worden uitgenodigd om samen te ontbijten. We rijden achter de auto aan een industrieterrein op. We vragen ons echt af waar we nu toch terecht komen….. Het is een vies industrieterrein met alleen maar autogaragebedrijven. De zwarte rookdampen hangen op het terrein. De auto stopt bij een oud pand en ze trekken een roldeur omhoog. Voila, dit is onze garage. Er wordt een tafeltje en stoeltjes geregeld en Turkse thee wordt gemaakt. Broodjes komen op tafel en er wordt heerlijk samen gedeeld. De vertaal-app doet zijn werk, we kunnen een beetje met elkaar communiceren… De standaard vragen komen op ons af: Waar komen we vandaan? Zijn we getrouwd? Hebben we kinderen? Wat vinden we van Turkije? En fietsend uit Nederland??? Niet te geloven…..

Het fijne is dat we al 4 maanden lang ontzettend mooi weer hebben. Wat is het toch lekker fietsen als iedere dag het zonnetje schijnt. We zijn echt verwend! Als we ’s ochtends onze tent uitkomen, komt het zonnetje er al snel weer bij en genieten we van weer een heerlijke zonnige dag. Strak blauwe luchten worden ‘gewoon’ al blijft het natuurlijk bijzonder! In deze regio zijn (bijna) geen campings. We proberen wel zoveel mogelijk te kamperen omdat we dat het leukste vinden. Er zijn heel veel parken in Turkije en daar vragen we vaak of we mogen staan. Vaak super leuke plekjes met een picknick bank, wat erg handig is. En mocht dat niet lukken, dan zoeken we een hotelletje. Vaak kunnen we dan toch nog buiten op een leuk plekje zelf koken. Het leven in Turkije is erg goedkoop. 2 broden koop je voor 50 cent en een fles water voor 25 cent. Een hotelletje heb je al voor 10,– / 15,– euro en een camping voor rond de 8,– euro.

De rijkdom en schatten in deze regio zijn enorm. Nemrut Dagi, Sanliurfa, Gobekli Tepe, Diyarbakir, Mardin en Harran, allen met een ongelofelijke rijke geschiedenis. We hebben een aantal van deze schatten mogen bewonderen. Nemrut Dagi met zijn kolossale sculpturen op een grafheuvel. Vanaf deze top heb je een schitterend uitzicht op Mesopotamie, het gebied tussen de Eufraat en de Tigris. Sanliurfa; het land van Abraham en Job. We hebben de geboortegrot van Abraham bezocht. Gobekli Tepe; het oudste bekende tempelcomplex ter wereld. Het oude Harran van de Hebreeuwse bijbel hadden we ook nog graag bezocht maar het ligt erg dichtbij de grens met Syrie en dat vonden we zelf niet veilig genoeg.

Na al die dagen genoten te hebben van die schatten wilden we nog graag fietsen naar Gaziantep. Deze stad heeft een geweldig mooi museum met de grootste collectie antieke mozaieken ter wereld: het Zeugma Mozaik Muzesi. Je kunt er echt uren rondlopen, wat een prachtig museum. Geweldige mozaieken uit de 2e en 3e eeuw na Chr. zijn hier naartoe verplaatst. En zo mooi in stijl ingericht, geweldig om te zien. We kijken onze ogen uit! Ongelofelijk wat ze in die tijd konden met die ministeentjes.

Na Gaziantep vervolgen we onze route richting de kust. We verlaten langzaam Zuidoost-Anatolie en komen weer meer in de bewoonde wereld. Landbouw gebieden waar veel katoen, vlas en tarwe wordt verbouwd. De katoen vlokken liggen massaal langs de kant van de weg.

7 september zijn we in Turkije aangekomen. We fietsten de eerste anderhalve week veel langs de kust. Na Efeze gingen we het binnenland in en hebben we genoten van de bergen en de enorme vlaktes. Vandaag, na ruim 6 weken fietsen en ruim 3000 kilometer verder, zijn we weer aangekomen bij de kust. We zijn in Yumurtalik. Een heel rustig plekje aan zee. We zijn weer op een camping. Er is niemand, we staan heerlijk alleen aan zee. Leuk om de zee na die weken weer te zien. De komende tijd gaan we de hele kustlijn volgen richting Bodrum. Dat zijn nog heel veel kilometers langs de Turkse kust. We blijven hier de komende tijd genieten!

Hoe onze reis te vervolgen?!?

Gisteren zijn we vanuit onze prachtige campingplek, midden in Cappadocia, vertrokken naar Urgup. Daar hebben we een pensionnetje gevonden, een ideale plek om te kijken hoe we onze reis na Cappadocia gaan vervolgen. Het blijkt een geweldig plekje, in het oude gedeelte van Urgup, in een oude cave. Er is wifi dus we kunnen op onze laptop gaan bedenken hoe we onze reis gaan vervolgen.

Onze route liep oostwaarts, richting Georgie. We hoopten dat we rond eind oktober Tibilisi konden halen om van daaruit een vlucht te nemen naar bijvoorbeeld Nepal. Centraal Azie ging niet meer lukken, dat wisten we, de winter is in aantocht. Maar we hoopten dat het in het najaar weer mogelijk zou zijn om de oversteek naar Zuid-Oost Azie te maken. Daar kun je in november heerlijk fietsen. Maar helaas gaat dat niet lukken….. De wereld is nog steeds op slot, er worden geen visa verstrekt dus we kunnen na Turkije helaas niet verder.

Hoe nu verder na Cappadocia? We kunnen tot begin december in Turkije blijven. Het is ondertussen oktober en verder oostwaarts zou betekenen meer koude in bergachtig gebied en de afstanden worden daar enorm. Langs de zuidkust daarentegen blijft het weer in oktober en november best aangenaam. Dat heeft ons doen besluiten om een nieuwe route te maken. We gaan langzaam afzakken naar het zuiden en proberen de hoogtepunten onderweg mee te pakken. Vandaar uit gaan we langs de lange kustlijn van Turkije fietsen richting Bodrum. Misschien nog een paar mooie eilandjes bezoeken, dat is altijd erg leuk.

