blog

EL SALVADOR, HONDURAS, NICARAGUA EN COSTA RICA.

Wij zijn in Bocas del Toro, een eilanden archipel in Panama. Op een tropisch eiland waar we een aantal dagen ‘vakantie vieren’ voordat we Panama gaan verkennen.

De afgelopen weken hebben we maar liefst 4 landen doorkruist. De landen volgden elkaar in rap tempo op.
Na Guatemala begonnen we als eerste in El Salvador. In dit land wilden we de kust graag zien.
De grensovergang verliep heel soepeltjes, dat was alvast een goed begin in dit nieuwe land.
Net over de grens klapten we onze stoeltjes uit om een broodje te eten. Gelijk werden we geconfronteerd met de gastvrijheid van de bewoners. Er kwam een mevrouw naar ons toe met een bordje met rijst en kip. Welkom in El Salvador!
De volgende dag fietsten we richting de kust. Na 65 kilometer kwamen we in Mizata aan zee. We besloten te stoppen omdat we een geweldig plekje zagen om te overnachten.
Een rieten cabanas aan zee, tegelijkertijd ook een strandtent.
Het was gezellig druk op zondagmiddag, een heerlijke relaxte sfeer. Vanuit ons bedje hoorden we ’s avonds de branding, wat slaapt dat lekker.
De volgende dag liep de route vlak langs zee, een prachtige weg met steeds mooie uitzichten op de Stille Oceaan met zijn hoge golven. Pittig was het ook, de kustweg klom, en daalde dan weer naar zee.
Ook deze nacht vonden we weer een mooie plek aan zee. We wilden niet te ver fietsen, de route liep daarna weer landinwaarts en we wilden graag nog één nachtje aan zee slapen.
We vonden een plekje waar eigenlijk alles gesloten was door de Covid maar na een telefoontje mochten we er tóch overnachten. Wat een rust, op een paar locals na, zagen we niemand.
Er wordt op de Stille Oceaan heel veel gesurfd, we snappen goed waarom, er zijn geweldige hoge golven, de zee is een echt surfparadijs. Meerdere dorpen waren helemaal gericht op het surfen.


We fietsten vervolgens landinwaarts, vrij rechtstreeks naar de grens met Honduras.
Na een paar uur fietsen kochten we in een dorpje een koud colaatje. We zaten op de stoep te drinken, toen we werden uitgenodigd om verderop op stoeltjes te komen zitten. En voor we het in de gaten hadden, stond er al weer een bordje tortilla’s voor onze neus, wat een verwennerij! Na zo’n stevige maaltijd konden we er weer uren tegenaan.
We genoten onderweg van de prachtige vulkaan San Miguel, tientallen kilometers lang hadden we een geweldig uitzicht. De wolken hingen prachtig om de vulkaan.
In Santa Rosa de Lima stopten we voor onze laatste nacht in El Salvador, het was een levendige plaats met veel marktkramen. Altijd leuk om even gezellig op de markt onze groenten en fruit te halen en de sfeer te proeven.


We hoefden de volgende dag maar 20 kilometer te fietsen om bij de grens naar Honduras te komen. Helaas ging het niet zo snel als bij de grens van El Salvador. Er moest schijnbaar vooraf online een formulier ingevuld worden, wat we niet wisten. Het moest terplekke maar we hadden geen internet. Gelukkig konden we op de Wifi van iemand het formulier invullen en stonden we alsnog in Honduras, ons 22e land!

We hebben maar een paar daagjes gefietst in Honduras, alleen het kleine stukje tussen
El Salvador en Nicaragua.
De eerste kilometers in dit nieuwe land waren gelijk erg mooi. We kwamen op een kleine weg terecht richting San Lorenzo. Het was zowaar een keertje vlak, we zagen maïs en koetjes, de locals deden de was in de rivier, we hadden heel veel te bekijken onderweg.
In San Lorenzo zijn we helemaal doorgefietst naar de kust met een geweldig uitzicht over het water en de mangrove.
We zagen leuke gekleurde bootjes liggen en konden de volgende dag via een local een bootje huren om de mangrove te gaan bewonderen. Wat een geweldige natuur, echt een prachtig gebied.


In Choluteca hebben we een afspraak gemaakt voor een PCR-test. Helaas is dat voor onze trip naar Nicaragua nodig, ondanks onze vaccinatie.
We fietsten de volgende dag een kort ritje naar Choluteca. De zon kwam er al vroeg door, het werd een erg warme dag. We genoten van de mooie heuvels om ons heen.
We vonden een leuk ouderwets hotel, dichtbij het laboratorium waar we ’s avonds onze test kregen.
Om 19.00 uur liepen we naar het laboratorium. Drie uurtjes later konden we al terugkomen voor de uitslag.
Het regende ondertussen gigantisch, het water stroomde over de straten. We hadden onze regenjassen aangedaan, kregen een paraplu mee maar werden toch doornat in dat kleine stukje. Er komen hier af en toe van die gewéldige buien, onvoorstelbaar wat er in korte tijd naar beneden komt. Tropische buien die wij in Nederland niet kennen.

De volgende ochtend vertrokken we naar grensplaats Guasaule. Het is bij grensovergangen altijd een chaotisch gebeuren. Alle verkopertjes, de geldwisselaars, het is er een drukte van belang, iedereen wil wat van je.
Maar uiteindelijk komt het altijd weer goed en stonden we na een paar uurtjes in vulkanenland Nicaragua.
De route was rustig en prachtig, we fietsten lange tijd langs vulkaan Christobal, de hoogtste vulkaan van Nicaragua. Overnachtingsplekjes waren er niet, we bleven maar doorfietsen. Net voor donker kwamen we in Chinandega, de eerste grotere plaats na de grens. Daar hadden we op de i-Overlander-app een hostel gezien waar we rechtstreeks heen fietsten. Onze kilometerteller stond op 122 kilometer, genoeg voor vandaag!


Nicaragua heeft een aantal mooie oude koloniale steden. Er restte ons de volgende dag nog een kort ochtendritje naar Leon, de eerste koloniale stad.
We waren er al vroeg en hadden de hele middag om de mooie, oude stad te bekijken. Het hoogtepunt is de kathedraal, het is de grootste van Centraal-Amerika en staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.
De kathedraal is prachtig, je kunt hem beklimmen en dat leverde geweldige uitzichten op over de stad en de omgeving met de vulkanen.
We werden op het dak van de kathedraal aangesproken door een jongeman. Hij bleek fotograaf te zijn en vroeg of hij wat foto’s van ons mocht maken. Hij heeft de foto’s gebruikt op zijn Instagram en Facebook account, heel grappig…..
We zagen in de stad weer heel veel fietstaxi’s en dat was al weer even geleden. Ook wordt hier heel veel met paard en wagen vervoerd, erg leuk dat ze dat nog zoveel doen. Alles gaat op de wagen, je kunt het zo gek niet bedenken of je ziet het voorbij komen.
Aan het einde van de middag was het weer zover, voor de vijfde dag op rij: de lucht kleurde bijna zwart achter de kathedraal, er kwam een mega onweersbui. We konden net schuilen op een leuk overdekt terras en genietend van een biertje de bui afwachten.

We zagen op de kaart een mooi klein weggetje lopen richting Managua. De verleiding is dan altijd erg groot om te kiezen voor dat weggetje ipv. de doorgaande weg. Tegelijkertijd weten we dat die kleine weggetjes na een enorme bui kunnen veranderen in grote modderpoelen. Toch namen we de gok…
En stukken waren inderdaad bijna onbegaanbaar maar het was ook ongelofelijk genieten want het was een fantastisch mooi stuk! Puur natuur, zonder auto’s, alleen af en toe paard en wagen en een fietser. We kregen steeds doorkijkjes op de vulkaan, zagen de koetjes langs de weg en genoten van de mooie wereld om ons heen.
Via Managua gingen we naar Masaya. Masaya is beroemd om zijn vulkaan. Bij deze actieve vulkaan kan je vanaf de kraterrand helemaal naar beneden kijken en het lava zien.
Rond 17.00 uur waren we bij de vulkaan om met zonsondergang de indrukwekkende krater te zien.
Het was een waar spektakel, de zon gaat onder en tegelijkertijd kijk je in de krater en zie je het indrukwekkende lava, borrelend uit het diepst van de aarde. Het werd steeds donkerder en dat leverde een magnifiek schouwspel op. Een geweldige belevenis!
Wat voel je je dan toch klein bij zoveel oergeweld.


Na vulkaan Masaya kwamen we de volgende dag langs Laguna de Apoyo. Dit kratermeer ligt op de weg tussen Masaya en koloniale stad Granada.
We konden naar Granada over de doorgaande weg maar konden ook over een klein weggetje, langs Laguna de Apoyo naar Grananda.
Het werd 23 kilometer lang genieten van dit mooie ritje langs het meer.
We zigzagden over het weggetje om de kuilen en keien heen maar genoten ook weer van de fantastische route.
We genoten van het leven van de mensen langs de route. De huisjes, de kindertjes bij school, het vervoer met paard en wagen. En iedereen is zo ontzettend vriendelijk, we worden zoveel toegezwaaid en begroet.
En dan onderweg ook nog een prachtig uitzicht krijgen over Laguna de Apoyo, er zijn van die stukken die nooit mogen ophouden, daarvoor zitten we op de fiets!

Koloniale stad Granada is kleurrijk en gezellig. Niet te groot, we hebben op ons gemak door alle straatjes gewandeld en de Kathedraal Iglesia Merced bezocht. Via smalle trappen kom je uit bij de klokkentoren waar je een mooi uitzicht hebt over heel Granada en Lago de Granada.
We hadden middenin het oude gedeelte van de stad een leuke plek gevonden bij een lieve familie. We besloten om nog een dagje extra in Granada te blijven om de stad ook per paardenkoets te verkennen. Onze gids was een enthousiaste jonge knul die geschiedenis studeert aan de universiteit van Granada. Hij wist erg veel te vertellen over de geschiedenis van de stad. We kwamen langs verschillende kathedralen, langs vele mooie koloniale panden en reden langs het meer van Nicaragua.
Granada is een schone stad en dat is echt opvallend omdat we steeds zo ontzettend veel afval zien onderweg. Alle landen hebben hetzelfde probleem: waar laat je het afval….
Het was mooi te zien dat alles hier opgeruimd wordt en er zelfs een afvalophaaldienst was!
We hadden in ons hostel een goede Wifi-verbinding en hadden tijd om onze reis in Costa Rica een beetje voor te bereiden. De grens kwam al weer inzicht.

Maar voordat we Nicaragua gingen verlaten, wilden we eerst nog naar vulkaaneiland Ometepe. Na 75 kilometer kwamen we aan in San Jorge, waar de ferry’s naar eiland Ometepe vertrekken.
Ometepe ligt in het immense Meer van Nigaragua en bestaat uit twee gedeeltes die met elkaar verbonden zijn. Beide gedeeltes worden gevormd door een vulkaan.
Bij aankomst in Moyogalpa, vonden we net buiten de plaats een rustig plekje met een heerlijke grote tuin en uitzicht op de vulkaan.
Een mooi uitgangspunt om het eiland te gaan verkennen. De volgende dag zijn we zonder onze bagage op onze fietsjes gestapt en hebben we een rondje rondom de vulkaan gefietst.
Het was een heerlijke route, we fietsten het eerste gedeelte over een klinkerweg en genoten van het leven op het eiland. Dwars door het groene oerwoud met de indrukwekkende geluiden van de brulapen. Steeds vanuit een andere plek kijkend naar de mooie vulkaan en aan de andere zijde de uitzichten over meer Nicaragua.
We genoten van het zondagse leven van de bevolking op dit relaxte eiland.
Een heerlijk eindpunt van onze geweldige fietsreis in Nicaragua. Dit land was voor ons een echt hoogtepunt op onze reis! Het heeft ontzettend veel indruk op ons gemaakt: de super lieve, behulpzame mensen, we hebben hele leuke, sfeervolle overnachtingsplekjes gehad, de wegen waren opvallend goed en we zagen vooral op het laatste gedeelte van de route veel minder afval langs de wegen. En last but not least: de vele vulkanen, die uitzichten vervelen nooit!

De pont bracht ons de volgende ochtend weer aan vaste wal voor onze laatste kilometers. En tot het laatst toe bleven we genieten van de mooie route. Links het meer Nicaragua met de twee imponerende vulkanen, rechts glooiende, groene heuvels.
Een prachtig eindpunt in een fantastisch land!

De grensovergang met Costa Rica verliep heel soepeltjes. We hadden vooraf een online formulier ingevuld en een QR-code per mail gekregen. Een heel goed systeem, het was nu bij de grens alleen nog maar een formaliteit: code scannen, paspoort controle en we kregen ons stempel.
Costa Rica kennen wij als tropisch regenwoud van de prachtige foto’s die altijd erg tot de verbeelding spreken. Het land van de overweldigende groene natuur, van laagland regenwouden tot vulkanen maar ook van tropische stranden tot nevelwouden.
De regentijd is nog steeds niet ten einde dus we waren benieuwd wat dit nieuwe land voor ons in petto had.
De eerste kilometers hadden we het gevoel van tropisch regenwoud al gelijk te pakken. Het had net geregend, het was vochtig, warm, overweldigingd groen en een uitbundige natuur.
En daardoor natuurlijk ook gelijk weer enorm zweten……

We hadden een route gemaakt die eerst een stuk langs de kust van de Stille Oceaan liep, daarna het binnenland overstak via Lake Arenal om uiteindelijk aan de andere kant van het land bij de Carabische kust uit te komen en daar bij kleine grensovergang Sixaola naar Panama te gaan.
Ons tweede dag kwamen we al bij de kust. Na een route door de groene heuvels, kwamen we aan in de baai van Culebra.
We stonden op Eco Camping Papagayo, een camping vlak aan zee. We hoorden vanuit onze tent de branding, dat is altijd zo’n heerlijk geluid!
We hebben de kust van dit schiereiland een stuk gevolgd. Een prachtige kustlijn maar het was wel erg zwaar.
We kregen hele pittige klimmetjes voor onze kiezen, het eerste stuk was nog asfalt en dat ging prima, later werd de weg erg slecht, we hobbelden en bobbelden over de grote keien en kuilen. Af en toe moesten we zelfs van de fiets om de fiets duwend op de top van de heuvel te krijgen.
Tot onze verbazing zagen we heel veel Amerikanen. We hoorden later dat aan dit gedeelte van de kust 80% van de investeringen van Amerikanen zijn. We kwamen in de ‘Westerse wereld’. Mooie winkels, grote auto’s en stranden vol met strandtentjes en barretjes.
Na een paar dagen fietsen met steeds mooie uitzichten op de Stille Oceaan, besloten we het binnenland in te gaan.
We hoopten weer op asfalt te komen. Gravelwegen zijn vaak de mooiste en rustigste weggetjes maar op een gegeven moment is het hobbelen en bobbelen genoeg geweest. Dan is het heerlijk om weer op glad asfalt te rijden.


Na 15 kilometer kwamen we weer op asfalt en trokken we door de overweldigende groene heuvels richting Lake Arenal.
Wat ons vooral opviel deze eerste dagen in Costa Rica, is dat dit land veel verder is. Alles beter georganiseerd, goede wegen, verzorgde huizen en tuinen en volle supermarkten.
Het paard en wagen heeft plaatsgemaakt voor auto’s, sommige zelfs luxe en groot.
De levensstandaard lijkt hoger. De prijzen in de supermarkten zijn ook veel hoger, vergelijkbaar met Nederland.

Lake Arenal is het grootste meer van Costa Rica en ligt aan de voet van de Arenal vulkaan. Er werd ons verteld dat we dit meer zeker moesten bezoeken. Niet alleen het meer moest prachtig zijn maar ook het gebied rondom het water zelf, heuvels van grasland en bebost land met in de verte de top van de vulkaan.
We klommen vanuit Cañas gestaag richting het meer. Het was bewolkt met af en toe een spettertje regen maar dat is met klimmen juist lekker.
De route was rustig en inderdaad prachtig door de mooie heuvels.
Na ongeveer 25 kilometer zagen we Lake Arenal beneden in het dal liggen, een fantastisch gezicht. We daalden over gravel naar het meer en vervolgden onze route langs het meer. Steile korte klimmetjes, steeds op en af langs het meer met geweldige uitzichten.
In Nuevo Arenal hebben we overnacht. We vonden er via Airbnb een klein tuinhuisje achter een woning. Het bleek een super leuk plekje, we hadden zomaar een heel huisje tot onze beschikking met zelfs een koelkast…. Wat een luxe!
Na een gezellige avond in het knusse huisje, trokken we de volgende dag verder langs het meer. Al snel moest de regenjas aan en dat veranderde eigenlijk niet meer de komende dagen. Wat hebben we een regen gehad. Ook dat hoort in de regentijd bij het tropisch regenwoud. Helaas hebben we daardoor bijna niets van vulkaan Arenal kunnen zien, alles zat in een dichte mist gehuld.
Slapen in de tent was ook geen optie, gelukkig konden we steeds cabinas huren. Vaak zijn het leuke, kleine houten hutjes, prima plekjes om lekker droog te kunnen overnachten.

We zagen onderweg enorme velden met ananassen. Heel mooi om te zien. Het lijkt op afstand zelfs wel een beetje op velden met lavendel, ook die grijzige kleur.
We hebben het later opgezocht en het blijkt dat twee van de drie ananassen die internationaal verhandeld worden, afkomstig is uit Costa Rica. Nu weten we dus waar al die lekkere ananassen in Nederland vandaan komen…

Na de regen in het binnenland wilden we graag zo snel mogelijk naar de Caribische kust, daar hoopten we op beter weer.
En dat klopte helemaal, aangekomen in Limon was het heerlijk weer. We aten  ’s avonds aan zee en zagen de zon in de zee zakken. Een heerlijke, relaxte avond.
We proosten op onze eerst 5.000 kilometer in Midden-Amerika, we hebben sinds onze start in Mexico alweer 5.000 kilometer getrapt! En dat was zeker een biertje waard!!
Het leuke is, dat we zittend op het strand, de afgelopen maanden weer een beetje gingen terughalen: ‘Weet je nog dit en hoe gaaf was dat?!?’
Wat hebben we al weer veel gezien en wat hebben we veel indrukken opgedaan.
Mooie mensen, mooie natuur, mooie ontmoetingen, zonder vervelende dingen, wat zijn we dankbaar dat we weer in zo’n mooi continent kunnen fietsen.

Vanaf Limon was er nog een laatste stukje over van onze route in Costa Rica. Een route langs de Caribische zee, richting grensplaats Sixaola.
Voordat we op de fiets stapten, zijn we met een bootje het Tortuguero Canal opgeweest, de jungle in. We zagen vanaf het water de flora en fauna van Costa Rica, de vele dieren en vogels. Het was een prachtige tocht.


Tegen elven stapten we op de fiets om met dit mooie weer nog een nachtje op een camping te slapen in Costa Rica. We hadden op de i-Overlander-app gezien dat er een geweldige leuke camping moest zijn vlakbij National park Cahuita.
In de loop van de middag kwamen we aan bij camping Maria.We werden super hartelijk ontvangen door een enthousiast echtpaar. Ze hadden ons de dag ervoor al zien fietsen en hadden tegen elkaar gezegd: die zullen wel bij ons op de camping komen. Hoe leuk….
De camping ligt op een geweldige plek aan zee. Echt een paradijsje, een juweeltje om je tentje op te zetten.
Er was ook nog een Frans koppel en een Spaans gezin, ’s avonds zaten we met zijn allen rondom een grote tafel reisverhalen uit te wisselen, een top avond!
We besloten nog een nachtje extra te blijven en de volgende dag hebben we heerlijk gewandeld in National Park Cahuita.
Aan de ene zijde loop je langs witte zandstranden en tegelijkertijd loop je door een bosrijk, moerasgebied waar we wasberen, luiaards en leguanen tegenkwamen. Een bijzondere combinatie, de jungle loopt echt tot aan de zee.
Het waren heerlijk ontspannen dagen om lekker bij te komen van de regenachtige dagen die we de afgelopen week hadden gehad bij de oversteek op Costa Rica.

En toen kwam er toch echt een einde aan ons Costa Rica avontuur, we namen afscheid van ons paradijsje aan zee en fietsen de laatste 50 kilometer naar de grens.
Sixaola is een kleine grensplaats, er stond deze keer geen lange rij vrachtagens, we waren snel aan de beurt en voor we het wisten stonden we in Panama, ons 25e land.

In Panama ligt vlakbij de grens van Sixaola de eilanden archipel Bocas del Toro.
Daar wilden we als eerste naar toe. Afgelopen zondag hebben we de ferry genomen naar het eiland Bocas del Toro.
We genieten deze dagen van een vakantie op dit tropische eiland.🌴🏖☀️🍻🌴
Onze tent staat pal aan zee, we horen de indrukwekkende branding, een heerlijke plek!
Een goed moment om een aantal dagen te relaxen en te genieten van dit bijzondere eiland.

We bereiden ons ondertussen voor op ons laatste land in Midden-Amerika voordat we onze reis in Zuid-Amerika kunnen voortzetten, beginnend in Colombia.
Een grensovergang tussen Panama en Colombia is er niet. Het is gelukt om gisteren een zeilboot te huren om straks de oversteek naar Colombia te maken.
We stappen 26 november in Puerto Lindo, Panama aan boord van zeilboot Quest om in
5 dagen, via de prachtige San Blas eilanden zeilend naar Cartagena Colombia te gaan.

Maar tot 26 november hebben we eerst de tijd om te genieten van onze fietsreis in Panama en daarmee onze reis in Midden-Amerika mooi af te sluiten.

Belize & Guatemala.

Belize is maar een heel klein landje, het heeft ongeveer 400.000 inwoners. Onze route door Belize was nog geen 400 kilometer, we dachten er hooguit een weekje te zijn. Dat liep tóch een beetje anders dan gedacht…

Belize is beroemd om zijn kustlijn. Het land heeft het op één na grootste koraalrif ter wereld en dat wilden we heel graag zien!
Maar Belize heeft nog wel strenge regels om het land binnen te komen. Ondanks dat we gevaccineerd zijn, moesten we aan de grens opnieuw een PCR-test laten doen. Ze accepteren alleen hun eigen testen. Ook moesten we een bewijs kunnen tonen van 3 nachten in een door de overheid goedgekeurd hotel. Het duurde een hele tijd maar gelukkig konden we na een aantal uurtjes de fiets op in Belize.
Welkom in vriendelijk en gastvrij Belize, de mensen zwaaiden ons gelijk van alle kanten toe! Omdat Belize een Engelse kolonie is geweest, ze vierden juist toen wij er waren hun 40-jaar onafhankelijkheid, is dit het enige land in Midden-Amerika waar ze Engels spreken. Ook wel weer even fijn, kunnen we weer gezellig een praatje maken onderweg.😉
We fietsten onze eerste dag naar Orange Walk, daar bleven we 3 nachtjes bij Casa Ricky’s. Het was gelukkig een super leuk en gezellig hostel, een fijne plek om 3 nachten te blijven. Een echt backpackers adres met een gezamenlijke keuken. De eerste dag bij Ricky werd een echte rustdag voor ons, weer eens even een dagje om onze kleding te wassen en onze fietsen na te kijken. Maar óók een dag om heerlijk op het grote dakterras te genieten met een koud biertje.


De volgende dag gingen we naar Mayaruïnes van Lamanai. Lamanai ligt verborgen in de jungle en is alleen per boot bereikbaar. De boottocht over de New River was prachtig. De rivier kronkelt door de jungle en onze captain wist erg veel te vertellen over de natuur en de prachtige vogels. Na 1.5 uur kwamen we aan in Lamanai, het schijnt vroeger een hele grote Mayastad geweest te zijn, er is maar een klein gedeelte uit de dichte jungle naar boven gekomen. Het fijnste is om de Mayatempels te kunnen bekijken als er verder niemand is. Dan hoor je de geluiden uit het oerwoud en voel en beleef je de prachtige oudheid van de tempels op z’n mooist! Ook de bomen zijn zo ongelofelijk indrukwekkend, écht bijzonder mooi.


Na 2 dagen hadden we heel veel zin om weer op de fiets te stappen, we wilden graag naar Caye Caulker, het eiland waar vandaan je naar het koraalrif kunt om te snorkelen. De boten naar het eiland vertrekken vanaf Belize-City dus fietsten we eerst naar de stad. Het lukte om op tijd bij de boot te zijn en gelijk door te varen naar Caye Caulker. Overnachten in Belize-City wilden we liever niet.
En als je dan eenmaal op de boot zit, geeft dat gelijk zo’n heerlijk gevoel! Net zoals je de boot neemt naar Terschelling, dat begint ook al op de boot!
Caye Caulker is écht een relaxed eiland; go slow! Alleen maar zandweggetjes, houten huisjes op palen en strandtentjes. Normaal zal het er te toeristisch zijn maar nu was het erg leuk om door de straatjes te dwalen. Een soort minivakantie….
We vonden er zelf ook een hotel met huisjes op palen, pal aan zee. Een super plek.

Het barrièrerif van Belize is met 256 kilometer het op één na grootste koraalrif ter wereld. Het wordt bevolkt door maar liefst 350 soorten vis.
We voeren de volgende ochtend met een bootje naar het rif. We hadden drie keer een stop om te snorkelen, de boot werd voor anker gelegd en we konden het water in.
En wat je dan ziet is onbeschrijflijk mooi! Wat een fantastische onderwaterwereld, wat een verschillende vissen, allemaal práchtige kleuren, de één nog mooier dan de andere. En het koraalrif is zo indrukwekkend en ongerept, het water is zo kristalhelder, je kunt alles prachtig zien. We hadden onze GoPro mee dus konden onder water filmen en foto’s maken. Een fantastische dag!

We fietsten de volgende ochtend nog even door de straatjes van Caye Caulker voordat we weer op de boot stapten richting Belize-City. We zetten voet aan vaste wal en gingen richting Belmopan, de hoofdstad van Belize.
Vanuit Belmopan hadden we de keuze: nu al fietsen naar de grens van Guatemala, het lag maar 50 kilometer verderop en dan kwamen we langs beroemde Mayastad Tikal of zuidwaarts fietsen en bij Punta Gorda een watertaxi nemen die ons in Livingstone Guatemala zou brengen. We wilden graag meer van Belize zien, hadden al vele mooie Mayasteden bekeken dus besloten vanuit Belmopan naar het zuiden te fietsen. En het werden práchtige dagen door de groene jungle: groen, groener, groenst. Het was klimmen en dalen met uitzichten op de fantastische groene bergen. Palmbomen, bananenbomen, kokosnootbomen en advocadobomen; het kon niet op. We kwamen aan de kust in Hopkins bij het Wetlands Nature Reserve. Een prachtig waterrijk gebied met een bijzondere flora en fauna en heel veel watervogels. Schitterend om te zien.

Na 43 kilometer bereiktte we de volgende dag de magische grens van 30.000 kilometer.
Wat een afstand zeg, daar zijn we best wel een beetje trots op! Als je bedenkt dat een rondje om de evenaar 42.075 kilometer is en wij nu dus al driekwart om de aarde hebben gefietst, dan zijn de trappers al heel wat keertjes rond gegaan…😂


In de middag was het steeds enorm heet om te fietsen, de gevoelstemperatuur lag rond de 44 graden dus dan weet je het wel als je moet klimmen….. Zweten, zweten, zweten…. We startten steeds heel vroeg in de ochtend maar dan nog was het rond de middag bijna niet meer te doen.
Maar de route was fantastisch, we zagen nu echt het binnenland van Belize, het is een grote jungle met veel mooie Maya gehuchtjes. Veel rieten hutjes met mensen in hun traditionele kleding.
Aangekomen in Punta Corda wachtte ons bij de pier, waar de watertaxi vertrekt naar Livingstone Guatemala, een verrassing: de grensovergang was gesloten! Het bleek dat er  sinds de Covid alleen nog goederen werden vervoerd per boot, geen personen meer. Tsja, daar stonden we dan…
We besloten eerst maar eens een overnachting in Punta Gorda te zoeken en dan te bedenken wat we gingen doen. Eigenlijk was er maar één optie en dat was 300 kilometer terugfietsen naar Belmopan en van daaruit de grensovergang bij Benque te nemen. Dat was volgens de douane de enige grens naar Guatemala die op dit moment open is voor toeristen.
Na een nachtje slapen aan zee hadden we de knop omgezet en begonnen we aan onze terugreis naar Belmopan. Eén groot voordeel: nu konden we toch oude Mayastad Tikal gaan bezoeken. Dat ligt maar 100 kilometer voorbij de grens bij Bengue en lag nu dus op onze route.


We fietsten in 3 dagen terug naar Belmopan, waarna we de volgende dag de laatste 50 kilometer naar de grens van Guatemala fietsten.
En dan blijkt een ongeluk soms in een klein hoekje te zitten. We waren bijna bij de grens toen ons een vrachtwagen passeerde met een lading zand/puin. Bij het passeren van Ming vloog er een kei tegen zijn hoofd. Het bloedde enorm, hoofdwonden bloeden altijd zo heftig.
Jacoline wist een auto aan te houden en de bestuurder van de auto was erg behulpzaam.
Hij bracht Ming gelijk naar het ziekenhuis in Bengue. Met 3 hechtingen in zijn hoofd kwam hij het ziekenhuis weer uit. Dan besef je weer even hoe kwetsbaar we als fietsers zijn.
We wilden de grens die dag nu niet meer over en besloten in Bengue een plekje te zoeken. Gelukkig ging het de volgende dag goed en besloten we naar de grens te gaan.
Ondertussen waren we bijna 2 weken in Belize geweest ipv de kleine week die we in gedachten hadden. We hadden veel meer gezien van dit kleine, prachtige land gezien dan vooraf gedacht.


Bij de grensovergang ging alles prima, het ging veel vlotter dan in Belize. Het was nu alleen paspoort en vaccinatiebewijs laten zien en het stempel van Guatemala stond al in ons paspoort. We waren in Guatemala, ons 20e land, er stond ons weer een nieuw avontuur te wachten……

Ons eerste hoogtepunt in Guatemala was Tikal. We fietsten door het indrukwekkende regenwoud naar het afgelegen Tikal. Er zijn een aantal overnachtingsplekken bij de ingang van het park. Het fijne is dat je dan ’s ochtends als eerste het park in kunt, de mensen die een dagje naar Tikal komen zijn er allemaal veel later.
National Park Tikal is 576 km2 groot en werd in 1979 door UNESCO tot werelderfgoed verklaard. Het was een van de grootste steden van de Maya’s en ligt in een dicht regenwoud.
We stonden om 06.30 bij de ingang en hadden het park de eerste uren voor ons alleen. En dat is ontzettend gaaf!! Alleen met de fascinerende tempels en de indrukwekkende geluiden van de dieren in het oerwoud. De brulapen waren weer goed vertegenwoordigd!
Drie tempels mag je beklimmen, wat een geweldig uitzicht opleverd over het enorme regenwoud. Het was een magische ochtend!