Mocht er de komende 2 maanden niets in de wereld veranderen, dan zullen we begin december waarschijnlijk de oversteek maken naar Griekenland. Daar kunnen we 3 maanden overwinteren op verschillende eilanden om hopelijk in maart weer terug te gaan naar Turkije, om onze reis weer te vervolgen.

Maar eerst nog 2 maanden genieten in dit mooie, bijzondere en gastvrije land!

Turkije.

GEVEN…..

“Neem maar, neem maar, onze familie heeft genoeg”

In de weekenden trekken de Turkse families massaal met volle tassen eten en drinken naar picknickplekken om daar samen met de hele familie gezellig te eten en te relaxen. En van die leuke picknickplekken zijn er heel veel. De hele familie gaat mee, oma met de stok, vaders, moeders en de kinderen met allerlei spelletjes. Afgelopen zaterdag gingen wij kamperen op zo’n picknickplek. Aan het einde van de middag kwamen we aan en voordat onze tent uit de tas was, kwam er al iemand een broodje en cola bij ons brengen. Wat een gastvrije ontvangst! Nadat de tent stond en we even op onze stoeltjes zaten, kwam er alweer iemand naar ons toe. Ditmaal met een bordje met kippenboutjes. “Neem maar, neem maar, wij hebben genoeg”…. En voordat we zover waren om bij de kruidenier onze boodschapjes te halen voor het avondeten, werden we al uitgenodigd om bij een familie aan te schuiven voor het diner. “Minggoes eet, eet”…. Met volle buiken keerden we ’s avonds weer terug naar onze tent. Het werd donker en de families keerden langzaam huiswaarts na een heerlijke ontspannen dag. We zaten al in onze tent, wilden net gaan slapen, toen we plots “hallo, hallo”…. hoorden. Ik rits mijn tent open en er staat een hele familie voor de tent. Van oud naar jong. “Hebben we nog wat nodig voor de nacht?” Ik krijg tegelijkertijd 2 broodjes en Ayran in mijn handen gedrukt. “Breakfast, breakfast”…… Wat een gastvrijheid, wat een lieve mensen, woorden schieten te kort om te bedanken…. De mensen zijn hier zo ontzettend gastvrij en open, wat kunnen wij daar als Nederlanders veel van leren. Geven is tot kunst verheven!

Dat alles valt ons ten deel de weken die we nu in Turkije zijn. Van het aanbieden van een paar tomaten, druiven of meloenen tot het aanbieden van een gratis overnachting. Van heel veel kopjes Turkse thee tot het uitnodigen voor een gezamenlijk diner.

Onze route gaat de eerste 700 km. zuidwaarts. We hadden gedacht dat onze route door Griekenland richting Athene zou gaan en dat we van daaruit zouden oversteken naar Bodrum. Maar omdat de boten van Griekenland naar Turkije nu niet varen, zijn we op een hele andere plek Turkije binnen gekomen. We gaan daardoor eerst zuidwaarts, ontwijken het drukke Istanboel, en kunnen onze route bij Efeze op pikken. Het leuke is dat we daardoor nog veel aan zee kunnen kamperen. Het is zo lekker om de dag na een lange fietsdag aan zee te kunnen afsluiten. We treffen het ook echt met de plekjes, leuke kleine strandjes, gezellig met wat Turkse mensen, verder heerlijk rustig. De route is prachtig, we fietsen veel op binnendoor weggetjes. We klimmen en dalen, glooiende landschappen gaan aan ons voorbij.

Na 10 dagen komen we aan in Selcuk. Hier willen we graag de antieke stad Efeze bezoeken. De 2 campings zijn helaas allebei gesloten dus we gaan opzoek naar een pension. We komen terecht bij Ali Baba’s house. Een klein guesthouse, leuk om 2 nachtjes te blijven om Efeze te bekijken. We staan ’s ochtends om 9.00 uur bij de ingang, zo kunnen we in alle rust alles gaan bewonderen. Wat prachtig en indrukwekkend om de bibliotheek, het grote theater, het Odeon, de tempel van Hadrianus te bezichtigen. Later op de middag brengen we ook nog een bezoek aan de tombe van apostel Johannes en het huis van de maagd Maria.

Na Efeze gaat onze route oostwaarts, richting Cappadocia. Na 2 fietsdagen staat het volgende hoogtepunt alweer op ons te wachten: Pamukkale! We vinden een camping met het uitzicht op de kalkterrassen. We komen op zondagmiddag aan en er zijn veel Turkse dagjesmensen. We besluiten om maandagochtend vroeg de terrassen te gaan bekijken. Dat blijkt idd een goede keuze, die ochtend is het heel rustig als we omhoog wandelen. Helaas heeft de overheid door de vele toeristen besloten om de oorspronkelijke baden te sluiten en nieuwe aan te leggen om in te baden. Gelukkig is het toch nog steeds prachtig om het oude gedeelte te bewonderen. Achter de kalkterrassen bevinden zich de opgravingen van Hierapolis met een geweldig mooi intact gebleven theater. Super mooi om er rond te wandelen.

We vervolgen na Pamukkale onze route richting het meer van Egirdir. Het landschap lijkt eindeloos verlaten. Wat een weidsheid en mooie vergezichten. We vinden de eerste nacht onderdak in een lerarenhuis. In plaatsen met meer dan 10.000 inwoners bieden deze gebouwen onderdak aan leraren die tijdelijk in die stad aan het werk zijn. Erg leuk om daar een nachtje te mogen slapen. De volgende dag fietsen we naar het meer van Egirdir. Na een prachtige laatste daling zien we het meer liggen. Egirdir heeft een leuke camping aan het meer dus we hebben weer een mooi plekje voor de nacht. De volgende ochtend bezoeken we de plaatselijke markt in het haventje van Egirdir. Wat is het toch altijd leuk om daar een beetje rond te dwalen. Net als in Azie, zijn het van die heerlijke kleurrijke markten. Prachtige groentes, fruit en de lekkerste, geurende kruiden.

Fietsend langs het mooie meer trekken we door een gebied met duizenden appelbomen. Turkije is zo’n enorm land, alles is hier gelijk 10x zo groot dan in ons kleine landje. Kilometers lang zien we groene en rode appels. Ze worden net geoogst, er staan honderden kratten met appeltjes langs de weg en grote vrachtwagens staan klaar om ze te vervoeren. Het laatste gedeelte van de route zien we weer die wijdsheid en leegte….. Er zijn bijna geen dorpjes, alleen die eindeloze leegtes. Als we in zo’n klein plaatsje komen, kopen we bij de plaatselijke kruidenier water en brood. Hij biedt ons een gratis overnachting aan in het dorp. Het is een heel klein leuk huisje. We kunnen de openbare toilet in het dorp gebruiken, wat ontzettend gaaf zeg! We zijn een bezienswaardigheid in het dorp. We krijgen natuurlijk gelijk weer thee aangeboden op het dorpsplein vol met Turkse mannetjes. Niemand spreekt Engels dus we proberen met onze vertaalapp toch een paar woordjes met elkaar te praten. Ze vinden het heel bijzonder als ze horen dat we helemaal op de fiets uit Nederland komen….

We vertrekken vandaag richting Konya, een grote stad met meer dan 2 miljoen inwoners. Hoe verder we oostwaarts fietsen, hoe rustiger de wegen worden. Steeds minder dorpen, steeds weer die enorme vlaktes. Konya is druk en we willen graag de stad uit. We zitten in een park een broodje te eten, als we een tip krijgen dat we 20 kilometer buiten de stad, in een groot park kunnen overnachten. Dat lijkt ons een goed idee! Daar hebben we geen spijt van gekregen, wat werd dat een mooie avond!! (zie het begin stukje…)

Voordat we naar Cappadocia gaan, willen we graag de Ihlara vallei bezoeken. We hebben foto’s gezien en dat zag er zo prachtig uit. We hebben nog 1 tussenstop nodig om daar te komen. In Sultanhani, een stopplaats op de vroegere karavaanroute, vinden we een leuke camping in het dorp. Het is een echte familie camping. De camping wordt al generaties lang van vader op zoon gerund. Een super vriendelijke eigenaar, waar we fijne gesprekken mee hebben. Er komen hier altijd veel fietsers. Hij laat ons trots verschillende foto’s zien.

De volgende ochtend gaan we de hoofdweg af en fietsen binnendoor naar de Ihlara vallei. Binnendoor betekent hier meestal gravel. Omdat het zo droog is, kan een voorbij rijdende auto ons in een grote stofwolk achterlaten… Maar hier is het zo rustig, alsof we alleen op de wereld zijn. We klimmen van 900 mtr naar 1300 mtr en passeren een oud verlaten dorp. Niemand te zien. De uitzichten zijn fenomenaal!! Wat een geweldige route. Het is zwaar maar zo fantastisch mooi. Wat prachtig om zo Ihlara te bereiken.

In Ihlare blijven we 2 nachtjes om in de beroemde kloof te wandelen. We dalen de trappen af, zien de indrukwekkende rotswanden aan beide zijden en lopen naast het kabbelende riviertje. Geen andere mensen, de parkeerplaats was helemaal leeg. We bezoeken tijdens de wandeling meerdere uit de rots gehouwen kerken en genieten 14 kilometer lang van deze fantastische kloof. De kloof komt uit in de historische plaats Selime. En daar wacht ons een onverwachte, geweldige verrassing! Een fantastisch uit de rotsen gehouwen klooster. Het Selime klooster is het grootste religieuze gebouw van Cappadocia met een kerk ter grootte van een kathedraal. Je ziet nog het monnikenverblijf, de keuken en de muilezelstal. Je waant je in een film, zo bizar en bijzonder is het.

Het Selime-klooster dateert uit de 8e en 9e eeuw:

Wat vliegen 3 weken Turkije voorbij, wat is het een prachtig land. We hebben hier nu ruim 1500 kilometer gefietst en al zoveel prachtige plekken bezocht! Zoveel fantastische mensen ontmoet, de wereld op de fiets is geweldig! We gaan nu de laatste kilometers maken richting Cappadocia. We weten nog niet hoe we onze reis kunnen vervolgen, de grenzen zitten nog dicht. We mogen in dit mooie land tot begin december blijven en zien dan hoe het vervolg eruit gaat zien….

Een ding is zeker: er is de afgelopen maanden veel onzekerheid en angst in de wereld gekomen. En angst is zo’n slechte raadgever. Maar wat wij de afgelopen maanden op de fiets hebben ervaren, geeft ons de zekerheid dat de liefde voor elkaar overwint, altijd!

Dwars door het noorden van Griekenland.

Na een nachtje op het dek van de ferry Florencia geslapen te hebben, zagen we ’s ochtends prachtig de zon opkomen vanuit onze slaapzakken. We zagen het vaste land van Griekenland verschijnen. Om half zeven stonden we op de kade van Igoumenitsa en na een corona-test, kon onze reis in Griekenland echt beginnen! Jan Pit had voor ons een mooie route gemaakt van Igoumenitsa naar de Turkse grens bij Ipsala. Een route van ongeveer 900 km. Griekenland bestaat voor ongeveer 80% uit bergen en die bergen lopen veelal van noord naar zuid. Onze route ging van west naar oost dus er stond ons wat werk te wachten….. Maar we konden niet wachten, we kunnen onze reis vervolgen!

Na een bezoekje aan de bakker, fietsen we Igoumensitsa uit en komen we al snel in mooie, landelijke gebieden. Het klimmen kan beginnen… We komen aan het einde van de middag aan bij een prachtig meer, daar zetten we onze tent op. Onze eerste dag in Griekenland zit er op, de kop is eraf. We krijgen de volgende dagen door dat Griekenland voor 80% uit bergen bestaat. Het is klimmen, dalen en weer klimmen. Na een zware tweede fietsdag komen we aan in wintersportplaats Metsovo. Een prachtig authenthiek bergdorp, op ruim 1300 mtr. Er zijn heel veel toeristen winkeltjes maar nu is het allemaal even rustig. We zien de stoeltjes liften lopen, we wisten niet dat je kon skien in het noorden van Griekenland.

De volgende dag klimmen we door naar 1750 mtr en dan volgt een welverdiende, prachtige afdaling. Wat is het hier mooi zeg! Het noorden is heel dunbevolkt, er rijden bijna geen auto’s op de wegen. Dat kunnen wij, in ons dichtbevolkte landje, niet voorstellen. Het lijkt alsof we samen de bergen doortrekken en er verder niemand is.