’s Middags stapten we weer op de fiets en lieten we het regenwoud langzaam achter ons. We kwamen uit op het eiland Flores. Het oude gedeelte van de stad is gelegen in het meer van Peten Itzá. Het is een pittoresk dorp met leuke staatjes en vele gekleurde pandjes. Normaal is het super toeristisch maar nu durfden we het aan. We verbleven bij een erg leuk hostel waar we een hele gezellige avond hadden in een prachtige verborgen tuin. De eigenaar van het hostel bleek een Nederlander te zijn. Hij had het erg goed voor elkaar, het was een super gezellige plek waar veel backpackers bij elkaar komen.
We hebben de volgende dag heerlijk een aantal uurtjes door de leuke straatjes van Flores gedwaald en genoten van het kleurrijke dorp.


Na Flores ging onze route zuidwaarts, richting Rio Dulce. We dachten deze plaats via Belize te bereiken maar nu gingen we er alsnog naar toe. De 300 kilometer die we in Belize noordwaarts zijn gefietst omdat de grens gesloten was, fietsten we nu in Guatemala weer zuidwaarts. Aan de andere kant van de grens….
De regen blijft ons nog altijd vergezellen, de regentijd is nog steeds niet voorbij. Af en toe komen er van die heftige buien, het water komt dan met bakken uit de hemel. Soms waren we net op tijd ‘binnen’, soms probeerden we eerst nog te schuilen maar lieten we ons vervolgens tóch maar nat regenen. Warm blijft het dus dan is nat worden niet zo erg.
In Chacte, een leuk dorp met mensen in prachtige traditionele kleding, waren we net op tijd ‘binnen’. We hoorden de harde regen tijdens het douchen op ons dak.
We besloten na het douchen een biertje te gaan drinken. Het was vrijdagmiddag vijf uur, een mooi moment om het weekend in te luiden. We bestelden een biertje maar kregen vervolgens van de locals vele biertjes toegeschoven, onze tafel werd voller en voller…
Kom dan nog maar eens weg……..😜


Ook de volgende ochtend regende het pijpenstelen en dan is het moeilijk vertrekken.We stelden het steeds uit, geen zin om met regen te beginnen. Tegen tienen werd het gelukkig droog en stapten we op onze fiets. Het werd vervolgens een prima dag, de zon en wolken wisselden elkaar af en de route was wederom schitterend. Er was geen stukje vlak, het was klimmen en dalen maar doordoor hadden we steeds weer van die verrassende uitzichten.
Het was weekend en dan is het altijd erg leuk om het dorpsleven te volgen. Veel mensen zijn vrij en dat wordt samen met de familie gevierd. Eten is altijd een sociaal gebeuren, we zagen de tortilla’s, torta’s, biertjes en Coca Cola aan alle kanten voorbij komen.
In de loop van de middag kwamen we aan in Rio Dulce, aan de gelijknamige rivier. De rivier stroomt van het Izabalmeer (het grootste meer van Guatemala) naar de Golf van Honduras. We fietsten de torenhoge brug over en zagen het stadje aan beide zijden van de rivier onder ons liggen. Het hostel wat we in gedachten hadden, lag op een prachtige locatie aan het meer, net onder de brug. Het bleek een heerlijk simpel hostel, waar we nog een extra nachtje zijn gebleven. We zijn met een bootje het meer op geweest en hebben genoten van een ontspannen dagje aan het water.


Guatemala heeft veel vulkanen en bergen en daarom wilden we graag naar Antigua Guatemala wat tussen de vulkanen in ligt. Dat hield in dat er veel geklommen moest worden de komende dagen. We hadden twee keuzes: of boven het meer langs fietsen, waarschijnlijk de mooiste route maar ook heel veel klimwerk. Of onder het meer langs fietsen en dat betekende fietsen over een drukke weg maar minder heftig klimmen, de klim liep veel gestager. Door de hitte van elke dag kozen we voor de drukke weg en dus gestager klimmen. Het zou evenwel zwaar genoeg worden.
De eerste 30 kilometer gingen nog prima maar toen we eenmaal de vrij rustige CA13 verlieten en we op de CA9 kwamen, was het gedaan met de rust.
De vrachtwagens denderden aan ons voorbij. De route was prachtig, links en rechts steeds mooie uitzichten op de omliggende bergen maar die ronkende vrachtwagens, daar wordt je niet blij van op je fietsje…. Bovendien voelden we ons ook niet echt veilig meer, je wordt af en toe bijna van de weg afgereden.
Gelukkig ging het de volgende dag een stuk beter, er kwam namelijk een brede strook naast de weg te liggen. De vrachtwagens bleven maar we voelden ons wel veel veiliger. En bovendien zagen we op de kaart dat er aan de andere kant van de rivier een rustige, kleine weg lag. Daar konden we 50 kilometer lang genieten van de rust. Er werd veel langs de rivier verbouwd, we zagen mooie grote velden met de rivier en de bergen steeds op de achtergrond. Vijftig prachtige kilometers.

Om in Antigua Guatemala te komen moesten we helaas eerst door grote stad Guatemala fietsen. En dit is een enorme stad, niet echt fijn om doorheen te fietsen.
We klommen ’s ochtends gestaag richting de stad. Er was wat bewolking en dat kwam ons goed van pas. Tegen de middag kwamen we steeds dichter bij de stad en werd het steeds drukker. We aten een broodje langs de weg en spraken een man die met een vrachtwagentje op weg was naar de stad. We mochten met hem meerijden, wat een geluk zeg! Hoefden we de grote stad niet helemaal te doorkruisen. We zaten in de laadruimte bij onze fietsen en zagen hoe groot en druk Guatemala-stad is. Middenin de stad was onze eindbestemming, het tochtje zat erop. We waren erg blij met onze lift. De meneer van de vrachtwagen was echter zeer behulpzaam en hoorde dat wij naar Antigua wilden. Hij vond het veel te druk om dat fietsend te doen en liep ons voor naar het busstation. Voor we het wisten werden onze fietsen op het dak van de bus gelegd en al rijdend konden we nog net instappen. We hadden zelfs geen kans meer om de vrachtwagenchauffeur te bedanken.
Het was inderdaad een drukte van belang op de weg, het duurde nog een aantal uren voordat we in Antigua waren. Rond 17.00 uur kwamen we na twee flinke klimmen aan in Antigua, waar we net voor donker nog een hostel konden vinden. Wat een tref dat dit vandaag allemaal op ons pad kwam!

Antigua is een koloniale stad en werd in 1979 door UNESCO aangewezen als werelderfgoed. De stad ligt in een prachtige vallei met uitzicht op machtige vulkanen. Als je naar de beroemde Santa Catalina boog kijkt, zie je op de achtergrond de Agua-vulkaan.
We hebben de eerste twee dagen heerlijk rondgedwaald in de vele straatjes en steegjes, hebben de prachtige historische gebouwen bewonderd en zijn naar de markt geweest. De mensen, de potten en pannen, het fruit en de groentes, alles is even kleurrijk!


Ondertussen verhuisden we een klein stukje vanuit het hostel naar een camping net buiten het historische gedeelte van de stad. Nu we op een hoogte van 1500 mtr. zaten, konden we ook weer heerlijk kamperen. Het was hier veel minder warm en er zaten ook veel minder muggen.
De temperatuur was heel aangenaam, overdag rond de 24/25 graden en ’s avonds was het zelfs koel en deden we voor het eerst sinds we in Midden-Amerika zijn een vestje aan.
Een van de redenen waarom we naar Antigua wilden is dat je van hieruit vulkaan Acatenango kunt beklimmen. We hadden er prachtige verhalen over gelezen en er nog mooiere foto’s van gezien.
Bij de beklimming van de Acatenango, heb je uitzicht op vulkaan Fuego. Deze vulkaan is nog actief en om een vulkaan op korte afstand te zien spuwen, moet een fantastische ervaring zijn.
We gingen naar een Travel-agency en boekten een 2-daagse hike naar de top van vulkaan Acatenango. (3980 mtr. hoogte)
De volgende dag werden we om 9.00 uur opgehaald en werden naar het beginpunt van onze beklimming gebracht. We waren met nog 2 stellen en een man alleen dus we hadden een groepje van 7 en de gids.
Het weer was goed, we vertrokken lekker in korte broek. Onze rugzak (die we konden lenen) was zwaar. Dikke kleding voor de nacht, 3 maaltijden maar ook 5 liter water. Dat was best even wennen. Het klimmen ging prima, af en toe hadden we een stop. In de middag werd het helaas steeds bewolkter. Aangekomen op ons Base-Camp, op een hoogte van 3400 mtr., zagen we helaas niet veel. We konden weinig van de prachtige omgeving zien. Het was koud en zelfs een beetje nat, we kleden ons lekker warm aan en er werd een vuurtje gemaakt. Gelukkig trok het rond zonsondergang open en konden we genieten van de prachtige vulkaan. Om de 20 minuten spuwt de vulkaan rook en gloeiend as. Wat een fantastisch schouwspel is dat! Het gaat gepaard met een donderend en roffelend geluid, super indrukwekkend. Onze avond kon niet meer stuk! Je blijft maar kijken, je krijgt er geen genoeg van. Rond 22.00 uur kropen we in onze tenten, we wilden proberen nog een tijdje te slapen voordat we de volgende ochtend om 03.30 uur gewekt zouden worden.


We vertrokken in pikkedonker naar de top. We waren vannacht meerdere malen wakker geworden van het oorverdovende kabaal van de spuwende Fuego.
Het was prachtig helder maar ook heel koud. Dik ingepakt in ons donsjack klommen we rustig naar boven.
Eenmaal boven was de euforie heel groot! We hadden het geflikt, we stonden op een hoogte van 3980 mtr. op een vulkaan met het meest fantastische uitzicht wat je kunt bedenken. Uitzicht op meerdere vulkanen, de zon die opkomt achter een vulkaan, het was fantastisch! Wat geeft dat een kick!

Na een tijdje was het weer tijd om te gaan dalen. We daalden eerst terug naar ons basiskamp waar we gezamenlijk ontbeten. Ook vanaf het basiskamp hadden we nog steeds een geweldig uitzicht! Het was helder en we konden zo ver kijken, bizar mooi!
Rond een uurtje of negen werd het tijd om aan onze afdaling te beginnen. En dat was nog best pittig, dalen klinkt zo makkelijk maar dalen in lavagrind is lastig, je glijdt veel weg.
We waren blij dat we rond de middag beneden waren.
Wat hebben we enorm genoten van ons grote avontuur, dit was een hele bijzondere belevenis!


Voordat we weer op de fiets stapten richting El Salvador, wilden we graag eerst nog naar Lake Atitlán. Kratermeer Atitlán ligt op 1500 mtr. hoogte en wordt omgeven door maar liefst 12 vulkanen. Er liggen verschillende bergdorpjes aan het meer en wij zijn met de bus naar Panajachel gegaan. Een prachtige route over verschillende bergtoppen boven de 2000 mtr. Omdat de dorpen onderling over de weg heel moeilijk bereikbaar zijn, zijn er watertaxi’s/bootjes die je naar andere bergdorpjes brengen. Het is prachtig om met een bootje over het kratermeer verschillende dorpjes te bezoeken. De uitzichten op de omliggende vulkanen zijn geweldig.
Ieder bergdorp maakt een verschillend lokaal product. Wij zijn met de watertaxi naar twee dorpjes geweest. Naar Santiago Atitlán, een authentiek bergdorp waar de mensen in traditionele klederdracht lopen. We zijn er naar de markt geweest en keken er onze ogen uit. Wat een plaatselijke producten, heel bijzonder! Allemaal weer zo kleurrijk, dat geeft echt zo’n feestelijk gevoel! Bijzonder mooi om te zien.
De volgende dag zijn we naar San Juan gegaan. Dit dorp staat bekend om haar mooie handwerk en schilderkunst. Overal vind je winkeltjes waar je locale kunst kunt kopen. We zagen ook heel veel muurschilderingen op de panden, heel mooi gedaan.
Na terugkomst in Panajachel zijn we weer in de bus gestapt naar Antigua.


Na bijna een week ‘vakantie’ stapten we weer op onze fiets voor de laatste 150 kilometer in Guatemala.
Het werd een dag van heerlijk dalen langs de prachtige vulkanen Acatenango, Fuego en Agua, we keken er al dalend prachtig tegenaan.
We daalden van 1500 mtr. terug naar 20 mtr. hoogte en we kwamen weer terug in de hitte. Het werd weer heel veel zweten.
Na bijna 100 kilometer vonden we een bijzonder leuke camping die we hadden gezien op de iOverlander-app. Een gezellige chaos camping! Het was een super lief echtpaar en ze verwenden ons grandioos.
Ze hebben een geweldig terrasje bij de camping gemaakt met een originele T3 Volkswagen als drank- en foodtruck.
Een super leuke afsluiting van onze laatste avond in Guatemala. De ochtend van vertrek stond het ontbijt voor ons klaar en kregen we van alles mee voor onderweg.
Helaas werden we op hier wél weer helemaal lek gepikt door de muggen, kamperen is in de regentijd op zeeniveau eigenlijk niet te doen…😪

Na het heerlijke ontbijt begonnen we aan onze laatste 50 kilometer in Guatemala, op naar de grens van El Salvador. 🇸🇻 🇸🇻
We hebben eerst in Belize en daarna in Guatemala genoten van de super vriendelijke en gastvrije mensen! Genoten van de weelderige groene natuur, het is prachtig om daar doorheen te fietsen. De natuur explodeert met zoveel warmte én regen.
Het koraalrif in Belize, de beklimming van vulkaan Acatenango, het waren bijzondere hoogtepunten van deze mooie weken.
We kijken weer uit naar het vervolg van onze reis…….🚴‍♂️🚴‍♀️

Mexico.

Ruim 3 weken hebben we na ons Afrika-avontuur vakantie gevierd in Nederland. Een heerlijke tijd samen met ouders, familie en vrienden. Wat was het fijn om weer even te genieten van al die gezelligheid. We werden ongelofelijk verwend, de kilo’s vlogen er weer aan, het was tijd om aan ons nieuwe avontuur te beginnen!


Vrijdag de 13e werd onze vertrekdatum naar Mexico, een mooie datum voor een nieuwe start, in een nieuw continent.
We hadden een prima vlucht, na een korte tussenstop in Lissabon, landen we ’s avonds om 22.00 uur plaatselijke tijd in Cancun. Het tijdsverschil met Nederland is 7 uur dus voor ons gevoel was het al lang na middernacht. We hadden door onze late aankomst thuis al een hotel geboekt, vlakbij de luchthaven. 24.00 uur was onze uiterste inchecktijd, we dachten nog net tijd genoeg te hebben om onze fietsen weer rijklaar te maken en de 5 kilometer naar het hotel te kunnen fietsen. Helaas duurde het zo lang voordat onze bagage en fietsen van de band kwamen, dat dat niet meer ging lukken.
We liepen naar buiten en de warmte viel over ons heen, het zweet stond op onze voorhoofden. Gelukkkig konden we nog een taxibusje regelen zodat we net voor 24.00 uur konden inchecken. Wat een heerlijkheid om dan je bed in te duiken!


De volgende ochtend hadden we alle tijd om onze fietsen uit te pakken en weer rijklaar te maken. We hoefden pas om 12.00 uur uit te checken.
We deden wat boodschapjes en kochten een simkaart voordat we rond de middag op pad gingen. De lucht werd steeds dreigender en donkerder, nog maar net een aantal kilometers onderweg of we kregen onze eerste tropische bui over ons heen. De regen stroomde over de straten. Heel erg is het niet, de regen is gewoon warm.
We zullen hier in onze weken in Mexico vaker mee te maken krijgen, we starten in de regentijd.
Na 50 kilometer kwamen we aan in Playa del Carmen, een mooi ritje om mee te beginnen, goed om te wennen aan de warmte en de hoge luchtvochtigheid.
We vonden een leuk plekje bij een familiehotelletje, midden in het centrum. Nu waren we écht in Mexico, we hoorden Mexicaanse muziek en zagen de leuke stalletjes vanaf ons balkon. Welkom in Mexico!