We zijn op weg naar Meteora. Dat stond al lang op ons lijstje om een keer te gaan bekijken. Nu kunnen we er op de fiets naar toe!

Een heel bijzonder gebied met hoge rotsen en kliffen waar kloosters op zijn gebouwd. Ooit was de Thessalische vlakte een binnenzee. Door eeuwenlange wind- en watererosie hebben de rotsformaties hun specifieke en moeilijk bedwingbare uiterlijk gekregen. 6 kloosters zijn bewaard gebleven en worden bewoond door monniken en nonnen. Het hele gebied staat sinds 1988 op de werelderfgoedlijst. We hebben 2 dagen enorm genoten van deze indrukwekkende omgeving en de kloosters bezocht. Wat voel je je als fietsertje dan klein, tussen die enorme rotsen en kliffen. Het is onvoorstelbaar!

Na Meteora blijven we doorklimmen en we trekken verder de bergen door. Er zijn geen campings in dit gebied, gelukkig mogen we onze tent bij mensen in de tuin opzetten. Iedereen is ongelofelijk vriendelijk en gastvrij, we krijgen iedere dag van alles aangeboden: tomaten, courgettes en paprika’s, het kan niet op. Zo ontmoeten we in de hete middagzon mevrouw Papadopoulou. Ze nodigt ons uit voor een heerlijke koude cola en water in haar tuin. We raken aan de praat en we horen dat ze een pistache bedrijf hebben. Het is nu net oogsttijd. Ze neemt ons mee naar de boomgaard en we worden door haar man wegwijs gemaakt in de pistache wereld. Echt super leuk om te horen! ’s Avonds mogen we aanschuiven voor de familie bbq. Echt Griekse gastvrijheid ten top! Dit zijn de mooie ontmoetingen van reizen op de fiets. Onbetaalbaar!

We ontmoeten op onze route een Italiaanse jongen op de motor. Hij trekt door Griekenland en we krijgen leuke gesprekken bij een waterpunt. Wat leuk om samen ervaringen te delen en elkaar nu te volgen op social media.

We worden ’s ochtens uitgezwaaid door de familie Papadopoulou en na een ochtend klimmen, fietsen we de bergen uit. In de middag kunnen we vrij vlak fietsen richting Thessaloniki. Wat voelt dat bijzonder, vlak fietsen….

In Thessaloniki vinden we midden in de stad een hostel. We willen graag wat boodschapjes doen en daarvoor hebben we de stad nodig. We vinden bij een outdoorwinkel onze spullen en genieten die avond aan de boulevard van de gezellige drukte van de stad. Even in de drukte zijn kan een avondje erg leuk zijn.

De volgende dag klimmen we de stad uit en fietsen na een mooie lange afdaling langs 2 mooie meren. Lake Volvi is het op een na grootste meer van Griekenland. We hebben schitterende uitzichten op het meer met heel veel olijfbomen. Geweldig mooi fietsen. We kunnen nu steeds aan het einde van de dag een camping aan zee vinden. En dat is erg lekker. Omdat er bijna geen mensen zijn, hebben we niet het idee dat we op een camping staan en hebben de hele velden met uitzicht op zee voor onszelf. Wat is kamperen dan toch leuk.

We fietsen door Nationaal park Oost Macedonie, met leuk havenstadje Porto Lagos. Een prachtig natuurgebied waar de rivier de Nestor uitmondt in zee. We zien de plaatselijke bevolking op zondagochtend hard aan het werk om alle visjes uit de netten te halen van de vangst van die ochtend.

Daarna komen we in een heel ander gebied. De bergen hebben plaats gemaakt voor landbouwgebieden met heel veel verschillende gewassen. Wat vooral opvalt is de katoenteelt. Uren lang fietsen we langs katoenvelden met de mooie witte bollen eraan. We zien de karren staan waarin de katoen wordt vervoert. Ook zien we de ‘gebruikelijke’ velden met druiven, zonnenbloemen, mais en olijfboomgaarden.

We naderen Ipsala, het einde van onze reis in Griekenland. We hebben 2 weken ontzettend genoten van alle gastvrijheid die ons ten deel is gevallen. Wat een rust en ruimte is hier te vinden!

Eergisteren zijn we de grens overgestoken naar Turkije. Het 11e land op onze route. We hebben er zin in, een nieuw land is altijd weer leuk en spannend. Gisteravond hebben we al genoten van een bijzondere avond in Turkije. We kwamen pas na 18.00 uur aan op een camping, we waren moe na een route met heel veel gravel en keien. We moesten onze fietsen stukken duwen en trekken om vooruit te komen. Na een heerlijke douche, wilden we wat eten op de camping maar het bleek dat alles al gesloten was. We werden uitgenodigd door 2 Turkse mannen om op de camping met hun te eten. Het werd een bijzonder gezellige avond met bijzondere mensen. Ik kreeg een fietsshirt cadeau dus daar moet nu de komende weken in gefietst worden…. De zelfgemaakte raki smaakte voortreffelijk en de geweldige avond werd in de late uurtjes afgesloten met een prive concert met accordeon. Het heeft ons doen besluiten om vandaag maar een rustdag te nemen…..

Wat een geweldige start in Turkije!!

10.000 kilometer!

2 maart vertrokken we, uitgezwaaid door familie en vrienden, vanuit Putten voor onze wereldreis. Het werd een reis die bol stond van veranderingen. De wereld sloot om ons heen en we keerden zelfs tijdelijk terug naar Nederland.

11 weken hebben we Nederland doorkruist voordat we 14 juni opnieuw op de fiets stapten. Ditmaal vanuit de woonboot van onze zus en zwager uit Kamperveen. Gelukkig waren de grenzen in Europa weer open en konden we weer starten met onze droom.

Ondertussen zijn we al 2 weken in prachtig Albanie en genieten van dit schitterende land. Omdat we niet over land naar Griekenland kunnen om onze reis te vervolgen, de landsgrenzen tussen Albanie en Griekenland zijn nog gesloten, zouden we vorige week woensdag de ferry naar Italie nemen en van daaruit met de ferry vertrekken naar Griekenland. Helaas is dat niet gelukt. We kwamen er bij het inchecken achter dat Italie Montenegro op code rood heeft staan. Omdat wij een stempel in ons paspoort hebben staan van Montenegro, konden we niet naar Italie. We moesten eerst 14 dagen in Albanie zijn, voordat we de overtocht konden maken. We hebben daardoor dit prachtige land veel beter leren kennen. Wat hebben we deze anderhalve week geweldig gefietst, wat een bergen, wat een pracht. En wat een vriendelijke bevolking, we hebben het land en de mensen in ons hart gesloten!

Afgelopen woensdag hoorden we mijn naam roepen vanuit een auto. We keken op en zagen de zoon van mijn vriendin met zijn vriend. Wat toevallig zeg! We wisten dat de 2 vrienden op pad waren in Albanie. Maar dat je elkaar dan tegenkomt, hoe leuk is dat! We hebben gezellig samen wat gegeten en hoorden van de jongens dat ze een drone bij zich hadden. Ze wilden de volgende dag wel wat opnames van ons maken. Het leuke en bijzondere is, juist op dat moment, boven op de beklimming van de Llogara, sprong onze kilometerteller op 10.000 kilometer! We hebben sinds ons vertrek op 2 maart al 10.000 kilometer gefietst. Wat een bijzonder moment om gefilmd te worden!

Deze mooie beelden hebben ze van ons gemaakt in prachtig Albanie.

10.000 kilometer!!!

We hopen vanavond de ferry te nemen naar Italie. Morgenvroeg komen we aan in Bari waar we onze feitsreis gaan vervolgen naar Brindisi. Maandagavond maken we dan de oversteek vanuit Brindisi naar Igoumenitsa. We hopen dat het allemaal gaat lukken!

Verrassend Montenegro en Albanie.

We zijn in Albanie en wat verrast dit land ons. Wat een vriendelijkheid valt ons ten deel. Als we even stilstaan, stopt er al een automobilist om te vragen of hij ergens mee kan helpen. We krijgen steeds fruit aangeboden, wat een lieve mensen! We zijn gisteren de grens gepasseerd en hebben vandaag door een prachige vallei gefietst met veel landbouw en groenteteelt. Het lijkt op Nederland 50 jaar geleden. De verhalen van onze ouders: een paar koetjes, varkens en kipjes. Een klein groentetuintje, helemaal zelfvoorzienend. Meer heb je ook niet nodig….

We zijn geeindigd aan de kust. Een heerlijk plekje, heel eenvoudig. zo vind je ze niet veel meer. Het is een kust met alleen Albanese mensen, toeristen zijn hier bijna niet. Jammer, je gunt het de mensen hier zo!

We vervolgden onze reis 2 weken geleden vanuit Split richting de bergen. Mooie, kleine weggetjes maar ook constant klimmen en met deze warmte is dat ’s middags soms bijna te heet… Maar als we dan weer boven zijn en kunnen genieten van de prachtige vergezichten, vergeten we het ploeteren en zweten. Dan is het puur genieten. We kwamen, dalend door een prachtige kloof, aan in Omis. Een centrum met veel rafting.

We hoorden dat de grens van Kroatie naar Bosnie nog gesloten is en dat we onze reis via een schiereiland van Kroatie naar Montenegro wel konden vervolgen. We fietsten de volgende ochtend naar de ferry en maakten de oversteek naar Trpanj. Via binnendoor weggetjes fietsen we naar de andere kant van het eiland en dat was op het heetst van de dag zeker weer zweten, zweten, zweten…. Gelukkig vonden we een leuk appartementje om bij te komen met uitzicht op de mooie baai van Trstenik. De route over het schiereiland leidde ons de volgende dag door een waar wijngebied. Wat een wijngaarden en wat een proeverijen. Allemaal leuke, simpele winkeltjes en stalletjes langs de weg. We eindigden de dag op een camping voorbij Dubrovnik. Die stad kunnen we natuurlijk niet voorbij fietsen zonder hem te bewonderen. Vanaf de camping zijn we de volgende dag per bootje naar het oude gedeelte van de stad gevaren. Dubrovnik wordt ook wel ‘de parel van de Adriatische zee’ genoemd. De oude, compleet ommuurde vestingsstad staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Dat was echt genieten geblazen en ook in deze stad weer bijna geen toeristen.

Helaas kregen we in Dubrovnik het bericht dat onze lieve zwager was overleden. Gelukkig konden we snel een vlucht naar Nederland regelen en zijn een aantal dagen bij onze familie geweest. Fijn om dan bij elkaar te kunnen zijn!

Onze fietsen bleven achter op de camping in Dubrovnik. We konden onze tent gewoon laten staan en de fietsen werden in de tuin van de camping eigenaresse geinstalleerd. Ze kwam ons ’s avonds laat zelfs in Dubrovnik ophalen toen we weer aankwamen. Wat een hartelijkheid en gastvrijheid. Heel bijzonder!

Nog 30 kilometer waren we verwijderd van de grens naar Montenegro. Gelukkig waren dat vrij vlakke kilometers want het was weer even wennen om op de trappers te staan na al die fietsloze dagen… Het leek alsof de benen niet meer wilden en we besloten om na 60 kilometer te stoppen aan het prachtige meer van Kotor. Je kunt er geweldig omheen fietsen, heerlijk vlak langs het water. We wilden ook graag naar het Shkoder meer; het grootste meer op de Balkan. Om dat meer te bereiken moesten we vanaf het meer van Kotor de bergen over richting het meer van Shkoder. We twijfelden een beetje omdat de benen gisteren nog niet zo goed waren. Maar de camping eigenaar heeft ons overtuigd. Doe het, het is zoooo mooi. Een geweldige klim met de mooiste uitzichten op het meer van Kotor volgde. We waren helemaal overtuigd van onze keuze. Wat prachtig!! Uiteindelijk vonden we een kleine camping in de bergen met ook al weer van die fantastische uitzichten.

De volgende dag trokken we verder richting het meer van Shkoder. We kwamen via een heerlijke daling aan in Virparzar, aan het meer van Shkoder. Virparzar is normaal gesproken heel toeristisch maar ook hier nu bijna geen toeristen. Fietsen langs het meer van Shkoder is fantastisch! Wat is Montenegro mooi zeg, adembenemend! Wat een uitzichten, echt fenomenaal! Het is pittig maar je krijgt er zoveel voor terug. We hebben echt genoten!