We zouden vanuit Mexico met een aantal dagen richting Belize kunnen fietsen maar we willen graag eerst meer zien van het schiereiland Yucatan voordat we naar Belize gaan.
Yucatan staat bekend om zijn prachtige stranden en de vele Mayatempels. Daarnaast zijn er meer dan 1000 cenotes; ondergrondse grotten waar je vaak kunt snorkelen en zwemmen.
Mooie vooruitzichten voor de komende weken in Mexico.
We vervolgden onze route van gisteren langs de kust richting Tulum. We vonden een prachtig plekje voor onze tent op Playa Roca met een geweldig uitzicht op de felblauwe zee. Dit zijn de juweeltjes om te kamperen!


Het werd een warme, zwoele nacht in onze nieuwe tent, het blijft ook ’s nachts erg warm in Mexico.
De volgende dag gingen we op pad naar Mayastad Coba. Deze Mayastad heeft meerdere ruïnes met Nohoch Mul als hoogste in dit gebied.
We hebben uren rondgewandeld langs de indrukwekkende tempels, heel bijzonder om een indruk te krijgen van de mooie Mayacultuur.
Natuurlijk wilden we ook graag één van die vele cenotes bezoeken. We fietsten naar Cenote Cuytun, een indrukwekkende cenote waar het zonlicht als een prachtige straal naar binnen valt. Het was heel bijzonder om in de prachtige grot te zwemmen met die zonnestraal naast je. Het water is kristalhelder en de visjes zwemmen om je heen. Een prachtige ervaring.

Na geweldige Mayastad Coba stond ons volgende hoogtepunt alweer op het progamma: Chichén Itzá.
Chichén Itzá is onderdeel van de Unesco werelderfgoedlijst én uitgeroepen tot één van de zeven wereldwonderen. Bij vertrek ’s ochtends was het al drukkend warm. De afgelopen dagen waren mooi droog en zonnig geweest, nu waren er weer buien opkomst.
Na 45 kilometer  kwamen we aan bij de ingang van Chichén Itzá. Tot onze verbazing werden we staande gehouden en mochten we niet naar binnen. We kregen te horen dat er een orkaan opkomst was en dat alles uit voorzorgsmaatregelen al gesloten was. We wisten dat er veel regen en harde wind was voorspeld maar van orkaan Grace waren we niet op de hoogte.
Dat hield in dat we een veilige plek voor de komende 2 dagen moesten zoeken om hopelijk daarna alsnog Chichén Itzá te kunnen bezoeken. De tent opzetten was nu geen optie.
We vonden gelukkig een gezellige ‘casa’ bij een lieve familie. Mooi beschut, waar we op een lekker plekje de orkaan konden afwachten. We wisten niet goed wat we ervan konden verwachten.
De volgende ochtend was het nog aardig rustig, we hadden op het nieuws gezien dat orkaan Grace rond zeven uur aan land zou komen dus het duurde nog tot het einde van de ochtend voordat wij echt in de storm zouden komen.
Tegen elven zwiepten de palmbomen heen en weer, wat ging het tekeer. We moesten echt op onze kamer blijven, buiten kon je niet zijn. Helaas viel de stroom uit en was het gedaan met onze ventilator die het binnen nog een beetje aangenaam maakte. En we hadden geen bereik meer.
In de loop van de middag durfden we ons buiten te wagen en zagen we dat het voor onze deur bezaaid lag met boomtakken en bladeren. Alle winkels waren gesloten, behalve de supermarkt en de bakker.
De volgende dag scheen het zonnetje weer en was de rust weergekeerd en fietsten we naar de ingang van Chitzén Itzá.
Helaas werden we wederom staande gehouden en hoorden we dat die dag alle stormschade opgeruimd zou worden en dat we de volgende dag weer welkom waren.

Na 3 dagen konden we dan eindelijk naar Chitzén Itzá en het was het wachten meer dan waard: het was prachtig! Chichén Itza was één van de belangrijkste steden van de Maya’s, hier bevindt zich de piramide van Kokulcan. Buiten de indrukwekkende piramide is er nog veel meer mooi’s te bewonderen.
Wel was het voor het eerst, sinds we in maart 2020 op de fiets zijn gestapt, weer druk bij het bezoeken van een toeristische trekpleister. Er waren heel veel toeristen.

We vervolgden onze route over kleine weggetjes en kwamen door kleine gehuchtjes met een kerk en een dorpsplein eromheen. Alles in Mexico is fel gekleurd: van de huizen tot de winkels, ze verven alles in leuke felle kleuren. Vaak hangen er ook allerlei vlaggetjes aan kerken en grote gebouwen, super kleurrijk allemaal. Het staat allemaal heel gezellig.
De wereld op de fiets verkennen is zo leuk! Ieder land heeft zo weer zijn eigen gewoontes en dan is het zo ontzettend leuk om dat fietsend door al die dorpjes te ontdekken.
Het leven van alledag trekt aan ons voorbij. De vele fiets- en brommertaxi’s, de kleine ‘gewone’ fietsjes en allerlei kevertjes en andere oude auto’s in allerlei kleuren.
De mensen langs de kant van de weg druk bezig met vlees braden, de vele ijsverkopertjes, de mooie stalletjes met heel veel kleurrijke groenten en fruit, het is een drukte van belang om de kost te verdienen, ieder op zijn eigen manier.
En als we dan ’s avonds in een dorp overnachten, vinden we het heerlijk om nog even het dorp in te wandelen voor een drankje of een tortilla.

Na Mayastad Coba en Chitzén Itzá, stond er na een aantal fietsdagen al weer een andere archeologische vindplaats op ons progamma: Uxmal.
De piramide van de tovenaar is het meest spectaculaire gebouw. Het is een van de weinige piramides met een ronde of eivormige basis. De Vierhoek van de Nonnen is een enorme binnenplaats omringd door vier gebouwen en het Gouverneurspaleis wordt beschouwd als een van de mooiste en interessantste gebouwen in de Maya-architectuur.
Het fijne was dat het hier super rustig was, er waren maar heel weinig mensen en ook heel weinig verkopertjes. We konden heerlijk rondwandelen zonder gestoord te worden.
Een geweldige Mayastad!

Ondertussen waren we schiereiland Yucatan overgestoken en kwamen we aan de andere kant van het eiland in Campeche.
Campeche ligt aan de kust en is een prachtig ommuurde stad. In 1999 is de stad op de werelderfgoedlijst van UNESCO terechtgekomen.
Binnen de stadsmuren bevindt zich het mooie oude gedeelte met ook weer prachtig gekleurde panden.
We vonden een oud hotelletje binnen de stadsmuren en konden ’s avonds heerlijk door de straten slenteren. Uiteindelijk zagen we een hele leuke plek om te eten, op een pleintje naast de kerk. We zaten echt tussen de Mexicaanse mensen, een super leuke ervaring.

Vanaf Campeche gingen we een aantal dagen de kust volgen. We voelden steeds een aangename zeebries tijdens het fietsen en dat was erg lekker, want vooral de middagen zijn super heet! We proberen steeds vroeg te starten maar tegen elven loopt de temperatuur al weer snel op.
We zijn geen moment van de dag droog hier, alles is nat en doorweekt, we zweten wat af op een dag.

Aan de kust vonden we ook weer geweldige plekjes om te kamperen. We waren steeds de enige op het strand en konden vanuit onze tent de zon in zee zien zakken.
In de schaduw, onder een palm, uitzicht op zee, wat wil je nog meer….
Aan deze zijde van de kust waren geen toeristen, het is nog niet ontdekt door het massa toerisme. Die hebben we allemaal achtergelaten rond ons startpunt rond Cancun, Playa del Carmen en Tulum.
Onze nieuwe tent kreeg zijn eerste vuurdoop: ’s nachts kregen we een enorme wolkbreuk boven onze camping en het onweerde gigantisch. Gelukkig weerde de tent zich goed en konden we de volgende ochtend alles nat maar weer goed inpakken.
De wolkbreuk had straten blank gezet, af en toe fietsten we bijna tot aan onze kuiten door het water.

We kwamen door verschillende vissersdorpjes met heel veel vissersbootjes. Bijzonder om te zien hoe ze met allemaal bamboestokken op hun bootje aan het vissen zijn.
We passeerden verschillende lange bruggen, zagen zelfs dolfijnen vanaf een brug en fietsten over eiland Isla Carmen.
Nadat we eiland Isla Carmen hadden verlaten, kwamen we weer aan vaste wal en hebben we de zee gedag gezegd.


Wat volgde was een rit door een geweldig moerasgebied, aan beide zijden van de weg steeds volop water met heel veel vogels. En zo ongelofelijk groen allemaal, wat is dit toch anders fietsen dan ons half jaar in Afrika. Een totaal andere wereld, dat maakt reizen zo leuk!
We kwamen in Frontera en van daaruit gingen we meer dan 100 kilometer twee rivieren volgen. De rivieren kronkelen prachtig door het landschap.
We volgden vanaf de fiets het leven van de mensen die aan de rivier wonen. Het is zo mooi als dat allemaal aan je voorbij trekt. De vele bootjes, kleine winkeltjes, de boeren met wat koeien en een paar kipjes en kalkoenen op het erf. Het is alsof er gedurende de dag een film wordt afgespeeld.
De weg was soms net een gatenkaas maar we slingerden er wel omheen. Geen haast, genietend van alles om ons heen.
Aan het einde van die geweldige dag kwamen we aan in Jonuta. Vanaf Jonuta was het nog maar 100 kilometer naar Palenque. Palenque stond absoluut op ons lijstje om te bezoeken!


Nog één dag fietsen en dan konden we wederom gaan genieten van indrukwekkende Maya-tempels!
Bij aankomst in het dorp Palenque deden we de volgende dag onze boodschappen en toen fietsten we richting ‘Zone Arquelógica’. Palenque is prachtig gelegen in de jungle.
De weg werd rustiger en rustiger, we reden de jungle in. Net voor de toegangspoort vonden we een heerlijke plek, middenin de jungle, om 2 nachtjes te blijven.
We hoorden die nacht en ochtend indrukwekkende geluiden komen uit de jungle. De brulapen maakten een oorverdovend kabaal. We hebben de geluiden opgenomen,  het gaat bizar hard! Heel bijzonder om mee te maken.
We stonden ’s ochtends om 8.00 uur bij de ingang van de ruïnes. En dat was super fijn, het was nog erg rustig. Ook met de hitte is het ’s ochtends vroeg nog een beetje te doen om de ruïnes te bewonderen.
We hebben in alle rust kunnen genieten van de fantastische ruïnes. Het was ook prachtig om in het gebied er omheen te wandelen, dwars door de jungle met vele watervallen.
Wat een oerwoud, wat groen, wat immens!

Voordat we naar Guatemala gaan, willen we eerst graag naar Belize. Dat houdt in dat we eerst weer noordwaarts gaan, eigenlijk weer bijna terug naar het begin van onze route, om naar de grens van Belize te kunnen.
We fietsten eerst druk Palenque uit, voordat we weer op een heerlijke rustige weg kwamen.
Na een kilometer of 30 gingen we via een gravelpad de jungle in. En dat was gelijk het mooiste stuk van de dag. We zagen weer kleine gehuchtjes waar de kippen en varkens rond keuvelden en hoorden de apengeluiden om ons heen.
Helaas draaiden we na 50 kilometer de grote doorgaande weg op. Het bleek een rechte weg waar niet veel te zien was en met veel vrachtverkeer. Het was ondertussen alweer bloedheet en ons water had zich óók aan de temperatuur aangepast…
Een koud drankje kopen lukte niet, er was niets onderweg. Ook het vinden van een overnachtingsplek bleek lastig, er waren geen dorpjes.
Dit was zo’n middag dat het afzien het won van het genieten.
Na 113 kilometer kwamen we helemaal moe en verhit aan in El Agucatal. We zagen een tentje aan de weg met koud water en watermeloen. Wat smaakt dat dan lekker!
Gelukkig was er ook een hotelletje en konden we heerlijk koud douchen.
Het bleef die avond zo heet, dat buiten zitten gewoon nog te warm was. Dan maar binnen bij de fan om het hoofd koel te houden….

Doordat het zo warm is en het in de nachten niet veel afkoelt, kamperen we minder dan we graag gewild hadden. Er is ’s avonds weinig wind en daardoor blijft het in de tent super warm. We liggen te zweten op onze matjes.
Dan is het fijner na een hete dag fietsen ’s avonds te kunnen afkoelen in een kamertje met een fan of airco. Dat slaapt stukken beter. 😉

We zouden de rechte, saaie weg nog een stuk vervolgen maar de volgende dag waren we er na 25 kilometer klaar mee, we hadden tegenwind en vonden dit niet leuk fietsen. We zagen op de kaart een andere kleinere weg, meer kilometers maar vast leuker.
Na 15 kilometer konden we rechtsaf slaan en kwamen we op een mooie weg met prachtige vergezichten. We aten op een leuke plek ons brood en genoten op de achtergrond van Mexicaanse muziek. Dit was weer genieten, daar zitten we voor op de fiets!
’s Middags kwamen we aan in Candelaria, een dorp aan een rivier. We vonden een geweldig kleurrijk hotel, echt een gaaf plekje. We maakten wat foto’s en gingen douchen. Ineens hoorden we een enorme donderslag, het weer was totaal omgeslagen. Het donderde en flitste hevig en toen kwam er een ondertussen bekende wolkbreuk. Waren wij even blij dat we net binnen waren.
Na de bui liepen we het dorp in voor onze boodschappen en hoorden we op de terugweg live muziek. We keken om het hoekje van een soort schuur en belanden in een Mexicaanse ‘kroeg’. Lekker op vrijdagmiddag aan een biertje met live muziek, hoe leuk is dat!

Het lijkt de laatste paar dagen bijna vaste prik te worden, in de namiddag komt er een gigantische bui.
We hadden een soort van natuurcamping op het oog bij een ranch. Het was een prachtig open veld, middenin de bush. Er was een buitendouche en wc, alles super eenvoudig maar helemaal leuk. Er was ook een soort open schuurtje met een paar oude rieten stoelen en een bank.
Net na aankomst brak de hemel open. Wat werden wij blij van dat schuurtje. We hebben er onze tent in opgezet en konden droog eten koken en onze was doen. Super handig!

De volgende dag kwamen we in een klein dorp Nuevo Conhuás, het staat niet eens op de kaart vermeld, zo klein is het.
We hadden gezien dat ze cabanas met een rieten dak verhuren maar dat je er ook je tent mag neerzetten.
Bij aankomst was de lucht zo donker dat we vroegen wat de prijs voor een nacht in een cababas was. Omdat we fietsers waren mochten we er voor de halve prijs eentje huren. We keken naar de lucht en het besluit was snel genomen.
We waren drie dagen voor de bui op onze plek van bestemming, dat ging voor de vierde keer niet lukken.
De volgende dag hebben we voor de eerste bui nog kunnen schuilen, daarna lieten we de bui maar over ons heen komen.
Helemaal nat kwamen we rond 16.30 uur aan in Caobas, in de hoop daar een slaapplekje te vinden. Ondertussen onweerde het ook hevig en mochten we in een winkel schuilen. We vroegen in ons beste Spaans of we hier ergens konden slapen. Er werd wat overlegd en we mochten bij een familie in het huis er tegenover slapen.  Er werd in het schuurtje een slaapkamer vrijgemaakt en we mochten de wasruimte gebruiken. Écht super lief!