Het laatste gedeelte leidde ons via het binnenland naar de grens van Albanie. Na 15 kilometer kwamen we aan in Albanees Shkoder, het uiterste puntje van het meer.

We weten ondertussen dat onze fietsreis niet zo gaat zoals gedacht… Het blijft een reis die niet te plannen valt. Maar we zijn erg blij dat we nog steeds op de fiets zitten en genieten enorm!

Helaas is de grens tussen Albanie en Griekenland nog steeds gesloten en kunnen we niet over land naar Griekenland. Gelukkig hebben we een oplossing kunnen vinden. Het is omslachtig maar we willen zo graag verder fietsen. Het is gelukt om voor a.s. woensdagavond tickets te regelen voor een ferry van Albanie naar Italie. Vervolgens gaan we dan vrijdagavond met de ferry van Italie naar Griekenland. Vanaf Igoumenitsa kunnen we onze reis vervolgen door het Noorden van Griekenland richting Turkije.

Maar eerst de komende 2 dagen nog genieten van Albanie!

Start door de Balkanlanden.

Vanuit prachtig Venetie vervolgen we onze route door Italie, richting Slovenie. We stappen af van de Reitsma route, die ons in Venetie heeft gebracht. Vanaf nu gaan we de Euro Velo 8 volgen naar uiteindelijk Athene. Het is een vrij vlakke route over de SS14, helaas een drukke weg. Na ruim 100 km komen we aan op camping Girasole. Een leuke plek voor de nacht. De Euro velo 8 heeft 2 varianten en na die ene dag besluiten we de andere variant te gaan fietsen. Door de bergen en meer kilometers maar veelal over leuke kleine weggetjes. Dat blijkt een hele goede keuze te zijn! We fietsen over prachtige paadjes en kleine weggetjes naar schiereiland Grado. We vinden een super mooie camping met een geweldig uitzicht. Dat is genieten zeg!

De volgende dag vertrekken we richting Slovenie. Veelal over gravelpaadjes, langs de wijnranken, komen we aan in Monfalcon. Van daaruit dalen we langs de kust naar Triest. Het is zondag, prachtig weer en de stranden liggen vol. We fietsen via het oude gedeelte achter het station de stad binnen. Wat staan daar een prachtige panden, deels gerenoveerd, deels op het punt om gerenoveerd te worden. En dan vinden we via een fietspad de Sloveense grens. Een bord geeft aan dat we er werkelijk zijn. We fietsen een klein stukje door naar de kust om te kamperen voordat we de volgende dag richting Kroatie vertrekken. We hebben besloten om dit keer niet naar Istrie te gaan, dat hebben we de vorige keer gedaan. Zodoende steken we de punt van Istrie over om uiteindelijk in Rijeka uit te komen. Een zware dag door de bergen volgt. Eerst wordt er geklommen vanuit de Sloveense kust naar de Kroatische grens. Gelukkig gaat dat allemaal prima. We moeten ons telefoonnummer doorgeven en het adres van onze overnachting en we kunnen onze reis in Kroatie beginnen. De douanier geeft ons nog advies welke route we het beste kunnen nemen, de een is nog zwaarder dan de andere. We besluiten de minst zware te nemen maar het blijft pittig, soms wel 16%. Over gravel- en keienpaden komen we uiteindelijk in de afdaling richting Rijeka. We kunnen daar in de buurt geen camping vinden en omdat we beide best wel een beetje moe zijn, besluiten we een appartementje te nemen voor een nachtje. Wat een luxe zeg! Even in een echt bed, een fornuis en een eigen douche…. En wat komen we terecht bij lieve mensen. Bij aankomst komen ze ons heerlijk watermeloen en een koud biertje brengen. Wat smaakt dat geweldig na zo’n vermoeiende dag. Ook krijgen we vanuit hun eigen groente tuintje heerlijk sla en courgettes. Wat een verwennerij.

Na een bezoek aan Rijeka vervolgen we de kustlijn van Kroatie. Wat een mooie uizichten over de baaien maar ook hier is de weg langs de kust weer druk. We gaan de volgende dag gelijk weer omhoog de bergen in. Een hele mooie klim volgt, om 12.00 uur hebben we nog maar 23 km op de teller staan….. Maar we zijn alleen op de wereld, wat prachtig! Na de lunch stijgen we nog een stukje en dan begint de afdaling. We komen op de camping bij ‘der Herr Direktor’: een geweldige man! Hij brengt ons zijn zelf gebrouwen pruimen drankje van 47%. Volgens hem een medicinaal wonderdrankje…. Wat een mooie ontmoeting!

Vanaf de gezellige camping in een hele mooie omgeving fietsen we vrij vlak richting Lovinac. Deze camping is echter gesloten en we fietsen verder. Na een koude cola en een snicker werken onze beentjes weer en beginnen aan de volgende klim. Boven gekomen volgt weer zo’n afdaling waar je van droomt. We kijken onze ogen uit, wat een uitzichten. Als we denken dat we er bijna zijn, volgen er nog 10 hete kilometers vals plat, zonder een stukje schaduw. En heet is hier echt heet, in de zon is het 40 graden. We komen na ruim 125 km aan in Maslenica. We ontmoeten leuke mensen, een Belg en Chinese. Ze zijn onderweg naar een neef in Montenegro. Ze nodigen ons uit om op hun camping in Montenegro te komen. Dat aanbod nemen we graag aan, onze route loopt langs Virpazar, de plek waar de camping zit.

We fietsen door naar eiland Ugljan. Kroatie heeft 1185 eilanden dus het lijkt ons leuk om er in ieder geval een paar te bezoeken. Met de ferry komen we aan in Preko. Met een heerlijk zeewindje fietsen we genietend over het eiland. Het eiland is niet zo druk met (buitenlandse) toeristen. We blijven 1 nachtje en de volgende ochtend stappen we aan de andere kant van het eiland op de ferry richting vaste wal.