Ondertussen waren we bijna in Belize. We fietsten nog één dagje in prachtig Mexico en kwamen aan het einde van de middag aan in Huay Pix, 10 kilometer voor de grens naar Belize.
Onze laatste avond in Mexico konden we onze tent prachtig opzetten bij Laguna Milagros, een super blauw meer bij Huay Pix.
De wind waaide heerlijk, het was een mooie zwoele avond om onze eerste maand in
Midden-Amerika af te sluiten.
We hebben 1900 kilometer genoten van dit kleurrijke land met zijn vriendelijke bevolking. Van de gewéldige Mayacultuur die hier zoveel is terug te vinden, van de cenotes; het zwemmen in een ondergrondse grot en van de overweldigende groene natuur.
Het verschil met Afrika was zo groot, het is zo’n ander continent, dat maakt reizen zo bijzonder en fascinerend!
Op naar ons volgende land: Belize!

Zuid-Afrika.

Vanuit de heerlijke warmte aan de Oranjerivier klommen we onze eerste dag in Zuid-Afrika naar 1000 mtr. hoogte richting Steinkopf. We waren door de Namibiërs gewaarschuwd dat het in de winter zo koud en nat is in Zuid-Afrika. Dat hebben we onze eerste dag gelijk al ervaren…
De route was prachtig, we klommen gestaag over een mooie, rustige asfaltweg richting Steinkopf. De eerste kilometers leken op het ruige landschap van Namibië.
Maar hoe hoger we kwamen, hoe kouder het werd. De laatste kilometers voor Steinkopf werd de lucht steeds donkerder en toen moest na maanden ons regenpak weer te voorschijn komen, onderuit onze tassen. Nat en koud kwamen we in Steinkopf aan, welkom in winters Zuid-Afrika…
Het was hier zeker 10 graden kouder dan bij de Oranjerivier.

De volgende ochtend veranderden we onze kledingstijl: gehuld in lange broek, fietsjas, schoenen en onze handschoenen aan, begonnen we aan onze fietsdag. Dit alles hadden we in al onze maanden in Afrika nog niet aan gehad, maar gelukkig was het droog.
We fietsten door Namaqualand, een prachtig ruig landschap. Het was klimmen en dalen, een schitterende weg. Tijdens een fruitpauze stopte er een auto naast ons. We werden door een echpaar uitgenodigd om in Springbok koffie te komen drinken. Bij aankomst werden we helemaal verwend, we kregen heerlijke warme soep en broodjes. Wat smaakte dat lekker na een koude fietsdag. Tevens kregen we mooie tips voor het vervolg van onze route richting Kaapstad. Wat een gastvrijheid van deze lieve mensen!
Aan het einde van de middag fietsten we naar een camping net buiten Springbok. Ons tentje kreeg weer een prima plekje, zoveel mogelijk  uit de wind. ’s Avonds werden we uitgenodigd door Jason. Jason hadden we eerder ontmoet in Botswana. Hij is met zijn bushcar onderweg van Capetown naar China. Heel toevallig kwamen we elkaar weer tegen op deze camping in Springbok. Heerlijk zittend bij een vuurtje konden we gezellig onze reisverhalen delen. Een super avond!

We vervolgden onze route door Namaqualand, later op de route wilden we naar de kust om van daaruit richting Kaapstad te fietsen.
De ruige, kale bergen maakten plaats voor groene heuvels en bergen. We kwamen terecht in een totaal andere wereld.
Het waren groene heuvels met heel veel ruige rotsen en keien, met af en toe een groene weide met schaapjes en lammetjes.
De afgelopen twee maanden in Namibië waren we gaan houden van het leven in enorme leegtes en de schoonheid van de woestijn. Hier leek het landschap meer op Ierland of de Schotse Hooglanden. Glooiende groene heuvels, ook ruig maar totaal anders dan het desolate landschap van de woestijn.
Ook het weer leek op de Schotse Hooglanden, het was zo veranderlijk als het maar zijn kon.
Soms heerlijk fietsend in het zonnetje, al hoewel de temperatuur meestal niet boven de 15 graden uitkwam, soms trok alles ineens weer dicht en kwamen we in een harde regenbui terecht met heel veel wind.
Dat maakte kamperen een beetje lastiger. Wildkamperen wilden we nu eigenlijk niet meer, daar was het te koud en nat voor geworden. Dan kun je echt nergens schuilen.
Onze tent was ’s ochtends meestal helemaal nat door de regen of door de dauw.
En dan is het best lastig, het is niet fijn om alles zo nat in te pakken.
Niets wilde drogen, de tent niet maar ook onze kleding niet.
De dauw leverde wel prachtige plaatjes op. Het hing ’s ochtends prachtig tussen de heuvels terwijl de zon er doorheen probeerde te prikken: geweldig om te zien.

Aangekomen in Nuwerus, vonden we een plekje bij Hardeveld Country Lodge. Een lodge met vier plekjes om te kamperen. Er stond een keuken tot onze beschikking dus we konden ’s avonds heerlijk binnen zitten om een beetje warm te blijven. De temperatuur zakte steeds tot net een paar graden boven nul dus dan is het heerlijk als je ’s avonds naar binnen kunt.
Er was nog één andere kampeerder met een campervan.
We raakten aan de praat met en het was erg gezellig. Brian was een aantal dagen alleen op stap met zijn camper. Hij woonde dichtbij Kaapstad en wilde er graag een paar dagen tussenuit. Hij ging de warmte en de prachtige natuur bij de Oranjerivier opzoeken.
Brian vertelde dat hij met zijn gezin altijd heel veel gereisd had en vertelde prachtige verhalen! Super leuk om te horen. De volgende ochtend bij vertrek kwam hij ons een briefje brengen met de naam en het telefoonnummer van zijn vrouw. Hij nodigde ons uit om een nachtje bij hun te komen slapen als we in de buurt van Langebaan zouden zijn. Dat zou zijn vrouw erg leuk vinden, zei hij.
We bedankten hem hartelijk voor de uitnodiging en hij vertrok richting de grens met Namibië.
Wij vertrokken die dag richting de kust.
De eerste 27 kilometer fietsten we over gravel, een prachtige route door groene velden en groene heuvels, geweldige vergezichten volgden. Doordat het in Zuid-Afrika zoveel regent, is alles prachtig groen. Een totaal andere wereld dan in Namibië.
Bij aankomst bij een rivier bleek de rivier door de vele regenval buiten zijn oevers te zijn getreden. We moesten daardoor een flinke omweg maken en kwamen net voor donker aan bij de kust in Strandfontein. Een super mooie plek, recht aan zee. We zetten snel onze tent op en hoorden de machtige branding, een geweldig gebrul! Wat slaapt dat lekker na zo’n lange fietsdag.

We hadden een tip gekregen dat je vanaf Strandfontein naar Velddrif helemaal langs de kust kunt fietsen langs een spoorlijn. Dat leek ons een leuke route.
We fietsten de volgende ochtend naar het spoortje waar een breed zandpad naast lag.
Het was super mooi fietsen, we hadden steeds uitzicht over de blauwe oceaan. Af en toe fietsten we langs de wijnranken, dwars door een geweldig natuurgebied waar we herten en struisvogels zagen en langs prachtige witte zandduinen. Het fietste niet snel door de vele kuilen en gaten maar de mooie route maakte alles goed.
Het weer bleef helaas ook aan de kust onvoorspelbaar. Sommige dagen waren lekker en konden we ’s middags nog weer even op korte broek fietsen maar de avonden en ochtenden waren erg fris.
We probeerden ’s avonds meestal een vuurtje te maken en konden ons dan heerlijk warmen bij het knetterende vuur. Lukte dat niet dan zaten we soms in de doucheruimte te koken. Bleven we tóch een beetje warm…😉
De natheid in de ochtend bleef vooral lastig, we kregen onze spullen moeilijk droog. Vaak spanden we tijdens onze lunchpauze een lijntje tussen onze fietsen en hingen we daar de was aan om onze fietsbroeken toch droog te krijgen.

Toen we in Dwarskersbos waren, hoorden we dat de voorspellingen voor de volgende dag ronduit slecht waren. Er werd heel veel regen voorspeld en zelfs storm. Niet echt een dag om te fietsen of te kamperen.
We dachten aan onze uitnodiging die we gekregen hadden om te komen logeren bij de vrouw van Brian. We besloten zijn vrouw te bellen en ze nodigde ons van harte uit om de volgende dag te komen. Kom in de ochtend zei ze, ’s middags wordt het weer écht heel slecht!
De volgende ochtend fietsten we in regenpak naar Langebaan. Het regende en de wind was al behoorlijk. Gelukkig hadden we wind mee en vlogen we de 50 kilometer naar Langebaan over de weg. Om 12.00 uur waren we al in Langebaan en belden we naar de vrouw van Brian. Ze reed ons voor naar hun woning. We kwamen op een geweldige plek met een prachtig uitzicht over de lagune. Lynne is een fantastische vrouw, wat een geweldige ontmoeting.
Ze maakte het openhaardje voor ons aan en terwijl het buiten ondertussen echt stormde en regende, zaten wij heerlijk warm en gezellig bij het vuurtje.
We hoorden ook van haar prachtige verhalen over de vele mooie reizen en zij was minstens zo geïnteresseerd in onze reis. Een hele bijzondere ontmoeting met hele bijzondere lieve en gastvrije mensen.
Brian en Lynne zijn begin zeventig maar nog geweldig actief en jong van geest. Ze reizen veel met de camper, ze zeilen en kanoën in de lagune en Lynne zwemt zelfs iedere ochtend met een aantal andere vrouwen in de lagune. Weer of geen weer, zelfs in de winter… De lagune is hun speeltuin.😉
De volgende ochtend namen we na een heerlijk ontbijt warm afscheid van elkaar. We houden zeker contact!


Op advies van het echtpaar startten we onze fietsdag vanuit Langebaan door West National Park. Een schitterend natuurgebied langs de mooie lagune. Het zonnetje scheen lekker, het was prachtig fietsen.
Na 30 kilometer kwamen we weer op de hoofdweg richting Kaapstad. Het werd alsmaar drukker en drukker op de weg. Dat was weer even wennen, het was al zo lang geleden dat we op drukke wegen hadden gefietst. Gelukkig was er een brede strook waar we prima op konden fietsen.
Net voor Kaapstad stopten we op een camping aan de kust. We hadden al uitzicht op de Tafelberg, alhoewel hij in wolken was gehuld.
We naderden onze eindbestemming en dat gaf een heel bijzonder en spannend gevoel…
De volgende dag fietsten we het laatste stuk via de kustlijn naar Kaapstad, we zagen de Tafelberg steeds dichterbij komen. Echt een fantastisch gezicht. Het was mooi weer, het zonnetje vergezelde ons richting de stad. We zagen veel fietsers en hardlopers en kregen heel veel leuke reacties onderweg, super gaaf! We stopten vaak om foto’s te maken.

Ons einddoel was Kaapstad maar het echte einddoel lag een stukje verderop en dat is Kaap de Goede Hoop op het Kaapse schiereiland. Kaap de Goede Hoop is het meest zuid-westelijke puntje van het continent Afrika. En dat is het echte eindpunt van onze fietsreis in Afrika.
We besloten daardoor om dwars door Kaapstad te fietsen, op weg naar het Kaapse schiereiland. In Simonstown stopten we, daar konden we kamperen. We hadden een prachtige plek met uitzicht over de oceaan. De volgende dag was het nog maar 23 kilometer naar Kaap de Goede Hoop.

Een blauwe hemel vergezelde ons de volgende ochtend richting de Kaap. En dat was heel bijzonder omdat we hoorden dat het de eerste dag was sinds een volle week dat de zon opkwam boven de oceaan, dit moest dus echt zo zijn op onze bijzondere dag!
Door het mooie weer zagen we veel medefietsers op de prachtige Kaap. Het was een waar feest om langs de schitterende kustlijn te fietsen.

Zondag 31 januari begonnen we in Nairobi aan ons Afrika avontuur en nu bijna 10.000 kilometer verder, kwamen we aan op Kaap de Goede hoop. De Kaap waar 2 oceanen samenkomen. Het was een geweldig gevoel om daar te staan, al die kilometers en nu aangekomen bij het eindpunt van het Afrikaanse continent!
Wat is ons Afrika avontuur een speciale fietsreis geworden; zo indrukwekkend, zo overweldigend. Een reis om nooit te vergeten.
Op de terugweg vanaf Cape Point passeerden we ook nog ‘even’ de 27.000 kilometer, wat een feestelijke dag! 🥳 🥳
De kustweg richting Kaapstad was geweldig, een prachtige blauwe oceaan met prachtige hoge golven!


Voor de volgende dag waren de weersvoorspellingen erg slecht: veel regen en storm.
Dat deed ons besluiten om deze feestelijke dag niet in onze tent af te sluiten maar om een kamer te zoeken voor 2 nachten. Net een stukje buiten Kommetjie vonden we een leuke kamer bij mensen thuis. We hadden een prachtig uitzicht over de oceaan en zagen een geweldige zonsondergang. We konden ons niet voorstellen dat het de volgende dag heel slecht weer zou worden…
Maar de voorspellingen kwamen wel uit: we werden ’s nachts al wakker van de wind en de regen. Het kwam met bakken uit de hemel: regen, hagel, wind… Het ijs zat op de ramen.
Wat was het een genot om dan binnen te zijn en niet in ons tentje te zitten…
We mochten fijn in de woonkamer zitten en hadden alle luxe die we ons konden wensen. De hele dag bleef het slecht, alleen aan het einde van de middag werd het even droog. We konden even een frisse neus halen en onze boodschappen halen.


Na weer een onstuimige nacht, wilden we de volgende ochtend graag weer op onze fietsjes stappen voor de laatste kilometers naar Kaapstad.
We vertrokken in regenpak maar al snel kwam het zonnetje te voorschijn en konden we alles uittrekken.
We wilden het laatste stuk naar Kaapstad ook graag langs de kust terugfietsen maar dat lukte helaas niet. We moesten door de Chapmans Peak tunnel maar door de vele regenval was de tunnel gesloten.
Dat hield in dat we het schiereiland via een bergpas moesten oversteken om aan de andere kant terug te kunnen keren naar Kaapstad.
En toen kwamen we rond de middag weer aan in Kaapstad, bij de Waterfront.
Hier sluiten we onze Afrika reis af en gaan we een aantal daagjes genieten van deze mooie stad.

Afrika zit voor altijd in onze harten: al die mooie ontmoetingen, de enorme gastvrijheid, de geweldige schoonheid van de natuur, het fantastische wildlife: een heel bijzonder en fascinerend continent!
We kunnen er als westerlingen veel van leren!

Reizen op de fiets heeft ons leven enorm verrijkt, we hebben zo genoten van onze vrijheid. We willen onze reis erg graag voortzetten op een nieuw continent, we zijn nog niet klaar.
Maar we weten ook dat het nog steeds erg lastig is omdat de grenzen nog veelal gesloten zijn.
Ons eerst geplande doel Indonesië is nog niet haalbaar, Azië heeft de grenzen nog steeds gesloten.
Wel hebben we gehoord en gelezen dat de grenzen in Midden-Amerika weer open zijn.
Dat geeft ons weer een beetje perspectief!