De route brengt ons over gravelpaden en via ‘Staza track’ langzaam naar Split. We komen langs een mooi Amphitheater, voordat we langs de kust, via een mooi aangelegd fietspad in het oude Split aankomen. Een mooie stad, met een geweldige grote jachthaven met luxe schepen. 10 kilometer verderop vinden we in Stobrec in een baai een mooie camping. Dit is een lekker plekje om een rustdag in te lassen. Vandaag genieten we even van zon, zee en strand….. (en wassen, bloggen en fietsonderhoud…)

Oostenrijk en Italie.

Wat kun je fietsend veel zien en beleven in een week! We hebben een heerlijke week achter de rug. Na de beklimming vanuit Garmisch Partenkirchen kwamen we dinsdag in Oostenrijk aan. Omdat we pas op zaterdag met de trein een paar daagjes terug gingen naar Nederland, hadden we veel tijd om naar Innsbruck te fietsen. We ontdekten een prachtige route langs de rivier de Inn. Er loopt een mooi fietspad van ruim 500 km, wij hebben het gedeelte van Telfs naar Wiesing gefietst. Een hele mooie route dwars door de bergen. Woensdag kwamen we in Wiesing aan en hoorden op de camping dat er 10 km verderop de mooiste kloof van Oostenrijk ligt: de Wolfsklamm kloof. Leuk om daar donderdag naar toe te gaan! En dat klopte helemaal. Het was een super mooie hike langs bruisende watervallen, rotsachtige bergen met fantastische uitzichten. Vrijdag hebben we een dagje Innsbruck gedaan en zaterdag met de trein richting Nederland voor de diploma uitreiking van Sophie en natuurlijk ons even een paar daagjes laten verwennen door familie en vrienden….

Woensdag kwamen we aan het einde van de middag weer aan in Wiesing. Op deze familie camping konden we onze fietsen en bagage in de ski-opslag stallen. Echt super fijn dat we zo’n veilige plek hadden gevonden. Donderdag gingen we eindelijk weer fietsen, wat hadden we er naar uitgekeken! We gingen via Innsbruck en Telfs terug om onze route te vervolgen in Oostenrijk. Via Imst begon onze route richting bella Italia. Een geweldige mooie route over gravelpaden, langs de ruige bergen, de snel stromende rivier, via de Zwitserse grens naar de Reschenpas. Een mooie beklimming volgde. Boven aangekomen, begon het te onweren en een beetje te regenen. Het was gelijk een stuk koeler. En daar was dan eindelijk de Italiaanse grens! We vonden na deze zware dag een rustige kleine camping.

De volgende dag begon de heerlijke en schitterende afdaling naar Terlano. Een gebied van appels, appels en nog eens appels. Kilometers lang…. Wat een pracht! De zon was weer helemaal terug en we trokken verder richting Trento. We kwamen na de appels terecht in de Strada del Vino: geweldig fietsen tussen de wijnranken. Kilometer na kilometer alleen maar druiven: wat is Trentino mooi! Aangekomen in Trento, begon er een zware klim naar het meer van Caldonasso. Wow, dat was echt afzien…. Maar gelukkig was het meer dan de moeite waard, we vonden een leuk overnachtingsplekje aan het meer. Het is erg rustig in Italie, er zijn bijna geen toeristen. Zelfs aan het meer van Caldonasso. Voor ons natuurlijk erg lekker, de Italianen zullen het daar waarschijnlijk niet mee eens zijn…. ’s Avonds genoten bij ons tentje van de zon die langzaam achter de bergen verdween.

Via het meer van Caldonasso daalden we de volgende dag door de geweldige bergen langzaam richting Venetie. Weer zo’n geweldige route, vol verbazing over de natuur! Wat indrukwekkend, wat een voorrecht dat we dit allemaal kunnen beleven! Zo’n geweldig stuk, misschien wel het mooiste gedeelte tot nu toe. We blijven ons verbazen…. We kwamen terecht op een camping vol met para-gliders. Die kwamen natuurlijk niet voor niets in dit mooie gebied! Een leuk eigen wereldje, een hele andere hobby dan fietsen maar ook een prachtige passie. De laatste 95 km naar Venetie waren vlak. Af en toe leek het wel of we in Nederland waren…. Maar gelukkig lieten de mooie, oude plaatsjes en de velden met zonnebloemen ons weten dat we nog steeds in bella Italia waren. Cittadella was zo’n pareltje waar we doorheen kwamen. Aan het einde van de middag kwamen we op de camping net buiten Venetie aan. Hier staan de fietsen veilig om de stad te bezoeken.

Vandaag zijn we met de bus naar Venetie geweest. We waren ontzettend benieuwd of er hier wel toeristen zouden zijn. De Chinezen zullen we er in ieder geval niet treffen. We hadden ook gehoord dat het water weer helder zou zijn.

Het was echt prachtig in Venetie. We hebben uren gelopen door de verschillende wijken en het is inderdaad niet druk. Natuurlijk zijn er mensen maar je kunt heerlijk dwalen door de mooie straatjes en langs de geweldige grachtjes. Een bijzondere ervaring! Het water is schoon, je ziet de vissen zwemmen. Een heerlijke rustdag!

Aan de voet van de Zugspitze.

Gisteren zijn we aangekomen in Garmisch-Partenkirchen, aan de voet van Duitslands hoogste berg De Zugspitze. Het is de grens tussen Duitsland en Oostenrijk. Vanaf de camping hebben we een prachtig uitzicht op de machtige berg, wat indrukwekkend! We hebben een heerlijke dag gefietst vanaf de Ammersee tot aan de bergen bij Garmisch. ’s Ochtends met het mooie ochtendlicht langs het meer, daarna door het glooiende landschap richting Garmisch met steeds die prachtige bergen in het zicht, steeds dichterbij…. De laatste kilometers door een dal, over fijne gravelpaden naar Garmisch. Een heerlijke dag! Het was een warme en beetje benauwde dag, er was ’s avonds onweer en regen voorspelt. Dat klopte helemaal, om 20.00 uur begon het, het kwam met bakken uit de lucht. We zijn onze tent ingevlucht en er niet meer uitgekomen. Het bleef de hele nacht regenen, regenen en regenen…..