Omdat we vanuit Zuid-Afrika in bijna alle landen bij aankomst in Midden-Amerika 14 dagen in quarantaine moeten, hebben we besloten om eerst terug te gaan naar Nederland.
In Nederland mag je je na 5 quarantaine dagen laten testen bij de GGD en als de test in orde is, zijn we klaar.
We kunnen fijn onze lieve ouders, familie en vrienden weer zien en onze nieuwe reis naar Midden-Amerika voorbereiden.
Tevens kunnen we ons laten vaccineren en er zijn na anderhalf jaar best veel spullen aan vervanging toe..😉
We vliegen aanstaande zaterdagavond naar Nederland en hopen zondagochtend weer op Nederlandse bodem te staan.
Hopend om 3 weekjes later aan ons nieuwe avontuur in Midden-Amerika te kunnen beginnen!

Fantastisch Namibië.

We zijn al 2 maanden in Namibië en dat is veel langer dan van tevoren gedacht. De schoonheid van het land prikkelden al onze zintuigen. Echt terug naar de natuur; iedere dag de zon met de strakblauwe hemel, de volle maan tijdens het wildkamperen, de fantastische sterrenhemel, de wind op je huid, het zand wat overal in doordringt, het vuurtje om ’s avonds warm te blijven, we leefden zo intens! We zijn ongelofelijk gaan houden van dit bijzondere land, het staat met stip op nummer 1!!

Onze dagen aan zee in Swakopmund werden door een woestijnstorm heel bijzonder: een woestijnstorm aan zee. Er hing een wazige, bruine laag boven zee. Net alsof het donker werd maar het was het zand in de lucht. Het dwarrelde overal. In de plaats zelf zaten we aardig beschut maar we hoefden de deur maar uit te gaan en we werden letterlijk gezandstraald. Wat bijzonder om dat mee te maken.
En wat een hitte, het was zo’n ongelofelijke droge, warme wind; je droogt al uit met een stukje wandelen.
Na een paar dagen waren de voorspellingen voor de middag wat beter, het zou rustiger worden. Voor ons de gelegenheid om een stukje te gaan fietsen om te kijken of het te doen was. We kregen de tip om naar Moonlandscape te fietsen. Dit maanlandschap lag 40 kilometer verderop in de woestijn met een mogelijkheid om te kamperen in dat bizarre landschap. We wisten dat we met tegenwind aan onze route zouden beginnen maar dat was gunstig, de volgende dag zou het weer volop stormen en dan konden we voor de wind door de woestijn terug fietsen naar Swapkopmund.
De voorspellingen klopten, het was inderdaad rustiger die middag, het was pittig maar goed te doen. We bereikten om een uurtje of vijf na een geweldige route door het ruige maanlandschap de camping.

Oasis Rest Campsite ligt in een prachtige vallei en daardoor had de wind geen vat  op onze tent en konden we die avond heerlijk rustig doorbrengen. We werden door het personeel uitgenodigd bij het kampvuurtje en konden gelijk van de braai mee eten. Echt super gezellig!
De volgende ochtend klommen we eerst 5 kilometer rustig de vallei uit en bovengekomen belandden we gelijk in een grote zandstorm. Zoveel zand dat we elkaar af en toe gewoon kwijt waren…
Wat een storm, wat een zand maar doordat we voor de wind gingen was het toch te doen.
We hoefden niet te trappen en zoefden met een gangetje van 30 door de woestijn, wat een unieke ervaring! Af en te stopten we om een mooie foto te maken maar we waaiden echt uit ons velletje, werden gezandstraald.
Aangekomen in Swakopmund was alles zand: wijzelf, onze fietsen en al onze tassen.
Wat een natuurgeweld!

De storm was nog niet helemaal uitgeraasd maar het ergste was voorbij en we dachten het laatste stuk langs de kust naar Walvisbaai alvast te kunnen fietsen. Van daaruit konden we dan hopelijk aan onze route door de woestijn richting Solitaire en de wereldberoemde zandduinen van Sossusvlei beginnen.
Het waaide die ochtend echter nog enorm, de weg was helaas afgesloten. De zandduinen lopen tot aan de weg en het zand heeft vrijspel, de weg was niet begaanbaar. Gelukkig werd het na een paar uurtjes beter en konden we alsnog gaan fietsen. Door de noordoosten wind konden we aardig voor de wind Walvisbaai bereiken. We vonden een leuk backpackersadresje bij een vissersman met erg veel verstand van het weer. Wij hadden in de voorspellingen gezien dat het gedaan was met de storm en wilden de volgende ochtend de woestijn intrekken. We hadden boodschappen gedaan en 30 liter water gekocht voor onderweg. Maar de vissersman waarschuwde ons: wacht nog een dag! De storm is aan de kust uitgeraast maar in de woestijn duurt dat nog een dag. Daarna is het verantwoord om te woestijn in te trekken. We luisteren graag naar mensen met ervaring! De woestijn kent geen mededogen.
Dat gaf ons de mogelijkheid om naar de lagune van Walvisbaai te fietsen.
We wisten dat we nog 5 kilometer moesten fietsen om de 25.000 kilometer aan te tikken. We dachten dat dat in de woestijn zou zijn maar nu konden we ons zilveren jubileum vieren in een mooie lagune met prachtige zoutvlaktes en honderden flamingo’s.

15 maanden na ons eerste vertrek uit Nederland, bereikten we de magische grens van 25.000 kilometer.
Wat zijn dat ongelofelijk veel mooie herinneringen en indrukken! Herinneringen aan mooie ontmoetingen en vriendelijke mensen onderweg. Herinneringen aan onze mooie aarde waar we op mogen leven en waar we op de fiets iedere dag zo van mogen genieten. Fietsen geeft zo’n ongelofelijke vrijheid, wat zijn we dankbaar en blij dat het in deze bijzondere tijd toch nog steeds mogelijk is.
Deze maanden zitten voor altijd in ons hart!

En toen was het dan echt zover, onze fietsen waren nog niet eerder zo vol geladen als die ochtend. 30 liter water en veel eten gingen we meesjouwen de woestijn in. Voorlopig absoluut geen asfalt meer, alleen nog gravel. We zouden weer echt op elkaar zijn aangewezen, er was geen teken van leven in dit gedeelte richting Solitaire.
Gelukkig was het eerste gedeelte van de weg prima en konden we een beetje aan onze zware bepakking wennen. We schoten aardig op en rond de middag zagen we een mooi plekje om te lunchen tussen de rotsen. In het kleine beetje schaduw wat er was, zetten we onze stoeltjes en genoten van ons broodje en het uitzicht.
Het was een prachtige tocht met niets dan leegte. Aan het einde van de middag probeerden we een plekje te zoeken voor onze tent maar dat was lastig te vinden. Er was geen beschutting, geen zanddduin te bekennen. We fietsten en fietsten maar door. Na zessen, de lucht kleurde al rood, zagen we na 120 kilometrer een plekje met een paar boompjes. We konden onze tent in een delletje zetten waar de wind geen vat op had.
En als het dan donker wordt en de sterren te voorschijn komen, blijkt onze overnachting een duizend-sterren accomodatie, echt onbetaalbaar! Wat een pracht!

De woestijn blijft steeds maar weer verbazen, het landschap is heel divers. Van volkomen vlak en totale leegte tot ruige rotsformaties met veel klimwerk. Het is een bizarre wereld waar je onderdeel van bent. Je voelt je als mens zo nietig en klein in die enorme woestijn. De uitzichten zijn fenomenaal, puur natuur. Hier is geen mensenwerk aan te pas gekomen.
Maar naast het intense genieten is het ook vaak afzien. Soms zijn de gravelwegen zo slecht en is het zand, keien en wasbord. Is het duwen en trekken met onze volle bepakking.
Maar het genieten wint het uiteindelijk altijd van het afzien, het is uniek om hier te fietsen.

Solitaire is een stukje bewoonde wereld in de woestijn. Even op adem komen op een hele mooie plek. Ton van der Lee, de oprichter van Solitaire heeft er zelfs een boek overgeschreven: een thuis in de Nambische woestijn.
Zo voelde het voor ons ook, na dagen in de woestjn hier even tot rust komen.
Het is een hele leuke kleinschalige plek, je kunt er tanken, er is een klein winkeltje, een lodge en een mooie campsite. Iedereen stopt hier op weg naar of vanuit Sossusvlei voor koffie met hun beroemde appeltaart. Het ziet er geweldig uit met allemaal oude autowrakken, heel mooi gemaakt.
Voor ons was het heerlijk om weer een koud drankje te kunne kopen, om weer te douchen en stromend water te hebben.
En in Solitaire krijgen we dan eindelijk, na ruim 5 weken, ons pakket uit Nederland.
Wat super fijn dat Minggoes weer op een lekkere mat kan slapen en niet meer op de koude grond ligt. En we hebben weer reserve buitenbanden, remblokjes en nog veel andere dingen. Helemaal top!

Na Solitaire is het nog 85 kilometer naar Sesriem. Van daaruit vertrek je naar de wereldberoemde rode zandduinen van Sossusvlei met deadvlei. Volgens zeggen een van de mooiste locaties ter wereld. Normaal is het daar erg druk maar ook nu schijnt het daar bijna uitgestorven te zijn. We waren heel benieuwd!
Het werd weer een dag met heel veel hobbelen en bobbelen over het wasbord. Er was ook veel los zand en dat maakte het extra zwaar. Gelukkig waren de laatste 12 kilometer richting Sesriem geasfalteerd.
Na Sesriem is het nog 65 kilometer naar Sossusvlei maar dat stuk is gelukkig ongerept gebleven, daar kun je niet meer overnachten. De poort gaat ’s ochtends in Sesriem open en dan kun je naar de rode zandduinen rijden. Het mooiste is om met zonsopkomst bij de duinen te zijn, de zon zet de duinen in brand! Echt fantastisch mooi!
Op de motor of op de fiets mag je de laatste 65 kilometer ook niet rijden, alleen met de auto.
We vonden een plekje op de camping en er waren nog een paar andere gasten. We spraken  twee Zwitserse jongens aan en hebben gevraagd of we de volgende ochtend met ze mochten meerijden naar Sossusvlei. En we hadden geluk, het was oke!
Om 6.30 uur verlieten we de volgende ochtend in donker de campsite en stonden we voor de gate. Er was verder niemand. Wetende dat er normaal een hele lange rij auto’s staat, is dat al heel bijzonder.
We reden eerst naar Dune 45, het was al een beetje licht toen we de duin beklommen En als de zon dan opkomt en je daar boven op die duin staat en de zon de duinen in brand zet, wat is dat dan ongelofelijk genieten! Het uitzicht is uniek en fenomenaal. We waren er met 8 mensen, 6 jaar gelden was Jacoline hier ook en beklom ze de duin met honderen mensen, het was file lopen omhoog.
Daarna reden we door naar Sossusvlei en Deadvlei. Ook hier beklommen we eerst weer de duinen om boven een geweldig uitzicht te hebben op Deadvlei. Deadvlei is een wite kleivlakte omgeven door een aantal van de hoogste duinen ter wereld. In de vallei staan dode bomen die de droogte niet hebben overleefd. Dat maakt deze vallei heel mysterieus: de rode bergen met de witte kleistenen vallei en de dode bomen tegen de strakblauwe lucht. Uniek en heel bijzonder. De stilte in de vallei is immens.
Een dag met een gouden gloed!

Na Sossusvlei trokken we verder door de woestijn richting het zuiden. Steeds zorgend dat als er weer ergens een winkeltje was, we voldoende water en eten meenamen voor de dagen die gingen komen. We moesten onze dagen daardoor wel proberen een beetje te plannen anders kwamen we zonder water en eten te zitten.
De route naar Maltahöhe was zo’n route. Het genieten wint het altijd van het afzien maar die dag won het afzien. De weg was zo slecht, we kwamen echt niet verder dan 10 kilometer per uur. En dan gaan de kilometers minder snel dan we gedacht hadden. We dachten in 2 dagen Maltahöhe te bereiken maar we beseften dat we dat niet gingen halen.
En gelukkig komt er dan toch altijd weer wat op ons pad!
We hadden gezien dat er een farm moest zijn met een mogelijkheid om je tent neer te zetten. We kwamen behoorlijk kapot bij de farm aan maar het hek was gesloten. We hebben hard geroepen maar er kwam geen reactie. En ineens zagen we dat er toch iemand was. De farm bestond nog maar vanwege de Covid waren ze vorig jaar gestopt met de camping. Het was een super vriendelijke, gepensioneerde man en hij bood ons een kamer aan om te overnachten. We mochten douchen en de hele keuken stond tot onze beschikking. Wat een vriendelijkheid!
De farm lag op een prachtige locatie, midden tussen de rode bergen. Ons terras, omgeven door koeien en paarden, bood uitzicht op die fantastische bergen. De vermoeidheid viel helemaal van ons af na zo’n geweldige ontvangst.
We kregen voor de volgende dag zelfs eten mee voor onderweg zodat we toch Maltahöhe konden bereiken met een supermarkt. Bijzondere ontmoetingen met bijzondere mensen!

Vanaf Maltahöhe vertrokken we richting Helmeringhausen en Aus. Het bleek een magnifieke route te zijn met vele tafelbergen. Kilometerslang konden we genieten van deze imponerende bergen, het hield niet op.
We hadden de wind mee, het gravel was goed, we bleven maar fietsen en konden genieten van deze tafelkoppen.
Na 125 kilometer vonden we bij campsite Mount D’Urban een fantastische plek voor onze tent, op een heuvel met al die tafelbergen als buren.
Als het vuurtje dan ’s avonds aangaat en we al imposante bergen zien met de miljoenen sterren, weten we dat we verder niets nodig hebben. Hier doen we het voor!

Ondertussen raken we bijzonder verwend met deze manier van fietsen in dit bijzondere land: het alleen zijn op de wereld gevoel, de rust, de fantastische vergezichten, de enorme stiltes. We zeiden tegen elkaar: wat zullen wij weer moeten wennen als we weer in een ‘gewone’ omgeving fietsen, op een ‘gewone’ asfaltweg met auto’s en vrachtauto’s… Dat staat nu zo ver van ons af. Wat zal het een schok zijn met al die geluiden….

Van verschillende mensen hadden we gehoord dat het laatste stuk van onze route, vanaf Rosh Pinah dalend naar Oranjerivier, ook weer erg mooi moest zijn.
Dat deed ons besluiten om onze geplande route naar Noordoewer helemaal te fietsen.
Oranjerivier is de grens tussen Namibië en Zuid-Afrika. Er kronkelt aan de Namibische zijde een weggetje langs de rivier richting Noordoewer, de grensplaats naar Zuid-Afrika die open is.
Daar lag voorlopig ons einddoel, daar wilden we gaan bekijken wat onze mogelijkheden voor het vervolg van onze reis waren.

De voorspellingen over de route klopten helemaal: het was een geweldig mooi stuk. Eerst weer door een soort van maanlandschap dalend naar de rivier en dan zie je daar plots de Oranjerivier. We zagen na maanden weer water in een rivier en water betekent: groen! Groene bomen, struiken en grassen. Een groter verschil is niet denkbaar met de ruige rotsformaties waar we vandaan kwamen. Ook was het hier veel warmer, we zaten nu op zeeniveau en dat scheelde enorm. ’s Zomers schijnt het hier boven de 40 graden te zijn dus dan is er niet te fietsen.
De weg kronkelde leuk met de rivier mee, op en af. Rechts de rivier, links de ruige uitlopers van de woestijn.

Na 2 dagen fietsen langs de rivier zijn we eergisteren aangekomen bij Norotshama River Resort & Campsite. Deze lodge ligt 50 kilometer voor Noordoewer. Het is een weldadig luxe plekje aan de rivier. Ons tentje staat prachtig op het gras aan de rivier. Hier is weer internet en hadden we een rustdag om te bepalen waar onze reis ons brengen gaat.


We zijn nu vijf maanden in Afrika en hebben volop genoten van de verschillende landen, de verschillende gewoontes, het verschillende eten en de verschillende natuur. Dat blijft het mooie van reizen, je wordt steeds weer verrast.
Vijf hele bijzondere maanden die we nooit gaan vergeten. Twee maanden daarvan in Namibië, het land wat ons hart heeft gestolen. Na Mongolië het dunstbevolkte land ter wereld. Wat een rust, wat een ruimte, wat een zand, wat een bergen, wat een verscheidenheid van kleuren, vormen en strukturen. Nooit geweten dat een woestijn zo divers kon zijn.

Gisteren op onze rustdag hebben we besloten om morgen te proberen de grens over te gaan en tóch verder te fietsen naar Kaapstad.
Windhoek was steeds onze poort naar Europa, Lufthansa vliegt rechtstreeks vanuit Windhoek naar Frankfurt.
In Zuid-Afrika is de delta-variant en daardoor moet je bijna altijd 14 dagen in quarantaine in het land van aankomst. En daar zitten we niet op te wachten. Dan maar via Frankfurt naar een andere bestemming vliegen was onze gedachte.
Helaas zijn de besmettingen in de steden van Namibië erg opgelopen en heeft de regering besloten om o.a. de regio Windhoek in lockdown te zetten. Door die opgelopen besmettingen heeft Duitsland Namibië nu als een hoog risicoland geplaatst en mag Lufthansa alleen nog Duitsers vervoeren vanuit Windhoek naar Frankfurt.

Of we de goede keuze maken weten we niet, juist nu hoorden we dat ook Zuid-Afrika  weer in lockdown gaat en er voor de komende 14 dagen weer strengere regels zijn.
Covid is hier niet op z’n retour, maar stijgt juist. Er zijn helaas te weinig vaccins in de derde wereld landen.

En vandaag is het gelukt om de grens over te gaan: we zijn in Zuid-Afrika, ons 17e land! 🇿🇦 🇿🇦 👍Het was allemaal heel goed geregeld, je kunt terplekke een pcr-test doen en we konden wachten op de uitslag. We hebben begrepen dat de regio’s richting Kaapstad open zijn dus we kunnen weer vooruit! Restaurants zijn gesloten maar supermarkten zijn open dus we kunnen zelf koken. Erg fijn om onze reis af te kunnen maken naar Kaapstad, dat was ons einddoel in Afrika.

Wij gaan zien wat onze mooie fietsreis ons brengen gaat.🥳🥳

Namibië.

Namibië staat vooral bekend om zijn prachtige natuur en dat hebben wij ondervonden de afgelopen weken. Het land bestaat grotendeels uit woestijnvlakte. Het heeft de eer om twee verschillende woestijngebieden binnen de landsgrenzen te hebben. In het oosten de Kalahari-woestijn, vanwaar we onze fietsreis vanuit Botswana gaan vervolgen en de Namib-woestijn die strekt tot aan de kust. De Namib-woestijn is de oudste woestijn ter wereld.
Namibië is het dunst bevolkte land ter wereld en ligt aan de Atlantische oceaan. We willen graag vanuit de woestijn een stuk langs de kust gaan fietsen. Dat lijkt ons een bijzondere ervaring, we hebben de zee in Afrika nog niet gezien.

We vervolgden bij aankomst in Namibië onze route op de Kalahari Highway. Het bruine landschap trok zich, net als in het laatste gedeelte van Botswana, nog steeds als een eindeloze vlakte voor ons uit.
Er zijn veel grote boerderijen in dit gebied en omdat het zo uitgestrekt is, hebben de mensen een uithangbord aan de weg staan om aan te geven waar hun boerderij is. Dat kun je vanaf de weg niet zien.
De uithangborden hebben voor ons bekende namen; heel grappig om te lezen. Er wonen hier veel boeren met europese roots; vooral veel Duitsers maar ook Nederlanders en Engelsen.

Onze eerste ‘echte’ plaats in Namibië was Gobabis, hier konden we boodschappen halen voor de komende dagen richting Windhoek, de hoofdstad van Namibië. We vonden de plaats niet bijzonder en zagen dat er 10 kilometer verderop ook een campsite zat. We zijn nog even doorgefietst en kwamen op een prachtige plek. Dat is het mooie hier, je hoeft maar even van de weg af te zijn en je zit gelijk weer midden in de woestijn. We maakten een kampvuurtje en genoten van de heerlijke avond.

Na Gobabis was het 200 kilometer naar Windhoek. En langzaamaan veranderde de omgeving, het werd voor het eerst weer een beetje glooiend en we zagen heuvels. De uitzichten werden ook gelijk veel mooier!
Na 70 kilometer tikten we die dag de 24.000 kilometer aan! Wow, wat hebben we al veel kilometers weggetrapt op deze mooie aarde en wat geeft het ons iedere dag weer een enorme vrijheid, heerlijk! 
In de 200 kilometer naar Windhoek zat geen dorpje of bebouwing. We zagen wel een soort Welkoopwinkel. Een grote schuur op een terrein waar de boeren uit de wijde omgeving hun spullen kwamen kopen. We hebben gevraagd of we ons tentje op het terrein mochten neerzetten en dat was prima. De man wist ook dat er niets was tot aan Windhoek en wilde ons graag helpen. Er stond zelfs een picknickbank, het was een prima plek om te slapen.
Zo hadden we toch weer een veilige plek voor de nacht gevonden.
De laatste 100 kilometer naar Windhoek werd het weer écht klimmen! En wat voelde dat goed na al die eindeloze rechte wegen. Het was een prachtige route, we hadden mooie uitzichten over de omliggende bergen, we genoten volop!


Aangekomen in Windhoek vonden we een geweldig leuk overnachtingsadresje, Xenia Accomodatie, met een super vriendelijke eigenaar. Het is een echt backpackers onderkomen waar ze een paar kamers verhuren maar waar ze ook een aantal ingerichte tenten hebben staan. Wij kozen voor zo’n ingerichte tent met een heus bed erin! Poeh, wat was dat een luxe zeg, slapen in een bed!
In Windhoek bleven we een paar dagen omdat we wachten op een postpakket uit Nederland.
We hebben een beetje pech met onze slaapmatten. Van beide is de mat al eens stuk gegaan maar van Ming is hij voor de tweede keer stuk en zelfs lek! Hij blaast al twee weken een paar maal per nacht zijn mat op maar na een tijdje ligt hij weer op de grond… En dat is hard en koud…🙄
De volgende dag gingen we als eerste naar het postkantoor maar er was helaas nog geen pakket en er was zelfs ook nog geen zicht op wanneer het pakket wel zou komen. Het enige wat we op de ‘track en trace’ zagen was dat het tussen 12 en 31 mei afgeleverd zou worden. Het kon dus ook nog wel een paar weken duren…

Een grote trekpleister in Namibië is Etosha National Park. Etosha staat bekend om haar diversiteit aan dieren en aan de hoeveelheid die je er van één bepaalde soort kunt zien.
Nederland past in Etosha National Park, zo groot is het.
Het ligt een heel stuk noordelijker dan Windhoek. We wilden het park graag bezoeken maar je mag er door de vele wilde dieren niet fietsen dus dan zouden we een gamedrive door het park moeten maken en dat is erg duur. We hoorden dat je ook met eigen vervoer door het park mag rijden. Dat leek ons erg leuk. Dus we bedachten om te fietsen naar Etosha en daar een auto voor een paar dagen te huren. Maar terplekke kun je geen auto’s huren. Dat kon echter wel in Windhoek dus hebben we voor 4 dagen een leuke Suzuki kunnen huren en gingen we een aantal dagen met de auto op pad richting Etosha. Even van de fiets, we gingen even vreemd…😉
We namen al onze kampeerspullen mee zodat we gewoon in ons tentje konden slapen. Een heus weekendje weg met Hemelvaart, écht super leuk!
En we hoopten natuurlijk dat bij terugkomst ons pakket gearriveerd zou zijn!

De volgende ochtend reden we met onze witte Suzuki de stad uit en waren we al snel weer in een prachtig landschap van leegte en weidsheid. We toerden heerlijk op ons gemakje richting Etosha. De boodschappen hadden we voor alle dagen mee dus konden stoppen waar we wilden. (wat past er dan heerlijk veel in een auto…)🙃🙂🙃
In de middag kwamen we aan bij een lodge met 7 eigen kampeerplekjes. We hadden een geweldig uitzicht over de vallei. Er was niemand en we maakten ’s avonds weer een heerlijk kampvuurtje, wat raken we daarmee toch verwend.
We zaten net een stukje voor de ingang van Etosha National Park.
De volgende ochtend stonden we bij zonsopkomst al voor de ingang van het park. We kochten een permit voor 2 dagen en konden gaan genieten van het wildlife.
Wat een begin van ons Hemelvaartweekend!
We zagen gelijk al na de eerste kilometers een giraffe en verschillende zebra’s.
Al toerend verlieten we vaak de doorgaande weg om naar waterholes te rijden. Daar heb je de meeste kans om dieren te spotten. Het is heerlijk om dan je auto stil te zetten en een tijdlang te genieten van de dieren. We zagen honderden zebra’s die net gingen drinken bij een waterhole, hele groepen impala’s, gnoes en springbokken.
In het park zijn 3 campings waar je veilig kunt overnachten. Rond een uurtje of drie kwamen we aan bij Halali Campsite. Bij de camping was een waterhole waar de dieren ’s avonds komen drinken. Je ziet de pikorde bij de dieren, je kunt er uren naar kijken, het is zooooo fantastisch. We zagen 4 neushoorns, 2 koppels die lange tijd bivakkeerden bij de waterhole. Wat een indrukwekkende eerste dag.
De waterholes bij de campsites zijn écht het hoogtepunt van een Etosha safari: het natuurlijk theater wat tijdens zonsondergang en nog lang erna aan je voorbij trekt, het is een fantastisch schouwspel!

’s Ochtends zaten we nog maar net in onze auto of we zagen vlak voor ons een leeuw oversteken. Hij ging heerlijk liggen, zich opwarmend in het ochtend zonnetje. We konden onze auto er vlak naastzetten en volop genieten. Wat een geluk zeg!
We toerden langs prachtige zoutvlaktes, wat een indrukwekkende oneindigheid! Ondertussen staken er groepen zebra’s, wildebeast en impala’s over de weg.
Na de middag reden we nog langs één waterhole voordat we Etosha gingen verlaten. En daar zagen we 15 giraffes, drinkend en wandelend bij de waterhole. Ook de springbokken, wildebeast en zebra’s waren weer van de partij. Wat een geweldige afsluiting van onze safari!
We overnachtten nog op een campsite buiten het park, voordat we de volgende dag weer terugreden naar Windhoek.
We werden bij Xenia verwelkomd met een heerlijk koud biertje, wat is dat leuk terugkomen! Er was ondertussen een Australisch en Zwitsers stel gekomen, het was een gezellige boel.
Ons weekendje Etosha zat er op, we hebben super genoten!

We staan de volgende ochtend al vroeg bij het postkantoor in Windhoek maar helaas er is nog steeds niets veranderd, het pakket is nog steeds onderweg. Dat wordt dus nog even geduld hebben.
We genieten twee daagjes van Windhoek, het is een leuke stad. Niet te groot, alles is overzichtelijk. Er is een hele leuke buurt, Namibia Craft Centre, waar in voormalige fabrieksgebouwen allemaal kleine ateliertjes zijn gemaakt met lokale verkopers. Dat is erg leuk gedaan. Je kunt er ook op het terras even heerlijk koffie drinken met zelfgebakken taart. Het was echt sightseeing Windhoek voor ons.
De eigenaar van onze accomodatie stelt ons voor om weer op de fiets te stappen. We kunnen op het postkantoor regelen dat hij het pakket bij binnenkomst mag afhalen en hij zal het pakket dan later doorsturen naar Swakopmund, wat later op onze route ligt. Super tof dat hij dat wil doen!
We krijgen een aantal goede tips mee, hij heeft zelf drie jaar op de motor rondgetrokken door Afrika en kent dus veel mooie plekken.
Mede daardoor besluiten we onze route te veranderen. We dachten via Windhoek  rechtstreeks naar Swakopmund te gaan maar gaan nu eerst een stukje noordwaarts, via Omaruru en Uis, voordat we naar de kust gaan.
De eerste dag is het nog fietsen op een prachtige doorgaande asfaltweg en kunnen we kamperen bij een leuke camping in Okahandja. Het is een lekker plekje op het gras en met de woestijn in aantocht is dat nog even genieten.
De route is de volgende dag mooi glooiend, we zakken steeds naar de rivier (het zijn nu zandbeddingen, alle rivieren staan droog) en dan weer omhoog. Links en rechts zien we prachtige rotsformaties, een hele mooie omgeving. Het is heerlijk fietsen! In de middag zien we een plek om te kamperen tussen die prachtige rotsen, het is zo’n plek waar we niet aan voorbij kunnen én willen fietsen. Het is ons tentje opzetten en genieten maar…. 😍
’s Avonds maken we een vuurtje en zien we miljoenen sterren, wat een rijkdom!

We draaien de volgende ochtend na 10 kilometer de gravelroad op richting Omaruru, voorlopig is het gedaan met asfalt.
Het wordt een geweldige dag, we hebben de wind in de rug en het gravel is goed te doen. Niet te veel wasbord, we vinden altijd wel weer een gladde baan om te fietsen. Wat is gravel rijden dan toch leuk. Je voelt je veel meer één met de natuur dan op asfalt. Het is een prachtige omgeving, we raken er maar niet op uitgekeken. Wat is Namibië toch mooi.
De uitzichten, de rust, de ruimte, het alleen zijn op de wereld gevoel, heel bijzonder! We gaan steeds meer houden van dit geweldige land.
We zien een mooie plek om onze tent op te zetten in een rivierbedding. Dat zijn handige plekjes in het droge seizoen. Je staat er lekker verscholen en het is vaak mooi vlak. We genieten van de prachtige zonsondergang, staren naar de sterren en de volgende ochtend staan we met zonsopkomst weer op. Wat een leven zeg, meer heb je toch niet nodig?!

Het is de laatste dagen erg warm. ’s Middags is het in de woestijn erg heet, ook koelt het ’s nachts veel minder af. En dat is vreemd voor deze tijd van het jaar (winter), normaal is het in de woestijn overdag wel warm maar zijn de nachten erg koud.
We hebben ons donsjack ’s avonds nu niet meer nodig.

Een harde wind blaast ons de volgende dag voor de laatste 40 kilometer naar Uis.
Na 130 kilometer door de woestijn zien we weer voor het eerst bebouwing.
Uis is een klein gehuchtje in de woestijn. We komen op een prachtige, kleinschalige campsite met een cactussen kwekerij en koffie-café. Echt hele gave plek midden in het zand met heel veel cactussen. Er zijn 5 plekjes om te kamperen en iedere plek heeft zijn eigen douche, wc en buiten keuken. Super mooi gedaan.
Uis ligt in een van de mooiste regio’s van de Namib-woestijn: het adembenemende bergachtige Damaraland. Een niet te missen attractie in dit gebied is de Brandberg, de hoogste berg van Namibië. Wij hebben vanaf ons plekje een fantastisch uitzicht op de Brandberg, waar je van een geweldige zonsondergang kunt genieten.
We hebben een dagje gewandeld in dit spectaculaire woestijngebied. Het is er heet, kaal, ruig en bizar leeg. De kleuren zijn van een bijzondere schoonheid.
Het is niet uit te leggen en ook niet te fotograferen hoe mooi de woestijn kan zijn. Op de foto lijkt alles veel op elkaar maar in het echt is het overweldigend. De warme kleuren van het landschap, de bergen in alle kleurschakeringen, het is ieder moment van de dag weer anders, van vaal geel naar diep rood/oranje.