We dachten vandaag de beklimming naar Oostenrijk te maken maar hebben ons vanochtend bedacht. Alles zat potdicht. Het is zo jammer om in de regen te gaan klimmen en niets van die mooie bergen te zien. Alles in mist gehuld, een kleine natte wereld. We besluiten een dagje in Garmisch te blijven en morgen naar Oostenrijk te gaan, dan zijn de voorspellingen veel beter!

Dit is onze eerste dag met regen, we hebben steeds geluk gehad. Het is iedere dag weer prachtig. We staan op met de zon en gaan slapen wanneer de zon weer onder is. Zo simpel kan het leven zijn…. Fietsend genieten van al wat op ons pad komt.

En we hebben ook weer zoveel moois gezien afgelopen week. Via het ‘Liebliches Taubertal’ kwamen we in het mooie Rothenburg ob der Tauber. Een prachtig stadje, nog steeds helemaal in de middeleeuwse stijl. De stadsmuren compleet met poorten uit de 14e eeuw. En nu er nog steeds weinig toeristen zijn, prachtig om te verkennen.

Daarna hebben we het mooie Altmuhltal gevolgd richting Gunzenhausen. Glooiende landschappen, op-en-af, genietend van de mooie vergezichten. Na Gunzenhausen kwamen de Romeinse steden Ellingen en Weisenburg tot in Pappenheim. We vonden er een knusse, kleine natuurcamping aan de rivier de Altmuhl. We besloten om niet verder te fietsen, dit zijn van die leuke verrassingen, die nemen we waar!

De volgende dag hebben we de Limes route verlaten en zijn we op weg gegaan naar Augsburg. Wederom een stralende dag en de laatste 40 km hebben we over een lekker gravelpad gefietst, langs de rivier de Lech naar Augsburg. Hier pakken we onze route weer op richting Oostenrijk, Italie, Kroatie en Griekenland. We besluiten na 12 fietsdagen in Augsburg onze eerste rustdag te nemen en alles eens even lekker te wassen. Ondertussen gaan we lekker de stad in, bekijken een prachtige kerk en genieten op een terrasje van een lekker koud biertje.

We volgen de Lech nog zo’n 30 kilometer over gravelpaden, waarna we later op de dag aankomen in zonnig Utting am Ammersee. Een camping aan het meer. Het is zondag en ongelooflijk druk aan het meer. Gelukkig vinden we in het achtergelegen park een heerlijk plekje in de schaduw.

Aankomende week gaan we onze route naar Oostenrijk een klein stukje vervolgen naar Innsbruck. Aanstaande zaterdag gaan we met de trein een paar daagjes naar Nederland. Dinsdag 7 juli is de diploma uitreiking van Sophie en Ming wil daar als trotse vader natuurlijk bij zijn. Woensdagochtend 8 juli treinen we weer terug naar Innsbruck om onze route te vervolgen richting Italië.

De eerste week in Duitsland.

We zijn nu een week op pad en wat een verschil met ons vertrek op 2 maart. Nu is het alleen maar heerlijk weer, lekker zonnetje, lange avonden ennn… geen hoog water!! Wat is fietsen dan lekker!

Vorige week zondag zijn we vanuit de woonark bij Jan en Evelien vertrokken. Uitgezwaaid en met een lekker zonnetje vanuit Kamperveen op weg naar Druten. Een avondje fijn doorgebracht met de kids van Ming en toen begon onze reis echt. Maandagochtend langs de Waal naar de grens bij Millingen aan de Rijn gefietst. We waren weer in Duitsland, wat een goed gevoel. We volgen deze keer de Limes route en blijven de Rijn alsmaar volgen. De dag brengt ons in Xanten, waar we net buiten het mooie plaatsje overnachten op een rustige camping.

’s Ochtends pakken we onze tent nat in en vertrekken we met lichte regen uit Xanten maar gelukkig wordt het snel droog en kan de regenjas weer uit. Een route met contrasten; uitgestrekte graslanden, verschillende meren maar ook dwars door het Ruhrgebied. Langs Duisburg en Dusseldorf. We komen uit in Sturzelberg, een mooi plekje aan de Rijn. De tent kan weer drogen in het avond zonnetje en wij genieten van een heerlijk avondmaaltje bij de tent. De volgende dag fietsen we via Koln, waar we natuurlijk even een fotootje moeten maken van de Dom, naar prachtig Remagen. De volgende dag komen we halverwege de dag in Kobenz. Even een deja vu…. Dit keer Koblenz met laag water, de vorige keer stond de camping onder water en kwamen we er als twee verzopen katjes aan… Nu een blauwe lucht met een paar schapen wolkjes. We nemen afscheid van de Deutsche Ecke en vervolgen onze route langs de Rijn. Onderweg zien we vele oude burchten en vestingswerken. Mooie stadjes als Boppard en Rhens. In Oberwesel vinden we een super leuke, kleine camping. De leukste tot nu toe. We hebben het mooiste plekje van de camping, aan het water.

Vrijdag fietsten we naar Mainz, een korte fietsdag omdat we de volgende dagen de Main gaan volgen en we zien dat daar minder campings zijn en er door de Corona toch nog een aantal gesloten zijn voor tent kampeerders. Midden in de stad, aan de Main zit onze camping. Een heerlijke zwoele zomeravond wordt gevierd met een lekker biertje. De Main wordt minder druk bevaren dan de Rijn. Het is super mooi fietsen! Als we bijna bij onze camping zijn, drinken we eerst een welverdiend biertje bij een gezellige Biergarten. Gelukkig is het nog maar een paar kilometer naar de camping. Maar daar aangekomen is de camping gesloten voor tent-gangers….. Tja…. Dat wordt weer 10 kilometer terugfietsen naar een vorige camping in Karlstein am Main. Gelukkig kunnen we daar onze tent wel opzetten! ’s Avonds zien we dat er ook voor de komende dagen minder campings langs de route zijn en daarom fietsen we zondag een korte route naar Miltenberg. Een leuk plaatsje, waar we vroeg in de middag, vlakbij de oude stadspoort onze tent kunnen opzetten. Een heerlijke zonnige middag om te genieten van ons mooie plekje. Morgen verlaten we de Main en gaan we het dal van de Erfa volgen. We laten ons weer verrassen….