Vanuit Uis kunnen we via een gravelroad rechtstreeks naar Hentiesbaai aan de kust maar we zien op de kaart ook een klein weggetje dat ten westen van de Brandberg loopt. We gaan kijken of dat weggetje fietsbaar is en besluiten dan of we nog langer in de woestijn blijven of afzakken naar de kust.
We kopen in de kleine supermarkt van Uis voldoende eten (hopen we) en laden onze fietsen vol met heel veel water. Na 20 kilometer komen we bij de splitsing en zien we dat de weg begaanbaar is. We durven de gok te nemen en rijden verder de woestijn in.
We fietsen vervolgens door zo’n overweldigende natuur, het wordt een hele bijzondere ervaring. We hebben elkaar het afgelopen jaar al vaak aangekeken en geroepen: wat geweldig hè! Maar deze dagen hadden bijna iets buitenaards: de schoonheid, de leegte, de uitzichten op de enorme Brandberg, de fenomenale uitzichten, de maanlandschappen, het is niet te vatten in woorden!
We genoten met al onze zintuigen van deze overweldigende natuur. We zochten aan het einde van de middag een plekje om te overnachten, tussen de zandheuvels om een beetje schaduw te hebben na een hete dag fietsen en zetten onze tent op. We kookten bij maanlicht ons potje en zagen miljoenen sterren. We kregen de mooiste zonsondergangen die je kunt bedenken en de zandheuvels stonden in brand!
Onderweg zagen we het hele stuk niemand, we waren echt alleen in die enorme woestijn, twee poppetjes in de leegte….


Het was ook zwaar en afzien: de weg was soms erg slecht, we hadden stukken flinke tegenwind en in de middag werd het enorm heet. Ook waren we bezorgd of we wel voldoende water en eten hadden, gaan we het wel redden tot aan de kust? En is daar wel een mogelijkheid om gelijk weer water te vinden?!?
Maar het voorrecht om hier te mogen fietsen overwint alles!

De laatste ochtend waren we nog 50 kilometer van de kust verwijderd. We hadden elk nog 1.5 liter water over en nog 6 sneetjes brood, dat was alles….
Gelukkig liep de weg dalend richting zee en konden we een aardige snelheid maken over de keien en de hobbels.
En toen zagen we na zeven dagen woestijn in de verte de zee liggen. We voelden ineens over de zandheuvels een frisse zeewind komen. Echt een sensatie, nadat we dagen de warme föhn uit de woestijn hadden gevoeld.
De woestijn loopt gewoon door tot aan de zee. En daar stonden we dan, wat een geweldig gevoel, we hadden het gered: voor ons de Atlantische oceaan, achter ons de woestijn.
We snakten naar een koud drankje en we zagen een bord: share the moment with Coca-Cola. Hoe lekker kan een koud colaatje dan smaken.
En wat was het mooi om die prachtige golven te zien met die heerlijke frisse wind!

Eten was er nog niet maar we hoorden dat er 12 kilometer noordelijker langs de kust een campsite was met een klein winkeltje.
Op weg naar die campsite kwamen we onverwachts over een prachtige zoutvlakte. Een zoutvlakte in de duinen, nabij de zee. We fietsten er dwars doorheen. Wat een kleuren, een fantastisch gezicht!
De campsite lag recht aan zee, we konden weer wat eten kopen en sloten onze indrukwekkende week af met een lekkere strandwandeling.

Het bleef ook langs de kust een bijzondere wereld: fietsen langs de zee; rechts zagen we steeds de hoge golven van de Atlantische oceaan maar het was ook nog steeds fietsen door de woestijn: links, voor en achter ons die eindeloze vlaktes, kilometers lang zonder een teken van leven, het blijft voor ons Hollanders niet te bevatten.
Het bleef ook zwaar, we hadden volle tegenwind en de wind was hard, vooral in de middag wakkerde hij behoorlijk aan. We kwamen niet verder dan 10 kilometer per uur….
Na 2 dagen kwamen we aan in de eerste ‘echte’ plaats aan de kust: Hentiesbaai.
Hentiesbaai bleek een super ongezellige plaats, een soort van industrieterrein in de woestijn met winkels, 2 campings en grote huizen verscholen achter hoge hekken. Totaal geen sfeer maar er was wel een supermarkt en daar waren we hard naar op zoek. We konden onze voorraad weer aanvullen en konden weer vers fruit en verse groenten kopen, heerlijk!
De volgende ochtend was het een kleine wereld, de tent was kletsnat en de zee zat in een dichte mist. Dat hadden we nog niet meegemaakt in Namibië, we genoten al weken van een strakblauwe hemel. Aan de kust trekt het vaak dicht en dan is het ook gelijk erg koud.
Een heel groot verschil met de woestijn.
We pakten onze tent nat in en vertrokken richting Swakopmund. Er was één voordeel, door de mist waaide het veel minder hard dan de afgelopen dagen. We konden lekker opschieten.

Afgelopen zondag kwamen we in Swakopmund aan. Het is een leuke plaats en omdat we hopen dat ons pakket uit Nederland hier uiteindelijk zal arriveren, wisten we dat we hier een aantal dagen zouden blijven. We wilden echt een leuk plekje opzoeken en dat hebben we gevonden!
Het is net zo’n soort plekje als in Windhoek. Een backpackers onderkomen: je kunt er je tentje opzetten, ze verhuren een aantal kamers en er is plaats voor een aantal campertjes. Dat alles in een leuke gezellige tuin met een gezamenlijke keuken.
.
We merken de afgelopen dagen dat het goed voor ons is om even uit te rusten en bij te komen van de inspanningen van afgelopen weken. Straks gaan we weer voor langere tijd de woestijn in om naar de prachtige zandduinen van Sossusvlei te fietsen. Nu is het tijd om even te relaxen.
We wandelen heerlijk langs het strand, genieten van een lekker biertje op een terras en kijken hoe de zon ondergaat in de Atlantische oceaan.
Onze fietsjes en tassen krijgen weer een goede nakijkbeurt na al het gehobbel en gebobbel over de gravelwegen.
En ondertussen is er nog een reden waarom we hier in Swakopmund blijven. We zijn gewaarschuwd dat er vanaf woensdag of donderdag voor een aantal dagen een woestijnstorm opkomst is met windkracht 11 of 12. De wind komt dan vanuit de woestijn en dat gaat gepaard met een verwachte temperatuur van 40/45 graden. Dit schijnt heel bijzonder te zijn voor de tijd van het jaar. (winter)
Je wordt dan echt gezandstraald en dan kun je in de woestijn niet zijn met je fiets en je tentje.
We wachten hier op ons beschutte plekje in de tuin van Swakopmund af wat er gebeuren gaat de komende dagen….

Botswana.

Een klein pontje bracht ons over de Zambezi  naar Botswana, ons volgende Afrikaanse land.
Welgeteld 1 vrachtauto en onze 2 fietsen pastten er op de pont. De mensen van de pont waren weer erg nieuwsgierig naar ons en wilden graag met ons op de foto. Ze konden maar niet geloven dat we op de fiets vanaf Nairobi kwamen…. Uuuhhh…. Nairobi???
We lieten zoals zo vaak, onze fietskilometers zien op ons tellertje. De Afrikanen kunnen zich niet voorstellen waarom je een jaar gaat fietsen. De vraag is dan altijd: voor een goed doel? Of: de overheid betaalt jullie daar dan toch wel voor?
Wat vinden ze ons toch een rare Nederlanders dat we het voor ons plezier doen…

Aan Botswaanse grenszijde kregen we voor het eerst, naast de pcr-test, nog een sneltest.
Na 15 minuten wachten op de uitslag en ons begeerde Botswana-stempel in ons paspoort konden we op de fiets stappen en een nieuw land gaan ontdekken.
We werden door de dames van het grenskantoortje gewaarschuwd: willen jullie op de fiets naar Nata? Er zijn olifanten hier, dat is te gevaarlijk op de fiets. Neem de bus!
De weg tussen Kasana en Nata, een lange eindeloze weg midden in de bush, wordt
‘elephant highway’ genoemd. Rechtdoor, plat, ruim 300 km lang…
Botswana heeft ongeveer 130.000 olifanten, de grootste populatie van deze dieren ter wereld. Ze leven niet in een afgeschermd National Park maar leven vrij in de bush.
De ‘elephant highway’ wordt geacht de weg te zijn waar je de meeste olifanten ziet. En dat hebben we gemerkt….

We kochten in Kazungula eerst weer een nieuwe simkaart en pinden pula’s voor de komende weken in de bush. We zagen een leuk backpackers adresje net buiten Kazungula, dat was een mooi plekje om onze tent neer te zetten voor onze eerste nacht in Botswana.
Voordat we écht op pad gingen op de ‘elephant highway’, wilden we de volgende dag eerst een kort stukje fietsen naar het nabij gelegen Kasana. Kasana biedt toegang tot het Chobe National Park. En dat kun je niet overslaan als je in Botswana bent.
Chobe National Park is een waar natuurparadijs voor dieren en vogels. De Chobe-rivier stroomt door het park en trekt een verscheidenheid aan wilde dieren. Een weelderige vegetatie door de vele waterwegen en eilandjes.
Het was fantastisch om daar ’s middags met een bootje doorheen te varen. Je vaart tussen de poedelende en badderende olifanten, op de oevers van de rivier zie je giraffen, krokodillen, kudu’s, buffels en vele anderen dieren.
En aan het einde van de middag trakteerde de zon ons op een gewéldige zonsondergang boven de Chobe-rivier. Wat een indrukwekkende middag om Botswana te leren kennen!

De volgende ochtend deden we boodschappen voor de komende 3 dagen en gingen we met overvolle tassen vroeg op pad. Om Nata, ruim 300 kilometer verderop, te bereiken hadden we 2 tussenstops nodig om te overnachten.
Het was best een beetje spannend de eerste ochtend. Hoe zou dat gaan als we olifanten zouden zien?!?
Er staan overal borden langs de kant van de weg dat uitstappen voor eigen risico is. En wij waren hier gewoon op ons fietsje….
Na een aantal kilometers zagen we inderdaad de eerste 2 olifanten. Gelukkig is de ‘elephant highway ‘ een brede, rechte weg en kun je de dieren al van verre zien. Ze lopen over de weg en verdwijnen daarna de bush weer in. Je wilt graag foto’s maken maar je durft ook niet te dichtbij te komen.
We wachtten steeds netjes totdat ze overgestoken waren en fietsten dan weer verder.
Één keertje stond er een olifant zo dicht aan de weg, heerlijk etend aan een boom, dat we er niet langs durfden te fietsen. We wachtten net zo lang tot er een auto aankwam en hebben gevraagd of we naast de auto fietsend mochten passeren. Dat ging prima!

Na 110 kilometer kwamen we aan in Panda Rest Camp. Een prachtige lodge met campsite. De wrattenzwijntjes keuvelden heerlijk langs onze tent. Onderweg hadden we maar liefst 8 olifanten gezien, wat zijn het toch imponerende en indrukwekkende dieren!
De volgende dag werd de fietsdag nog langer, we moesten ruim 150 kilometer overbruggen om een campsite te bereiken. Net voor donker fietsten we de zandweg op voor de laatste 2 kilometer naar de campsite. Alleen de hoofdwegen in Botswana zijn geasfalteerd, zodra je afslaat naar een camping, is het duwen en trekken. Je zakt met je fiets diep weg in het mulle zand.
Bij aankomst zagen we dat het kamp prachtig lag rondom een ‘waterhole’ waar de olifanten kwamen drinken. Wat fantastisch om daar de olifanten, giraffen en impala’s vanuit je tentje te zien drinken. Wederom een prachtplek midden in de natuur. Dat maakte onze lange, vermoeiende dag weer helemaal goed.

Aangekomen in Nata kregen we de tip om niet gelijk door te fietsen richting Maun maar om eerst de zoutvlaktes van Nata Sanctuary te bezoeken. En dat was een gouden tip!
Bij de ingang was een campsite dus we konden al onze tassen bij de tent achterlaten en met onze lichte fietsjes richting de zoutvlaktes fietsen.
Wat is dat indrukwekkend fietsen zeg, over die geweldige vlaktes. Onderweg zagen we groepen wildebeast, dravend over de vlakte.
Na een prachtige zonsondergang en de opkomst van de volle maan, kwamen we net voor donker weer bij ons tentje. Écht donker werd het die avond niet: wat een maanlicht, wat een sterrenhemel, fantastisch!

De natuur is ondertussen enorm veranderd, het weelderige groen van Kenia, Tanzania en Zambia heeft plaatsgemaakt voor de woestijn. Wat een vlaktes, wat een uitgestrektheid. Dit is écht Afrika! Fietsen over de eindeloze Kalahari desert van Botswana.

Eigenlijk is Botswana geen fietsland. Omdat het zo dunbevolkt is, (het is maar liefst 16x zo groot als Nederland en er wonen maar ruim 2 miljoen mensen) wonen de mensen veelal
in- en rondom de weinige dorpen en steden die er zijn. Daar buiten is het bush, bush, bush. Dus fietsen is voor de mensen geen optie. In Zambia zagen we vele fietsers, alle schoolkindertjes fietsten naar school maar daar is dit land te uitgestrekt voor.
Het land leeft grotendeels van toerisme en ze hebben geweldige campsites op de meest mooie plekken in de natuur maar gericht op auto-afstanden. Voor ons als fietsers was dat nog wel eens lastig om de grote afstanden tussen de campsites op één dag te overbruggen.

Via de uitgestrekte Kalahari vlaktes bereikten we na 3 dagen Maun. Maun is de toegangspoort tot de Okavangodelta. Het is de grootste binnenlandse delta ter wereld. We wilden dit natuurwonder niet overslaan.
Normaal gesproken is Maun een waar toeristenbolwerk, net zoals Livingstone in Zambia dat is door de Victoria watervallen. Maar ook hier was het nu rustig.
De vele vliegtuigjes en helikopters waarmee over de delta wordt gevlogen, stonden nu veelal aan de grond.
Wij wilden ons graag in een mokoro (kano) door de delta laten varen. Om 7.30 uur stond de auto op onze camping klaar om ons naar de Okavangodelta te brengen. Na een uurtje over de ‘bumpyroads’ door de woestijn kwamen we aan in kleine nederzetting. Het blijft bijzonder dat je dwars door de woestijn in zo’n groene waterrijke delta terechtkomt.
We maakten kennis met onze poler en voeren de delta in. Het is prachtig om zo laag op het water door de groene grassen en waterlelies te glijden.
Na een aantal uurtjes legden we aan bij een eiland en kregen we mooie bushwalk door het prachtige gebied.
Tegen vieren kwamen we in onze mokoro weer terug bij de nederzetting en werden we weer netjes teruggebracht naar onze camping. Het was een heerlijke rustige dag in de natuur, we hebben volop genoten.

Na onze 2 fijne rustdagen in Maun liep onze route via Ghanzi richting de grens van Namibië. We stapten weer helemaal uitgerust op onze fietsen. Ghanzi lag 300 kilometer verderop, we maakten weer 2 lange fietsdagen om slaapplekjes te vinden. En die slaapplekjes zijn iedere keer weer zo geweldig, wat een rust hier!
Langzamerhand wordt het winter in Afrika. De avonden en ochtenden worden erg fris. Het koelt af naar 4 graden. Het is dan heerlijk om ’s avonds een vuurtje te maken om lekker warm te blijven en de sterrenhemel te bewonderen. In de Kalahari woestijn is het écht donker, wat een sterrenpracht! ’s Ochtends verwelkomen we de zon met heel veel enthousiasme, dan worden we langzaam weer warm.